Το radiothiva.gr και η εφημερίδα «Η ΣΚΥΤΑΛΗ», φιλοξενούν την στήλη «ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ» κάθε Παρασκευή με αρθρογραφία που θα αφορά το αναπτυξιακό, το ερασιτεχνικό και το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, με συνεργάτη τον Βοιωτό προπονητή Γιώργο Αγγέλου.

Πολύ δύσκολο να συλλάβει ένα μυαλό που αντιλαμβάνεται πράγματα στο ποδόσφαιρο, ότι μια χώρα σαν την Βραζιλία, βγάζει πληθώρα τρομερά ταλαντούχων παικτών παγκόσμιας κλάσης, δυστυχώς όμως, δεν παράγει ανάλογα, μεγάλους προπονητές. Είναι πραγματικά, αξιοπερίεργο να ακούς τα ονόματα των Αμπελ Φερέιρα, Αντσελότι, Μουρίνιο και Γκουαρντιόλα για την υποψηφιότητα της θέσης μελλοντικά του Ομοσπονδιακού προπονητή στην Εθνική Βραζιλίας.

Περιέργως, αυτή η χώρα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, εξάγει πολύ λίγους τεχνικούς και καλωσορίζει στο πρωτάθλημα της, πολλούς ξένους προπονητές από την Αργεντινή, την Κολομβία, την Πορτογαλία, ακόμη και την Ισπανία.

Τελευταίο γνωστό παράδειγμα στο ελληνικό κοινό, είναι ο πρώην Πορτογάλος προπονητής του ΠΑΟΚ Αμπελ Φερέιρα που φεύγοντας από την Τούμπα τότε, μεσούσης της περιόδου, πήγε στην Παλμειρας, έχοντας μάλιστα τεράστιες επιτυχίες με κατάκτηση ''Λιμπερταδόρες'' και όχι μόνο, κάτι που δεν κατάφερε τόσο εμφατικά ένας Βραζιλιάνος συνάδελφός του.

Το μεγάλο στοίχημα πλέον της Βραζιλιάνικης Ομοσπονδίας, είναι να βρει Βραζιλιάνο προπονητή, εφάμιλλο τουλάχιστον όπως οι Λαζαρόνι, Καρλος Αλμπερτο Παρειρα, Λουις Φελιπε Σκολαρι, Ντούνγκα, Τίτε, Ντινίζ και Μάριο Ζαγκάλο. Αυτοί ήταν οι πιο συνεπείς προπονητικά ''Καριόκας'', χωρίς όμως να έχουν την αίγλη μεγάλων τεχνικών, που έχουν περάσει από το παγκόσμιο στερέωμα.

Αυτήν την περίοδο ομοσπονδιακός προπονητής στην Βραζιλία, είναι ο Ντοριβάλ Τζούνιορ.

Η Βραζιλία, κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στη Νότια Αμερική.

Πέρα από τη γλώσσα, είναι σχεδόν τόσο μεγάλη σε έκταση, όσο μια ήπειρος. Στο Πόρτο Αλέγκρε, στα νότια της χώρας, ο τρόπος ζωής και η κουλτούρα είναι πολύ κοντά στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη, συμπεριλαμβανομένου του φαγητού, αλλά η υπόλοιπη χώρα είναι πολύ διαφορετική.

Ο εκάστοτε Βραζιλιάνος τεχνικός δεν έχει χρόνο για να προπονήσει ποιοτικά την ομάδα του και μάλιστα η νοοτροπία των εκεί παραγόντων, είναι ότι η ομάδα τους ''δεν πρέπει να κερδίσει σήμερα'', αλλά ''να κερδίζει από χθες''!!!, διαφορετικά ο προπονητής είναι άμεσα, εκτός πόρτας.

Το πρωτάθλημα της Βραζιλίας είναι ένας ''ανώμαλος ανταγωνισμός'', μεταξύ των περιφερειακών αγώνων και του εθνικού πρωταθλήματος, οι χρόνοι ξεκούρασης είναι πολύ πολύ σύντομοι, υπάρχουν πολύωρα ταξίδια, για να μην αναφέρουμε και τα κύπελλα Νότιας Αμερικής που γεμίζουν υπερβολικά το καλεντάρι.

Επομένως, οι προπονητές, σε μια πάρα πολύ πιεσμένη χρονικά σεζόν, δεν έχουν το χρόνο και κάποια ρεπό που απαιτούνται, προκειμένου να πάρουν ένα αεροπλάνο και να πάνε να δουν κάποια νέα στοιχεία πάνω στην προπονητική, ή να συμμετέχουν σε κάποια ευρωπαϊκά forum, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ισπανία, στην Αγγλία.

Καλώς ή κακώς, στην Ευρώπη κινούνται όλα τα νήματα της εξέλιξης Και η εξέλιξη των προπονητών πλέον, δεν έχει να κάνει μόνο με τακτικά ζητήματα, αλλά και με την διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, δηλαδή το management, γιατί με την παγκοσμιοποίηση, σαν coach πρέπει να διαχειρίζεσαι ''πολυφωνικά'' ρόστερ μέσα στα αποδυτήρια, που προέρχεται από όλα τα σημεία του ορίζοντα.
Στην Νότια Αμερική και ιδιαίτερα στην χώρα της σάμπας, τα πράγματα για τους προπονητές, είναι πολύ ρευστά. λόγω έλλειψης ξεκάθαρης οργάνωσης και σωστού καταμερισμού εργασιών, στο εκάστοτε ποδοσφαιρικό τμήμα.

Ο Βραζιλιάνος προπονητής, εμπλέκεται σε όλα και πρέπει συχνά να είναι ταυτόχρονα, ο ψυχολόγος, ο φίλος, ο μέντορας, ο έμπιστος, ο γενικός αρχηγός, κάτι που ίσως εξηγεί, γιατί ο Βραζιλιάνος κόουτς και γενικότερα ο ΛατινοΑμερικάνος, δυσκολεύεται να είναι άμεσα έτοιμος, όταν του ανατεθεί η θέση σε μεγάλη ομάδα διαφορετικού κράτους από αυτό της καταγωγής του ή σε μια μεγάλη Ευρωπαϊκή ομάδα, που τα προπονητικά team πλέον, τα χαρακτηρίζει η υποδειγματική οργάνωση, η εξειδίκευση, η ανάλυση, η εξατομίκευση σε θέματα φυσικής κατάστασης, και γενικότερα η τεχνογνωσία.

Επίσης υπάρχει και κάτι άλλο που έχει συζητηθεί στην διεθνή ποδοσφαιρική σκηνή.

Με βάση την αντίληψη ότι η Βραζιλία είχε το καλύτερο ποδόσφαιρο στον κόσμο, με την κατάκτηση 5 Μουντιάλ, το ''status quo'' εντός της χώρας ήταν: ''δεν χρειάζεται να σπουδάζουμε, γιατί εμείς είμαστε οι δάσκαλοι με τα πέντε παγκόσμια κύπελλα''. Επαναπαύτηκαν λοιπόν στα πέντε Μουντιάλ και από κει και πέρα, προπονητικά υπήρξε ανησυχητική στασιμότητα. Και πλέον, δεν διακρίνονται.

Αντίθετα, οι μικρότερες χώρες άρχισαν να μελετούν το ποδόσφαιρο χρησιμοποιώντας την επιστήμη για να αντισταθμίσουν τις ελλείψεις τους, ενώ η Βραζιλία ''κοιμήθηκε'' με τις επιτυχίες της και συνέχισε να εκπαιδεύει τους εγχώριους προπονητές της, με τις ίδιες προπονητικές θεωρίες, χωρίς να τις εξελίσσει. Το ποδόσφαιρο όμως, καθημερινά αλλάζει.

Το Βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο λοιπόν. σίγουρα παραμένει στο ραντάρ των υπερδυνάμεων, πρέπει όμως από προπονητικής άποψης να κάτσουν οι υπεύθυνοι να σκεφτούν σοβαρά, να οργανώσουν νέους τρόπους εκπαίδευσης των προπονητών, γιατί δεν επιτρέπεται, μια τεράστια ποδοσφαιρική δύναμη που γέννησε τον Πελέ και τόσους άλλους σταρ, να μην μπορεί να βγάλει και προπονητές ανάλογης αξίας με το ταλέντο των παικτών της, από την δική της σχολή.

Η ''BRASIL'' είναι ''BRASIL'', αυτό δεν αλλάζει, έχει όμως υποχρέωση να συνεχίσει να δίνει πράγματα στο Παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ προπονητής ποδοσφαίρου UEFA B