Τις τελευταίες ημέρες όλοι συζητούν τον τραυματισμό του 16χρονου Ρομά από αστυνομικό στην Θεσσαλονίκη, οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί, οι απλοί πολίτες. Όλοι έχουν ιδιαίτερα δυνατές απόψεις επί του θέματος, είτε τάσσονται με τον 16χρονο τραυματία, είτε με την αστυνομία. Πολλοί κατηγορούν για την κατάσταση αυτή το κράτος, κυρίως για πολιτικούς-ψηφοθηρικούς λόγους, όμως έχουν ένα δίκιο, ευθύνεται για την κατάσταση αυτή το κράτος, όχι για τους λόγους που υποστηρίζουν αυτοί, αλλά γιατί το κράτος ανέχεται, για πάρα πολλά χρόνια, την εγκληματικότητα. Το αν έπραξε ορθά ή λανθασμένο στο συγκεκριμένο περιστατικό η αστυνομία θα το κρίνει η δικαιοσύνη, όχι οι δημοσιογράφοι, όχι οι πολιτικοί, όχι οι διαδηλωτές, και δεν είναι ο στόχος αυτού του άρθρου να αποφασίσει για αυτό.

Ακούγοντας πολλές συζητήσεις συνειδητοποιεί κανείς το πόσο λανθασμένα αντιμετωπίζουν πολλοί στην Ελλάδα τέτοια περιστατικά, με πολλές φωνές να υποστηρίζουν πως στο συγκεκριμένο περιστατικό το ποσό της κλοπής ήταν ιδιαίτερα χαμηλό, μόλις 20 ευρώ, ergo δεν ήταν αναγκαία η παρέμβαση της ΕΛ.ΑΣ., ή πως δεν ήταν αναγκαία η χρήση κρατικής βίας καθώς δεν ήταν «σοβαρό» το περιστατικό. Αν δεχτούμε αυτή την λογική και αυτή την επιχειρηματολογία, πρέπει να αναρωτηθούμε, από ποιο ποσό και μετά αποδεχόμαστε την παρέμβαση της αστυνομίας και την χρήση κρατικής βίας; Αν αποφασίσουμε πως η κλοπή 20 ή 30 ή 50 ευρώ δεν δικαιολογεί την παρέμβαση της αστυνομίας, τότε δίνουμε το ελεύθερο στους εγκληματίες να κλέψουν 20, 30, 50 ευρώ, αφού θα γνωρίζουν πως δεν θα παρέμβει το κράτος. Αν αποφασίσουμε πως για 20 ή 30 ή 50 ευρώ - τα οποία μπορεί σε κάποιους να φαίνονται «λίγα», όμως για πολλούς είναι ιδιαίτερα σημαντικό ποσό – δεν θα πρέπει να ασκείται, όταν κρίνεται αναγκαία, η κρατική βία, τότε οι μόνοι ληστές και κλέφτες που θα έρχονται αντιμέτωποι με την δικαιοσύνη για εγκλήματα που αφορούν «μικροποσά», θα είναι όσοι παραδίδονται εθελούσια στις αρχές, αφήνοντας όλους τους πολίτες που θα πέφτουν, και πέφτουν, θύματα τέτοιων εγκλημάτων, στο έλεος της εγκληματικότητας. Την ίδια στιγμή δεν είναι λίγοι αυτοί που αναζητούν, σε παρόμοια περιστατικά, μετά μανίας την ταυτότητα του τραυματία, του θύματος και του θύτη, ώστε να αποφασίσουν, με ποια «πλευρά» είναι, ωσάν η εθνικότητα ή η ένταξη ενός ατόμου σε μια κοινωνική ομάδα δύναται να αποδείξει το αν είναι αθώος ή ένοχος. Ασυναρτησίες.

Πως γίνεται να αντιμετωπιστεί η εγκληματικότητα στη χώρα μας, και να αποφευχθούν παρόμοια περιστατικά στο μέλλον, αν συνεχίζουν πολλοί να την αντιμετωπίζουν ως κάτι ασήμαντο, καθώς δεν επηρεάζει τους ίδιους; Σε πολλές περιπτώσεις το κράτος έχει εγκαταλείψει ολόκληρες περιοχές στην ανομία και την εγκληματικότητα, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν αυτές οι περιοχές διαρκώς περιστατικά κλοπών, ληστειών, επιθέσεων, αλλά και τεράστια προβλήματα με τα ναρκωτικά. Η θεωρία του «σπασμένου παραθύρου», υποστηρίζει πως όταν το κράτος και η κοινωνία αγνοεί μικρά περιστατικά εγκληματικότητας, μικροκλοπές, μικροληστείες, βανδαλισμούς, τα περιστατικά αυτά θα γίνουν όλο και πιο σοβαρά, όλο και πιο συχνά, και αυτό βλέπουμε σήμερα στην Ελλάδα, με ανήλικους ή νεαρούς ενήλικους να έχουν ήδη «γεμάτο» ποινικό μητρώο, και να συνεχίζουν την παραβατική τους συμπεριφορά, καθώς δεν τους σταμάτησε το κράτος, ούτε ο κοινωνικός ιστός τους. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν φέρουν προσωπική ευθύνη για τις πράξεις τους, βεβαίως και φέρουν και για αυτό πρέπει να τιμωρηθούν, όμως την ίδια στιγμή αν το κράτος αντιμετώπιζε την εγκληματικότητα με μηδενική ανοχή, πολλά από αυτά τα περιστατικά δεν θα συνέβαιναν ποτέ. Δεν θα υπήρχε η νοοτροπία «20 ευρώ έκλεψε, σιγά το πράγμα», ούτε θα υπήρχαν περιοχές όπου έντιμοι πολίτες αφέθηκαν στο έλεος των εγκληματιών.

Όσο για την αστυνομία, και εκεί υπάρχει τεράστιο πρόβλημα, καθώς φαίνεται πως στα περιστατικά καταδιώξεων δεν υπάρχουν ξεκάθαρες οδηγίες για το πως θα πρέπει να αντιμετωπιστούν αυτά τα περιστατικά. Πως γίνεται να προετοιμαστούν οι αστυνομικοί για καταδιώξεις, και να γνωρίζουν το modus operandi, όταν δεν υπάρχει εγχειρίδιο λειτουργίας σε κατάσταση καταδίωξης; Δεν θεωρώ πως υπάρχει κάποιος που να υποστηρίζει πως όταν οι αστυνομικοί κάνουν λάθη, και σε πολλές περιπτώσεις ιδιαίτερα σοβαρά λάθη λόγω της φύσης της δουλειάς τους, δεν θα πρέπει να τιμωρούνται, σαφώς θα πρέπει να τιμωρούνται, και είναι ιδιαίτερα σημαντικό το να έχουν εμπιστοσύνη οι πολίτες απέναντι στην αστυνομία. Όμως την ίδια στιγμή θα πρέπει να παρέχει το κράτος, και αν αυτό αδυνατεί ή δεν υπάρχει η πολιτική βούληση να παρέχει η κοινωνία, τόσο τον κατάλληλο εξοπλισμό, καθώς υπάρχουν καταγγελίες πως αντιμετωπίζουν σημαντικές ελλείψεις, όσο και το απαραίτητο προσωπικό, όπου και εκεί φαίνεται πως σε πολλές περιοχές οι αστυνομικοί, όσο αφορά το προσωπικό, είναι αποδεκατισμένοι, ούτως ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τα περιστατικά εγκληματικότητας όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται, και να μειωθούν, όσο ανθρωπίνως δυνατό, τα λάθη από την πλευρά τους.  Θα πρέπει όμως να έχουν και πιο ενεργό ρόλο και να δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στην αποτροπή της εγκληματικότητας, με περιπολίες και με την εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας στους πολίτες, και φόβου -της δικαιοσύνης - στους εγκληματίες.

Η εγκληματικότητα μπορεί να φαίνεται ασήμαντη σε όσους δεν αγγίζονται από αυτή, για αυτό και την αγνοούν, για τους υπόλοιπους όμως είναι ένα πραγματικό και σοβαρό πρόβλημα, και ως τέτοιο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται από την κοινωνία και την πολιτεία.

Ακολουθήστε το radiothiva.gr στο facebook για να είστε πάντα ενημερωμένοι