Οι περισσότεροι έχουμε στο μυαλό μας μια ιδιαίτερα απλή ιδέα αναφορικά με τις Κυβερνητικές πολιτικές που υλοποιούνται κατά καιρούς, θεωρώντας πως η α ή η β πολιτική έχει ως στόχο την επίλυση αυτού ή του άλλου προβλήματος της κοινωνίας ή της οικονομίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας πολιτικής είναι ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών», ή ο «πόλεμος κατά της φτώχειας», με τα ονόματά τους να ξεκαθίζουν εν ρίπη οφθαλμού τον στόχο τους.

Κάτι που ελάχιστοι φαίνεται να αντιλαμβάνονται, είναι το παράδοξο που εγείρεται γύρω από αυτά τα Κυβερνητικά προγράμματα, αυτές τις Κυβερνητικές πολιτικές. Οι περισσότεροι άνθρωποι φέρεται πως έχουν την λανθασμένη άποψη πως οι πολιτικοί ή οι γραφειοκράτες είναι διαφορετική «κάστα» από τους υπόλοιπους, δεν είναι όσο ατελείς ή εγωιστές όσο εμείς, εξ ου και η «δημόσια υπηρεσία» τους προς το έθνος, το κράτος, τον συνάνθρωπό τους. Στην πραγματικότητα, δυστυχώς, οι άνθρωποι αυτοί που καλύπτουν Κυβερνητικές θέσεις, θέσεις δημόσιας ευθύνης, οι γραφειοκράτες κ.ο.κ., είναι συλλήβδην σαν εμάς, ατελείς και εγωιστές, με τα δικά τους συμφέροντα πολλές φορές να είναι ίδια με τα συμφέροντα του λαού, όχι όμως πάντα.

Ο διάσημος οικονομολόγος, Μίλτον Φρίντμαν, είχε πει πως «τίποτα δεν είναι τόσο μόνιμο όσο ένα προσωρινό κυβερνητικό πρόγραμμα» και ο λόγος που ισχύει αυτό έγκειται σε ιδιοτελή συμφέροντα των γραφειοκρατών και των πολιτικών. Ας λάβουμε ένα υποθετικό σενάριο, το οποίο δεν είναι τόσο μακρία από την πραγματικότητα, όπου η Κυβέρνηση υλοποιεί μια πολιτική κατά της ανεργίας, θέτοντας ως στόχο την μείωση της ανεργίας, μέσα στα επόμενα 5 χρόνια, στο 3,5%. Για να υλοποιηθεί η βούληση και η πολιτική της Κυβερνήσεως, ενδέχεται να υπάρξουν νέα Υπουργικά τμήματα, Γεν. Γραμματείες, μια σειρά από ειδικούς συνεργάτες και επιπλέον γραφειοκράτες, πολιτικοί σε θέσεις ευθύνης, που θα διευθύνουν, μελετούν και υλοποιούν την επίτευξη του προαναφερόμενου στόχου.

Ας υποθέσουμε λοιπόν πως το εν λόγω πρόγραμμα είναι επιτυχές, πράγμα ιδιαίτερα απίθανο στην πραγματικότητα, και μέσα σε μια πενταετία η ανεργία έχει πέσει στο 3,5%. Υπάρχει κανείς που θεωρεί πως την επόμενη ημέρα όλα τα τμήματα που είχαν δημιουργεί για αυτή τη πολιτική, θα καταργηθούν, όλοι οι γραφειοκράτες και οι ειδικοί συνεργάτες, θα απολυθούν; Υπάρχει περίπτωση οι ίδιοι οι γραφειοκράτες, που η δουλειά τους βασίζεται στην ύπαρξη αυτής της πολιτικής, να υποστηρίξουν την απόλυσή τους; Οι πολιτικοί που έχουν περισσότερη εξουσία και μεγαλύτερη σημασία, να στηρίξουν την κατάργηση τέτοιων τμημάτων και πολιτικών; Σαφώς και όχι, αντιθέτως όλοι αυτοί θα υποστηρίξουν, με τεράστιο οικονομικό κόστος προς τους φορολογούμενους, την διατήρηση του status quo ώστε να εξασφαλιστεί η ανεργία σε αυτά τα ποσοστά και μια σειρά. Σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί αυτός ο στόχος, η κατάληξη είναι η ίδια, τα τμήματα αυτά συνεχίζουν να υφίστανται, παρά την αποτυχία τους, με τους πολιτικούς και τους γραφειοκράτες να υποστηρίζουν πως «αν δεν είχαμε αυτή την πολιτική η ανεργία θα ήταν πολύ υψηλότερη!», ενώ στη πραγματικότητα ενδιαφέρονται μονάχα για το προσωπικό τους συμφέρον. Υπάρχει κάποιος δημόσιος υπάλληλος άλλωστε που να έχει ψηφίσει ή ενδέχεται στο μέλλον να ψηφίσει κάποιον πολιτικό που θέλει να μειώσει τον δημόσιο τομέα; Όχι, γιατί κοιτάνε το προσωπικό τους συμφέρον.

Επομένως γίνεται κατανοητό πως σε αρκετές περιπτώσεις δημιουργείται ένα παράδοξο με τα Κυβερνητικά προγράμματα, όπου οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες που τα υλοποιούν έχουν κίνητρα αντίθετα με τους στόχους που προσπαθούν να επιτύχουν. Ελάχιστοι άνθρωποι είναι τόσο ανιδιοτελής ώστε να θυσιάσουν την καριέρα τους, την θέση εργασίας τους, ή την πολιτική εξουσία τους, για το κοινό καλό, κυρίως γιατί θεωρούν πως τα δύο είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. 

Ακολουθήστε το radiothiva.gr στο facebook για να είστε πάντα ενημερωμένοι