Στην καθημερινότητά μας ακούμε ξανά και ξανά για τις αποτυχίες της ελεύθερης αγοράς, αλλά και την ανάγκη για μεγαλύτερη παρεμβατικότητα από μέρος της εκάστοτε Κυβέρνησης, ώστε να περιοριστεί ο «άκρατος καπιταλισμός». Στην οικονομική κρίση του 2009, τα περισσότερα κράτη του κόσμου έσπευσαν να ενισχύσουν οικονομικά μια σειρά από μεγάλες επιχειρήσεις αλλά και τις τράπεζες, υποστηρίζοντας πως είναι πολύ μεγάλοι για να αποτύχουν, ήτοι πως αυτές οι εταιρείες και οι τράπεζες πρέπει με κάθε θυσία να διατηρηθούν και να παραμείνουν στην αγορά, διότι διαφορετικά θα υπάρξουν τεράστιες επιπτώσεις στην αγορά.

Πολλοί φαίνεται σήμερα να συμφωνούν με τα παραπάνω, με την άποψη πως η κυβέρνηση πρέπει να ελέγχει με προσοχή την αγορά και να θέτει μια σειρά από κανονισμούς, τους οποίους οφείλουν δια νόμου να ακολουθούν τόσο οι τράπεζες όσο και οι επιχειρήσεις. Στη πραγματικότητα όμως αυτά δημιουργούν μια οικονομία που δεινοπαθεί. Από την μια πλευρά οι ολοένα και περισσότεροι κανονισμοί οδηγούν τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις εκτός της αγοράς, καθώς αδυνατούν να βγάλουν κέρδος λόγω του τεράστιου κανονιστικού πλαισίου που οφείλουν να ακολουθούν, αφετέρου οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις γνωρίζουν πως ό,τι και να κάνουν, όσο και να αποτύχουν, η κυβέρνηση θα είναι πάντα εκεί για να τις προστατεύει και να τις επιχορηγεί, για το «καλό» της οικονομίας.

Καμία επιχείρηση και καμία τράπεζα δεν θα πρέπει να έχουν αυτή την ασφάλεια, αντιθέτως θα πρέπει να επιτραπεί στην ελεύθερη αγορά να λειτουργήσει, ώστε οι επιχειρήσεις και οι τράπεζες που αποτυγχάνουν, είτε να κλείνουν είτε να αναγκάζονται να εκσυγχρονιστούν και να γίνουν πιο αποδοτικές. Η λύση στα οικονομικά μας προβλήματα δεν έγκειται στον κρατικό παρεμβατισμό, στους ολοένα και μεγαλύτερους κανονισμούς, αλλά στον ανταγωνισμό, στην καινοτομία και στην μείωση των κανονισμών, που "πνίγουν" τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Γιώργος Πέππας, 
Πολιτικός Επιστήμονας