Η φύση της πολιτικής έχει αλλάξει ελάχιστα ανά τους αιώνες, ανεξάρτητα από τα διάφορα πολιτεύματα. Έχει αλλάξει όμως η σχέση ανάμεσα στους πολίτες και στους πολιτικούς, κυρίως στα Δημοκρατικά καθεστώτα, εφόσον, σε θεωρητικό τουλάχιστον κομμάτι, οι πολιτικοί ενσαρκώνουν την λαϊκή βούληση, υιοθετώντας την λατινική ρήση “Vox populi, vox dei”, ήτοι «η φωνή του λαού είναι η φωνή του Θεού».

Σε κάθε προεκλογικό κύκλο ακούγονται μεγαλεπήβολες υποσχέσεις, «θα, θα, θα», ενώ σε ορισμένες χώρες, τα πολιτικά κόμματα δημοσιεύουν τα προεκλογικά του μανιφέστα, τα οποία δεσμεύονται να υλοποιήσουν εάν εκλεγούν, αν και βέβαια σπάνια τηρούν όλες τις υποσχέσεις τους. Αν ακούσει όμως κανείς τις καθημερινές συζητήσεις των πολιτών, την «γκρίνια» τους, και τα παράπονά τους, συνειδητοποιεί πως έχουν, σε πρώτο επίπεδο, ελάχιστες απαιτήσεις. Ο μέσος πολίτης, ο μέσος εκλογέας, ενδιαφέρεται για «πεζά» θέματα της καθημερινότητας, τα οποία πιο «εκλεπτυσμένοι» πολίτες, και ιδιαίτερα ορισμένοι πολιτικοί, τα θεωρούν μικρής σημασίας. Θέματα όπως η καθαριότητα, τα πεζοδρόμια, ή η έλλειψη αυτών, η ύπαρξη χώρων στάθμευσης, η εύκολη πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες και η ταχύτατη εξυπηρέτηση τους, και εν γένει θέματα που επηρεάζουν την καθημερινότητά τους, θέματα με ελάχιστη «δόξα». 

Η λύση τέτοιων προβλημάτων, που απασχολούν τους πολίτες σε καθημερινή βάση, φαίνεται πως είναι ύψιστης σημασίας. Η οικοδόμηση ένδοξων κτιρίων, και μεγάλων έργων, η δημιουργία έργων τέχνης, και άλλα ζητήματα «υψηλού επιπέδου», είναι δύσκολο να εκτιμηθούν όταν μας ταλανίζουν μικρά, αλλά πάρα πολλά, θέματα της καθημερινότητας. Όταν λ.χ. κάποιος πολίτης δέχεται επιθέσεις από αδέσποτα ζώα, ή φοβάται για την σωματική του ακεραιότητα, δεν δύναται, ή μάλλον δεν έχει τον χρόνο, να εκτιμήσει την ομορφιά ενός αγάλματος, ή ενός έργου τέχνης.

Ύψιστης σημασίας είναι επίσης τα οικονομικά ζητήματα, κάτι που ορισμένοι πατρίκιοι αδυνατούν να το αντιληφθούν, καθώς δεν έχουν αντιμετωπίσει ποτέ αυτά τα ζητήματα. Μια πολύ μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, αν όχι η πλειοψηφία, στα θέματα αυτά των οικονομικών, είναι ικανοποιημένη αν έχει τα προς το ζειν, και ιδιαίτερα χαρούμενοι αν έχουν μια μικρή οικονομική ευμάρεια. Ελάχιστοι αναμένουν από τους πολιτικούς τους άρχοντες, ή υπηρέτες – ανάλογα με το ποια οπτική έχει κανείς – να δημιουργήσουν, αν μπορούν να το κάνουν αυτό, αμύθητο πλούτο για τους πολίτες. Αντιθέτως, αναμένουν λογικές, πράγμα ανήκουστο για τις ημέρες μας, πολιτικές, που να επιτρέπουν στους ίδιους τους πολίτες να βελτιώσουν την οικονομική τους κατάσταση. Εξ άλλου, είναι ιδιαίτερα δύσκολο για κάποιον να εκτιμήσει την όπερα ή το θέατρο, αν δεν έχει ούτε τον χρόνο, ούτε τα χρήματα, για να τα παρακολουθήσει.

Εν ολίγοις, αυτό που ζητάμε, αν μπορώ να έχω το θάρρος να μιλήσω στον πληθυντικό, από τους πολιτικούς, είναι κάτι ιδιαίτερα απλό. Να λύσουν τα προβλήματα της καθημερινότητας, όσο «πεζά» και αν τους φαίνονται, και να λάβουν λογικά μέτρα τα οποία να δώσουν στον κόσμο την δυνατότητα να βγάλει τα προς το ζειν, όπως λ.χ. η μείωση στο Φ.Π.Α στα τρόφιμα, στα καύσιμα, στα είδη ρουχισμού, σε αναγκαία για την καθημερινότητα αγαθά. Προφανώς τα μεγάλα έργα, τα ένδοξα μνημεία, έχουν τον ρόλο τους, που είναι ιδιαίτερα σημαντικός, και δίνει μεγαλύτερο ρόλο αλλά και «δόξα» στους πολιτικούς, όμως πρέπει να έχουμε υπόψη πως οι περισσότεροι πολίτες ταλανίζονται από απλά, καθημερινά, «πεζά» προβλήματα, με όλα τα άλλα θέματα να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Εφόσον λυθούν αυτά τα θέματα, τότε θα πρέπει να ασχοληθούν οι υπηρέτες της λαϊκής βούλησης, ένας χαρακτηρισμός που ίσως «προσβάλει» ορισμένα άτομα που αυτοχαρακτηρίζονται ως “optimates”, με τα ένδοξα και τα μεγάλα έργα, τα οποία και τότε θα μπορούν να τα εκτιμήσουν αλλά και να τα απολαύσουν όλοι οι πολίτες.