Ακούγοντας ή διαβάζοντας κανείς τις απόψεις, τις πολιτικές, την ρητορική και τις λύσεις που δίνουν οι σημερινοί «συντηρητικοί» πολιτικοί, στα προβλήματα της καθημερινότητας, στη παρούσα φάση στον πληθωρισμό, αρχίζει να αναρωτιέται κατά πόσο είναι όντως συντηρητικοί, ή αν στην πραγματικότητα είναι προοδευτικοί ή φιλελεύθεροι. Η πραγματικότητα είναι πως οι συντηρητικές φωνές είναι τόσο σπάνιες στις μέρες μας, που πολλές φορές αναγκάζεται κανείς να αναζητήσει τις απαντήσεις στα προβλήματα του σήμερα, στο παρελθόν.

Αρκεί να κοιτάξει κανείς την διαφορά στη ρητορική ανάμεσα στους συντηρητικούς του σήμερα και του χθες, για να αντιληφθεί το τεράστιο χάσμα. Σήμερα, η λύση στον πληθωρισμό βρίσκεται, τόσο για τους συντηρητικούς όσο και για τους προοδευτικούς, στη Κυβέρνηση, στα κυβερνητικά προγράμματα, στα επιδόματα, στον έλεγχο της οικονομίας. Ένα μεγάλο κυβερνητικό σχέδιο απαιτείται για να αντιμετωπιστεί ο πληθωρισμός, υποστηρίζουν οι μεν και οι δε.

«Πέφτοντας» τυχαία πάνω σε μια συνέντευξη του 40^ου Προέδρου των ΗΠΑ, Ronald Reagan, το 1975, στον Johnny Carson, ήρθα σε επαφή με μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία, συγκεκριμένα συντηρητική νοοτροπία. «Οι άνθρωποι αναζητούν την λύση στη Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση είναι το πρόβλημα», ανέφερε τότε ο Ronald Reagan, συνεχίζοντας «έχουμε αποκτήσει το συνήθεια τα τελευταία 40 χρόνια να σκεφτόμαστε πως η Κυβέρνηση έχει την απάντηση. Είναι ελάχιστα τα πράγματα που η Κυβέρνηση μπορεί να κάνει όσο αποδοτικά και οικονομικά όσο μπορούν να κάνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι». Αναφορικά με την αντιμετώπιση του πληθωρισμού, σε αντίθεση με τα σημερινά επιδόματα, τα μεγάλα Κυβερνητικά σχέδια, ο Ronald Reagan είχε πει «Η απάντηση στη θεραπεία του πληθωρισμού είναι ένας ισορροπημένος προϋπολογισμός».

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως οι πολιτικοί, που ευθύνονται για τον πληθωρισμό, πείθουν τους εκλογείς πως μπορούν να λύσουν το πρόβλημα που έχουν δημιουργήσει, αρκεί να τους δώσουμε περισσότερα χρήματα και περισσότερη εξουσία.