Το ανώτατο συνταγματικό δικαστήριο της Πολωνίας, σε μια κομβική υπόθεση, αποφάσισε πως το εθνικό Σύνταγμα της χώρας είναι ανώτερο από τις συνθήκες και τους νόμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχοντας έρθει τοιουτοτρόπως σε σύγκρουση με την Ανωτερότητας της Ε.Ε., η οποία υποστηρίζει πως οι νόμοι και οι συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ανώτερες, και επομένως υπερισχύουν, από τα εθνικά συντάγματα και τους νόμους του εκάστοτε κράτους.

Η απόφαση αυτή προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από τις Βρυξέλλες, με ορισμένες φωνές να αναφέρουν πως η απόφαση αυτή ενδέχεται να οδηγήσει στην έξοδο της Πολωνίας από την Ένωση, το λεγόμενο Polexit. Ακόμη, η Ευρωπαϊκή Ένωση κατηγορεί την κυβέρνηση της Πολωνίας πως επηρεάσε και υπονόμευσε την δικαστική ουδετερότητα μέσω μιας σειράς από μεταρρυθμίσεις.

Η αντίδραση αυτή ήταν αναμενόμενη, καθώς, ιστορικά, σε κάθε περίπτωση όπου ένα κράτος μέλος της Ένωσης ερχόταν σε αντίθεση με την βούλησή της, δεχόταν έντονη κριτική και πίεση ώστε να υποκύψει στη θέληση των Βρυξελλών, όπως χαρακτηριστικά έγινε με την Ιρλανδία, την Δανία, την Ολλανδία και την Γαλλία. Στην περίπτωση δε της Ελλάδας, η Ευρωπαϊκή Ένωση απλώς αγνόησε το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, διότι δεν συμφωνούσε με το αποτέλεσμά του, αποδεικνύοντας ξανά και ξανά την αντιδημοκρατική φύση της ένωσης.

Η απόφαση του δικαστηρίου της Πολωνίας δημιουργεί ένα πολύ σοβαρό ερώτημα, αναφορικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δεινοπαθεί διαρκώς τα τελευταία χρόνια. Είναι μια οικονομική ένωση, η οποία επιδιώκει την οικονομική ευμάρεια όλων των κρατών-μελών, ή μια πολιτική ένωση, η οποία επιδιώκει την ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης, και όπου η λαϊκή βούληση μιας χώρας θα καταβαρθρώνεται από την θέληση των Βρυξελλών; Αν ισχύει το πρώτο, έχει ήδη αποτύχει, με μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων, όπου ο νότος υποφέρει ακόμη από την κρίση του 2009. Αν ισχύει το δεύτερο, πρέπει όλοι να ανησυχούμε, καθώς ήδη γινόμαστε μάρτυρες, όπως έχουμε γίνει πολλάκις στο παρελθόν, πρακτικών που μονάχα θα αυξηθούν στο μέλλον. Όπου κάθε χώρα η οποία αντιτίθεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δέχεται απειλές, εκβιασμούς, και έντονες πιέσεις να υποκύψει στην θέληση των Βρυξελλών.

Η μοναδική εφικτή λύση είναι είτε ή αναδιοργάνωση της Ένωσης, σε μια καθαρά οικονομική ζώνη στην οποία όλα τα μέλη θα ευημερούν, σε αντίθεση με τώρα, είτε η πλήρης διάλυσή της, ώστε να διασφαλιστεί η διατήρηση της λαϊκής κυριαρχίας σε κάθε κράτος. Εμείς, οι πολίτες, αποφασίζουμε για το μέλλον της χώρας μας και για τους νόμους της, όχι οι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες.