Είθισται να λέμε πως τα παιδιά είναι το μέλλον της κοινωνίας, με τους γηραιότερους να εναποθέτουν τις ελπίδες τους για την επιβίωση και την βελτίωση της κοινωνίας σε αυτή τη νέα γενιά, σε έναν αέναο κύκλο. Πολλές φορές θα ακούσουμε μεγαλύτερους σε ηλικία να λένε σε μικρότερους να μην κάνουν τα ίδια λάθη, ενώ τίθεται μεγάλη σημασία στο να προετοιμαστεί η εκάστοτε νέα γενιά με τα «πολεμοφόδια» που θα χρειαστεί για να πετύχει στη ζωή, από υλικά, σε θέματα γνώσεως αλλά και σε θέματα θρησκευτικά και ηθικής.

Σήμερα βλέπουμε στην χώρα μας μια άνευ προηγουμένου έξαρση της νεανική βίας και εγκληματικότητας, που ίσως να μας προειδοποιεί για το πως θα είναι η επόμενη γενιά των Ελλήνων πολιτών, ή ένα σημαντικό κομμάτι αυτής, και δυστυχώς, η αντίδραση από την καθεστηκυία τάξη, από της εξουσία, από τους ενήλικες, είναι ιδιαίτερα απογοητευτική. Το μπαλάκι των ευθυνών πηγαίνει από τον έναν στον άλλον, με τους γονείς να κατηγορούν τους δασκάλους, οι δάσκαλοι να κατηγορούν το κράτος και τους γονείς, και οι πολιτικοί να κατηγορούν όλους τους άλλους, ενώ δεν αχνοφαίνεται κάποιο φως στο τούνελ αυτής της κατρακύλας, ενώ «αθωώνονται» και οι νεαροί αυτοί εγκληματίες, ως «θύματα του συστήματος», και στο τέλος της ημέρας δεν υπάρχει κανένας υπαίτιος για την κατάσταση.

Ήδη στη δική μου γενιά, το σχολείο ως θεσμός κατέρρεε ως θεσμός, όμως σήμερα η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, με μαθητές να επιτίθονται ο ένας στον άλλον, να εκβιάζουν, να ληστεύουν, να κλέβουν τους συμμαθητές τους, και πλέον ακόμη και να επιτίθονται στους καθηγητές τους, οι οποίοι έχουν χάσει οποιαδήποτε μορφή εξουσίας πάνω στους μαθητές, ενώ φοβάμαι πως σε λίγα χρόνια θα ικετεύουν τους νεαρούς εγκληματίες για οίκτο, αντί να επιβάλουν τάξη και πειθαρχία, ως μια μορφή εξουσίας. Βέβαια, από όσα βλέπω τριγύρω, την εξουσία τους προς τα τέκνα τους έχουν χάσει, ή έχουν εθελούσια παραδώσει, και οι ίδιοι οι γονείς. Το κράτος από την άλλη, ανακοινώνει διαρκώς νέα μέτρα γύρω από την αστυνόμευση της νεανικής παραβατικότητας, όμως δεν γίνεται γνωστό το πως τιμωρούνται αυτοί οι νεαροί, ή αν τιμωρούνται καν.

Αν όντως θεωρούμε ως κοινωνία πως το μέλλον μας βασίζεται στις νέες γενιές, θα πρέπει να σταματήσουμε να τις απογοητεύουμε. Η ανοχή της εγκληματικότητας, η παράδοση κάθε μορφής εξουσίας από τους ενήλικες στους ανήλικους, δεν πρόκειται ποτέ να δημιουργήσει μια υγιής κοινωνία. Αντιθέτως, τα προβλήματα που αγνοούμε ή τα κρύφουμε σήμερα, θα έρθουμε ως κοινωνία να τα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον, σε πολύ χειρότερη μορφή. Κάθε θεσμός έχει τις δικές του ευθύνες και τους δικούς του ρόλους, και οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει όχι μόνο να αντιμετωπίζονται ως φιγούρες εξουσίας από τους μαθητές, αλλά να είναι κιόλας, διαφορετικά, είτε το κατανοούν είτε όχι, αποτυγχάνουν στο να προετοιμάσουν τους νεαρούς για την ενηλικίωσή τους, και το ίδιο ισχύει, σε μεγαλύτερο βαθμό, για τους γονείς αυτών των μαθητών.