Φέτος συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από την Εθνεγερσία. Πραγματοποιήθηκαν κάποιες εκδηλώσεις, προσωπική μου άποψη όμως είναι ότι δεν δόθηκε η πρέπουσα σημασία στο μέγιστο αυτό γεγονός της ελευθερίας μας. Έπαιξαν πολλά ρόλο με πρωτεύοντα πάντα τα υγειονομικά πρωτόκολλα. Όμως αν θέλει ο Θεός πλησιάζουμε στην συμπλήρωση της πρώτης εκατονταετίας από τα θλιβερά γεγονότα της σφαγής των Ελλήνων στη Μ. Ασία. Θεωρώ απρέπεια να χρησιμοποιήσω τη λέξη εορτές για τα γεγονότα αυτά. Θεωρώ καλύτερη λέξη που πρέπει να χρησιμοποιηθεί στο θλιβερό αυτό αφιέρωμα τη λέξη "Μνήμες" ή καλύτερα η φράση "Μνήμες πόνου και λαθών". Για αυτό και θα σας παραθέσω ακριβώς μέρος του κειμένου της τελικής έκθεσης του Αμερικανού Πρέσβη Τζορτζ Χόρτον προς το State Department για την πυρπόληση της Σμύρνης που υποβλήθηκε 26/9/1922. Γράφει λοιπόν χαρακτηριστικά: "Θα ήθελα να επισημάνω στο Υπουργείο ότι όλες οι σφαγές που έχουν γίνει στην Ιστορία του τουρκικού λαού σε βάρος πληθυσμών, διατάσσονται πάντα από ανώτερες αρχές και δεν αποτελούν πρωτοβουλία κατώτερων αξιωματικών ή αυθόρμητες βιαιότητες του όχλου. Όποιος πιστεύει ότι οι δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ διέπραξαν τα εγκλήματα στη Σμύρνη ξεφεύγοντας από τον έλεγχο του ηγέτη τους και ότι ο ίδιος τις χαλιναγώγησε αμέσως μόλις ανέκτησε τον έλεγχο της κατάστασης δεν έχει ιδέα από τουρκική ιστορία και από τον τρόπο που λειτουργεί στην Εγγύς Ανατολή. Πιστεύω ακόμα, ότι όλες αυτές από σφαγές θα είχαν αποτραπεί αν οι Συμμαχικές δυνάμεις που στάθμευαν στο λιμάνι της Σμύρνης έδιναν στον Κεμάλ να καταλάβει ότι έπρεπε να αποφύγει τις βιαιότητες. Θα μπορούσαν ακόμα και σήμερα να περισώσουν κάτι, γλιτώνοντας τουλάχιστον τους άνδρες ηλικίας 18 μέχρι 45 χρονών, που σύρονται στα ενδότερα και εξαφανίζονται από προσώπου γης. Θα αρκούσε μια κουβέντα τους για να σταματήσει αμέσως το κακό.

Όταν όμως ο Μουσταφά Κεμάλ βλέπει τις Μεγάλες Δυνάμεις του κόσμου να παρακολουθούν εκ του ασφαλούς από τα πολεμικά καράβια τους τις τρομερές του ενέργειες, είναι φυσικό να αποθρασύνεται και να προβαίνει ακόμα σε μεγαλύτερα εγκλήματα. Ένα πράγμα ελπίζω να μην ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου: Αυτή τη σιωπηρή αποδοχή της σφαγής εκ μέρους των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης... Εκείνους τους άμοιρους που πήγαιναν να σκαρφαλώσουν πιασμένοι από την αλυσίδα της άγκυρας, οι ναύτες από πάνω τους έσπρωχναν κάτω με κοντάρια, ως και βραστό νερό τους έχυναν... Και ενώ γίνονταν όλα αυτά, ξαφνικά τα μεγάφωνα της Ιταλικής ναυαρχίδας "Regina Elena" άρχισαν να στέλνουν στον κόλπο τους ήχους από την άρια μίας κωμικοτραγικής όπερας: Πες μου, παλιάτσο... Πες μου, ποιος με έχει προδώσει..."; Αυτά λοιπόν έγραφε ο Τζορτζ Χόρτον, επίσημα κείμενα που μπορούμε να τα βρούμε και σήμερα όποτε τα αναζητήσουμε. Μακάρι να μην επαναλάβουμε τα φοβερά λάθη των προγόνων μας με βασικότερο το λάθος της διχόνοιας. Θα είμαστε ασυγχώρητοι στην Ιστορία, θα είμαστε ασυγχώρητοι στους νεκρούς μας, θα είμαστε ασυγχώρητοι στις γενιές των Ελλήνων που έρχονται. Οι μνήμες του πόνου δεν είναι γιορτή. Είναι μάθημα Ιστορίας και δεν πρέπει να υπάρχει καμία δικαιολογία, ΚΑΜΙΑ να περάσουν αυτά τα θλιβερά ιστορικά γεγονότα του ελληνισμού χωρίς την πρέπουσα σημασία, όπως δυστυχώς περνάει και το έτος των 200 ετών από την Παλιγγενεσία του Έθνους.