Όλοι έχουμε ακούσει, μια ή και περισσότερες φορές, πως η δουλειά δεν είναι ντροπή, ανεξάρτητα από το επάγγελμα που κάνει κάποιος, είτε είναι δικηγόρος, είτε αστυνομικός, είτε εργάτης, είτε σερβιτόρος. Όμως όντως σκεφτόμαστε έτσι, ή απλά αποτελεί ένα ακόμα άδειο σλόγκαν που αναπαράγεται δίχως ουσία;  

Ζώντας σε αγροτική περιοχή, αργά ή γρήγορα θα παρατηρήσει κανείς αγροτικά οχήματα ή και φορτηγά, στις καρότσες των οποίων βρίσκονται εργάτες, πάντοτε αλλοδαποί, που πάνε να δουλέψουν στα χωράφια. Ακούω πως παρόμοια είναι η κατάσταση και σε πολλές οικοδομές, και γενικά σε πολλές χειρωνακτικές εργασίες, ενώ διαβάζω ανά τακτά χρονικά διαστήματα την ανάγκη να ανοίξει η χώρα μας τα σύνορά της, άλλοτε στην Αλβανία, άλλοτε στην Ινδία, ή σε άλλες χώρες που δεν ανήκουν στη Σένγκεν, ώστε να έρθουν εργατικά χέρια και να δουλέψουν.

Βέβαια, αναρωτιέται κανείς, αν ξαφνικά εξαφανίστηκαν οι νέοι άντρες, καθώς αυτοί ως επί το πλείστων εργάζονται σε χειρωνακτικές δουλειές, στη χώρα μας, ή αν όλοι εργάζονται ήδη, και τοιουτοτρόπως η εισαγωγή μεταναστών είναι μονόδρομος, καθώς δεν υπάρχουν Έλληνες για να κάνουν αυτές τις δουλειές. Δεν χρειάζεται να ψάξει ιδιαίτερα κανείς για να αντιληφθεί πως ούτε έχουν εξαφανιστεί οι νέοι άντρες από την Ελλάδα, ούτε εργάζονται όλοι, ενώ πριν από λίγα χρόνια, όταν η Ελλάδα μαστιζόταν από την οικονομική κρίση, η νεανική απεργία ήταν στα ύψη, αλλά παρόλα αυτά, στις δουλειές αυτές εργάζονταν και τότε, και τώρα, αλλοδαποί.

Αν ρωτήσει κανείς δεξιά και αριστερά, κυρίως ανέργους, η απάντηση που θα πάρει αποδεικνύει ότι κάποιες δουλειές, δυστυχώς, θεωρούνται ντροπή, καθώς πολλοί θα απαντήσουν πως «σιγά μην πάω εγώ στα χωράφια», ή στην οικοδομή, ή στα πρόβατα, ή ως καθαρίστρια/ης, ανεξαρτήτως του αν οι δουλειές αυτές έχουν καλές χρηματικές απολαβές, ή αν έχουν άλλες εναλλακτικές. Όχι μόνο αυτό, αλλά πολλές φορές οι γονείς αποτρέπουν τα παιδιά τους από το να ασχοληθούν με «ντροπιαστικές» δουλειές, λέγοντας «δεν θα γίνει το δικό μου παιδί υδραυλικός», ή άλλες «ανάξιες» δουλειές

Θα πρέπει όμως να έχουμε αυτή την νοοτροπία, αυτή την στάση; Προφανέστατα όχι. Πάρα πολλές δουλειές τις οποίες ορισμένοι τις θεωρούν «ανάξιες», παρέχουν βασικές υπηρεσίες τις οποίες όλοι χρειαζόμαστε, όπως οι σκουπιδιάρηδες, που διατηρούν καθαρές τις γειτονιές μας, οι υδραυλικοί, που επιδιορθώνουν τις βλάβες στα σπίτια μας, ή οι εργάτες στα χωράφια, που μαζεύουν τις καλλιέργειες τις οποίες τρώμε, και το ίδιοι ισχύει για πάρα πολλά άλλα επαγγέλματα. Εκτός αυτού, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει κοινωνικό κύρος ή όχι σε ένα επάγγελμα, πολλοί που εργάζονται σε εργασίες τις οποίες η κοινωνία, είτε κρυφά είτε φανερά, αντιμετωπίζει με υπεροψία, βγάζουν έτσι τα προς το ζην, στηρίζουν την οικογένειά τους, αναθρέφουν τα παιδιά τους και πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους, ενώ σε πολλές περιπτώσεις έχουν και μεγαλύτερες χρηματικές απολαβές από «περιζήτητα» επαγγέλματα.

Η δουλειά δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι να θεωρούμε τους εαυτούς μας τόσο ανώτερους, ώστε να προτιμούμε την ανεργία και τα επιδόματα, παρά την εργασία και τον μόχθο.