Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι άνθρωποι με επιρροή, μόρφωση και γνώσεις, ακολουθούν πολιτικές για τις οποίες έχουν άκρως αντίθετες απόψεις με αυτές που ισχύουν στην πραγματικότητα. Είναι κοινό μυστικό πως η ανεξέλεγκτη μετανάστευση, νόμιμη και μη, που βιώνει η Δύση τις τελευταίες δεκαετίες, λαμβάνει χώρα είτε για να διατηρηθούν τα συνταξιοδοτικά προγράμματα των χωρών, είτε για να χρησιμοποιούνται οι μετανάστες, κυρίως οι παράνομοι, ως φθηνά εργατικά χέρια, ενώ σε πιο κυνικούς κύκλους, οι άνθρωποι αυτοί, που αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον, αντιμετωπίζονται στυγνά ως πολιτικά πιόνια, καθώς τα πιο προοδευτικά κόμματα, π.χ. οι Εργατικοί στο Η.Β. και οι Δημοκρατικοί στις Η.Π.Α., θεωρούν πως οι μετανάστες θα ψηφίζουν «αριστερά» ad infinitum.

Υπάρχει, σε μια εποχή που θεωρούμε τους εαυτούς μας, παραδόξως, «προοδευτικούς», ένα αίσθημα πραγματικού ρατσισμού, καθώς οι περισσότεροι πιστεύουν πως ορισμένες δουλειές, είναι κατώτερες του γηγενούς πληθυσμού, π.χ. εργάτες στα χωράφια, ergo πρέπει να εισάγουμε ανθρώπους από άλλες χώρες, κυρίως της Ασίας και της Αφρικής, που θα εργαστούν σε τέτοιες θέσεις. Πάντα μου έρχεται στο μυαλό η αντίδραση μιας Βρετανίδας, στην εκπομπή Question Time, του BBC, η οποία στην προοπτική της παύσης της παράνομης μετανάστευσης, απηύδησε ρωτώντας «ποιος θα μας σερβίρει τους καφέδες;», ωσάν είναι ντροπή για έναν βρετανό να κάνει μια τέτοια εργασία.

Αλλοι, θεωρούν πως δίχως την ανεξέλεγκτη παράνομη μετανάστευση, οι χώρες της Δύσης θα κατέρρεαν, καθώς «εισάγουμε» επιστήμονες από όλη την οικουμένη. Τέτοιες απόψεις βέβαια δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Πέρα από την ρητορική του συναισθήματος, αρκεί να κοιτάξει κανείς την πλειοψηφία των χωρών από τις οποίες φτάνουν μετανάστες στην Δύση, παράνομα, για να αντιληφθεί πως π.χ. η Αγγλία ή η Ελλάδα, έχει την δυνατότητα να παράγει περισσότερους επιστήμονες από ότι η Σομαλία, για πολλούς λόγους. Αντιθέτως, λαμβάνοντας υπόψη ακριβώς αυτό το γεγονός, αλλά και την διαφορά σε αναπτυξιακούς όρους μεταξύ τέτοιων χωρών, αντιλαμβάνεται κανείς πως λ.χ. ένας επιστήμονας της ιατρικής είναι πιο πολύτιμος στην Σομαλία, από ότι στην Αγγλία, καθώς η μια χώρα παράγει πολύ περισσότερους ιατρούς από ότι η άλλη.

Υπάρχει και μια άλλη μερίδα ανθρώπων, που θεωρεί πως ανεξαρτήτως του οικονομικού και κοινωνικού κόστους της μαζικής μετανάστευσης, η Δύση πρέπει να ανοίξει την «αγκαλιά» της, ώστε να βοηθήσει τους φτωχούς και άπορους του πλανήτη. Όσο αξιοθαύμαστα και αν είναι τέτοια συναισθήματα, δεν επηρεάζουν την πραγματικότητα της ζωής. Όσο σκληρό και αν ακούγεται, η πραγματικότητα είναι πως αν δεν αλλάξει η κατάσταση στις χώρες αυτών των ανθρώπων, από τους ίδιους τους λαούς και όχι από την επέμβαση, στρατιωτικά, της Δύσης, μονάχα οι λίγοι, οι τυχεροί, που θα «δραπετεύσουν» θα γλιτώσουν, ενώ οι υπόλοιποι καταδικάζονται σε μια αέναη κατάσταση. Την ίδια στιγμή, ενώ η «αλληλεγγύη» μας επικεντρώνεται σε άλλες χώρες, συμπολίτες με υποφέρουν, όμως τους αγνοούμε επιδεικτικά.

Παρά τα συναισθήματά μας, η ωμή αλήθεια για το μεταναστευτικό είναι πως η ανεξέλεγκτη μετανάστευση, είτε είναι νόμιμη είτε παράνομη, επιτρέπεται μονάχα διότι η καθεστηκυία τάξη θεωρεί πως είτε κερδίζει φθηνά εργατικά χέρια, είτε κερδίζει μελλοντικούς ψηφοφόρους, είτε κερδίζει κάτι άλλο, το οποίο εμείς οι κοινοί φθηνοί δεν μπορούμε, ακόμη, να το αντιληφθούμε. Όπως έλεγε και ο Αμερικανός Milton Friedman, δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα, εννοώντας πως όλα στη ζωή έχουν ένα τίμημα. Τοιουτοτρόπως, το να αντιμετωπίζουμε ένα ζήτημα υψίστης σημασίας, με κριτήριο την συναισθηματική μας κατάσταση, η οποία ουκ ολίγες φορές γίνεται το αντικείμενο χειραγώγησης από ρήτορες και δημαγωγούς, δεν είναι πάντα η πιο σοφή απόφαση.