Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το γεγονός πως στην Ελλάδα ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού, ειδικά της νεολαίας, ασπάζεται ιδιαίτερα «εκκεντρικές» απόψεις, οι οποίες ελάχιστη επαφή έχουν με την πραγματικότητα. «Πέφτοντας» στο τηλεοπτικό κανάλι «One», είδα μια νεαρή φοιτήτρια του ΕΚΠΑ, η οποία προσπαθούσε, τρόπον τινά, να υπερασπιστεί την εικόνα ενός «αυτοδιαχειριζόμενου» κυλικείου, το οποίο περισσότερο θυμίζει εγκαταλελειμμένο ερείπιο, παρά κυλικείο σε πανεπιστήμιο ανεπτυγμένης χώρας.

Τα γκραφίτι στους τείχους, διαλυμένες τουαλέτες, δεν αποτελούν πειστήρια ενός άναρχου και εγκαταλελειμμένου χώρου, σημάδι μιας κοινωνίας σε κρίση, αλλά αντιθέτως, είναι κομμάτι της ελευθερίας της «έκφρασης». Βεβαίως, ο βανδαλισμός της δημόσιας περιουσίας, την οποία χρηματοδοτούν οι φορολογούμενοι, ανεξαρτήτως του αν φοίτησαν ποτέ σε πανεπιστήμια ή όχι, ουδεμία σχέση έχει με την ελευθερία της έκφρασης, η οποία, από τα συμφραζόμενα, φαίνεται πως ανέχεται μονάχα ένα είδος ιδεολογικής έκφρασης, και αντιμετωπίζει με εχθρότητα οποιαδήποτε άλλη.

Ακόμη, ακούστηκε η επίσης «εκκεντρική» άποψη, πως, de facto και όχι de jure, τα πανεπιστήμια ανήκουν στους φοιτητικούς συλλόγους, όχι στο κράτος, όχι στους φορολογούμενους και στους πολίτες, και οι αποφάσεις περί της λειτουργίας του πανεπιστήμια, στη παρούσα φάση αναφέρθηκε η ελεγχόμενη είσοδος μεταξύ άλλων, δεν υπόκεινται στην αρμοδιότητα της Κυβερνήσεως, της διοίκησης του πανεπιστημίου, αλλά υπόκεινται στην αρμοδιότητα των φοιτητικών συλλόγων. Βέβαια, το γεγονός πως οι φορολογούμενοι και όχι οι φοιτητές, χρηματοδοτούν αυτά τα ιδρύματα, είναι μικρής σημασίας, όπως επίσης το ότι οποιαδήποτε βλάβη και καταστροφή πραγματοποιείται, στο όνομα της «έκφρασης», επιδιορθώνεται από τους φορολογούμενους.

Κάποτε αυτή η χώρα πρέπει να σοβαρευτεί.