Η αποποινικοποίηση, είτε de facto είτε μέσω του νόμου, των ναρκωτικών, είναι ένα ζήτημα που συχνά πυκνά έρχεται στη δημοσιότητα, κυρίως στο εξωτερικό και σε μικρότερο βαθμό στη χώρα μας. Πολλές φορές οι συντηρητικοί πολιτικοί, τόσο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, μάχονται με τους προοδευτικούς, για το ποιος θα εφαρμόσει τις πιο προοδευτικές πολιτικές, και φοβάμαι πως αργά ή γρήγορα το ίδιο θα συμβεί και στο ζήτημα της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών, και το χειρότερο όλων, είναι πως αυτό θα γίνει καθαρά για την αύξηση των εισοδημάτων του κράτους μέσω της φορολόγησης των ναρκωτικών, όταν αυτά νομιμοποιηθούν.

Πολλοί σε αυτό το θέμα αντιδρούν έντονα, καθώς θεωρούν πως ένα από τα σημαντικότερα ανθρώπινα «δικαιώματα», είναι αυτό της προσωπικής απόλαυσης, και οτιδήποτε περιορίζει αυτή την προσωπική απόλαυση, χαρακτηρίζεται αυταρχικό, αντιδημοκρατικό, κ.ο.κ.. Πολλές φορές θα ακούσουμε το επιχείρημα «είναι δική μου η ζωή, θα κάνω ό,τι θέλω με αυτήν», όμως την απάντηση σε αυτή την θέση έχει δώσει προ πολλού ο Αγγλος δημοσιογράφος, Peter Hitchens. «Αν η οικογένεια σου πρέπει να ανεχτεί αφότου έχεις καταστρέψει την ψυχική σου υγεία, ή έχεις ζημιώσει, με κάποιον άλλον τρόπο, σημαντικά τον εαυτό σου, κάνοντας χρήση ναρκωτικών, τότε εσύ και αυτοί θα ανακαλύψετε πως δεν είσαι νησί, πως έχεις υποχρεώσεις απέναντι σε άλλους ανθρώπους».

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, οι αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές επηρεάζουν την κοινωνία, άλλοτε επηρεάζουν τις οικογένειες αυτών που κάνουν ναρκωτικά, πέρα από τα ίδια τα άτομα, τους φίλους, τους συγγενείς, άλλοτε επηρεάζουν την κοινωνία μέσα από την αύξηση της εγκληματικότητας, την αύξηση των ψυχικών ασθενειών, είτε ακόμα και από τα προγράμματα για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών, τα οποία χρηματοδοτούν οι φορολογούμενοι όταν αυτά είναι κρατικά. Περαιτέρω, τα άτομα που κάνουν χρήση ναρκωτικών, δεν σκέφτονται ποτέ, διότι θα τους προκαλέσει απίστευτη δυσφορία και τύψεις, πως χρηματοδοτούν με την αγορά αυτών των ουσιών, που χρησιμοποιούν για προσωπική τους απόλαυση, τα καρτέλ και τις συμμορίες, εμπόρους θανάτου και δυστυχίας, που παράγουν και διακινούν αυτά τα ναρκωτικά. Προφανώς, υπάρχουν άτομα τα οποία δεν ενδιαφέρονται για το πως θα επηρεάσουν την οικογένειά τους, για το πως και πόσο θα καταστρέψουν τον εαυτό τους, ή για το αν χρηματοδοτούν βίαιες συμμορίες και καρτέλ στο εξωτερικό, όμως αυτό δεν σημαίνει πως οι υπόλοιποι θα πρέπει να θεωρούμε αποδεκτές αυτές τις συμπεριφορές.

Παρά το γεγονός πως είμαστε μεμονωμένα άτομα, κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, όλοι έχουμε οικογένειες, φίλους, άτομα που μας αγαπάνε και ενδιαφέρονται για εμάς, και ζούμε σε κοινωνίες με άλλα άτομα, και όταν κάποιος καταστρέφει την ψυχική του υγεία, όταν κάποιος στρέφεται στην εγκληματικότητα λόγω των ναρκωτικών, και όταν, στη χειρότερη των περιπτώσεων, άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, είτε λόγω χρήσης ναρκωτικών είτε από βίαιες αντιπαραθέσεις συμμοριών που διακινούν τα ναρκωτικά, επηρεάζεται ολόκληρη η κοινωνία, και θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε με μεγάλη καχυποψία όποιον τάσσεται υπέρ της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών, θέτοντας ως επιχείρημα πως η χρήση αυτών, επηρεάζει μονάχα τον χρήστη.

«Ο στόχος των ναρκωτικών είναι να μας ζαλίσουν, να θολώσουν το μυαλό μας, να μας κάνουν παθητικούς. Αν είμαστε δυσαρεστημένοι με την κοινωνία στην οποία ζούμε, σίγουρα είναι εντελώς λάθος και ανήθικο να γυρίσουμε την πλάτη μας σε αυτήν, να ντοπαριστούμε μέχρι παθητικότητας, να κάνουμε τους εαυτούς μας τέλεια «τροφή» για δικτάτορες, δεσπότες και προπαγανδιστές, αντί να κριτικάρουμε, να αλλάξουμε και να μεταρρυθμίσουμε την κοινωνία που την θεωρούμε αποκρουστική.» - Peter Hitchens