Είθισται, σε κάθε συζήτηση πολιτικής φύσεως, να κατηγορούμε, οι πολίτες, τον τάδε ή τον δείνα δημόσιο υπηρέτη, τον εκάστοτε πολιτικό και την εκάστοτε κυβέρνηση, για το status quo της χώρας μας. Πολλές φορές η λύση που εγείρεται για πολλούς, έγκειται στην εκλογή ενός άλλου πολιτικού κόμματος, το οποίος προφανώς κατέχεια την πανάκεια των προβλημάτων μας. Σε κάθε εκλογικό κύκλο, ειδικά στην Ελλάδα, παρατηρείται το φαινόμενο όπου εμείς, οι εκλογείς, ευελπιστούμε πως η νέα κυβέρνηση, θα μας σώσει, όσο εμείς αδιαφορούμε για τα κοινά αλλά και για την δράση αυτής της κυβέρνησης. Ergo, η κατάσταση αυτή δημιουργεί απογοήτευση και αποχή, με τα προβλήματα μας να παραμένουν σταθερά, ανεξάρτητα από το απότοκο της εκλογικής αναμέτρησης.

Παρά το ότι διαρκώς κατηγορούμε τους πολιτικούς για τα προβλήματα μας, ο μεγαλύτερος υπεύθυνος αυτών είναι ο ίδιος ο λαός, εκ του οποίου λαμβάνει την εξουσία η κυβέρνηση και τον οποίο υπηρετεί. Εξ άλλου, τι είναι άραγε αυτοί οι πολιτικοί, αν όχι προϊόντα της εποχής μας, της κοινωνίας μας και της κουλτούρας μας; Είναι παράλογο το να αναμένει κανείς αλλαγή και σωτηρία από την πολιτική τάξη της χώρας μας, όταν εμείς οι ίδιοι αρνούμαστε να αλλάξουμε και να συμμετάσχουμε ενεργά στα κοινά μας προβλήματα. Πολλοί αναμεσά μας, θεωρούν πως μοναδικό καθήκον τους απέναντι στη δημοκρατία μας, είναι η ψήφος ενός πολιτικού ανά εκλογικό κύκλο, με αρκετούς να μην γνωρίζουν όχι μόνο τους εκπροσώπους του νομού τους, σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, αλλά ακόμη και τον Δήμαρχο της ίδιας τους της πόλης. Η ίδεα πως οι εκλογείς έχουν το ηθικό αλλά και πολιτικό καθήκον να ελέγχουν τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, τις τοποθετήσεις τους, το τι ψηφίζουν και αν εκπροσωπούν την εκάστοτε εκλογική τους περιφέρεια και αν υλοποιούν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις, φαντάζει ξένη στην Ελλάδα. Η αλήθεια, δυστυχώς, είναι πως όσο εμείς, οι πολίτες, οι φορολογούμενοι, οι εκλογείς, παραμένουμε στάσιμοι και αδιάφοροι, το ίδιο θα παραμένουν και οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι.

«Το κακό δεν έγκειται στον άρτον και τα θεάματα, αλλά στην προθυμότητα των ανθρώπων να πουλήσουν τα δικαιώματα τους ως ελεύθεροι άνθρωποι για γεμάτες κοιλιές και τον ενθουσιασμό των αγώνων, οι οποίοι υπηρετούσαν ως περισπασμός αυτών από τις άλλες ανθρώπινες πείνες τις οποίες ο άρτος και τα θεάματα δεν μπορούν ποτέ να ικανοποιήσουν» -  Μάρκος Τύλλιος Κικέρων