Μια από τις συχνότερες προτροπές που ακούω από τους συμπολίτες μου τα τελευταία 10 χρόνια είναι να γράψω κάτι για τα αδέσποτα σκυλιά.

Είναι η τέταρτη φορά ή, μάλλον, η πέμπτη που ασχολούμαι με το θέμα (ομολογώ πως ντρέπομαι γι΄ αυτό), αφού κι ο ίδιος τον Μάρτη του 2009 είχα πέσει θύμα δαγκώματος σκύλου.

Δυστυχώς, δεν έχει γίνει τίποτα μέχρι σήμερα, γι΄αυτό  επανέρχομαι οργισμένος, αφού οι καταγγελίες ανθρώπων, κυρίως, γυναικών, που δέχτηκαν επιθέσεις από αγέλες αδέσποτων  σκύλων τα οποία κυκλοφορούν ανεμπόδιστα σ’ όλο το μήκος και το πλάτος της πόλης μας, όλο και πυκνώνουν.

•«Έχει απειληθεί η ζωή μας» επιμένουν κάποιοι συμπολίτες μας και επισημαίνουν το γεγονός ότι «αν δεν επενέβαιναν γείτονες ή περαστικοί εκείνη τη στιγμή της επίθεσης, η σωματική μας ακεραιότητα, πέραν του φόβου και του τρόμου, θα είχε υποστεί σοβαρή βλάβη».

•ʼμεση και ουσιαστική πρέπει να είναι η παρέμβαση του Δήμου για να λυθεί το πρόβλημα οριστικά. Δεν θα υποδείξω στους άρχοντες τον τρόπο επίλυσης του θέματος, καθότι και ο ίδιος είμαι ζωόφιλος και εκτιμώ πως οι περισσότεροι συμπολίτες μας επιθυμούν μια «ειρηνική» διευθέτηση του ζητήματος αυτών των δύστυχων τετράποδων. Ας ρωτήσουν να πληροφορηθούν τι συμβαίνει στην Ευρώπη. Έχω ζήσει παλαιότερα στη Γερμανία, κι απ’ ό,τι με διαβεβαιώνουν οι πολλοί συγγενείς μου που ζουν ακόμη εκεί τέτοιο πρόβλημα δεν υφίσταται στη Γερμανία.

•Μην αδιαφορείτε, μην αργοπορείτε κύριοι άρχοντες. Το πρόβλημα διογκούται και ίσως καταστεί μείζον. ʼλλωστε ένα τέτοιο πρόβλημα αντικατοπτρίζει και το επίπεδο του πολιτισμού μας. Αυτά προς το παρόν και θα επανέλθω σύντομα.

Του Νίκου Αθ. Μίνη