Η προπαγάνδα και τα ψέματα αποτελούν, δυστυχώς, αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτικού και ιδεολογικού διαλόγου, από όλες τις πλευρές σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Συχνά, πολιτικοί και πολίτες που έχουν συντηρητικές ιδέες και απόψεις, κατηγορούνται ως εχθροί της «προόδου», ταξικοί προδότες, αν ανήκουν στα χαμηλά οικονομικά στρώματα της κοινωνίας, ρατσιστές, ενώ πολλοί υποστηρίζουν πως όσοι έχουν συντηρητικές απόψεις, και προασπίζονται συντηρητικές πολιτικές «μισούν τους φτωχούς», ή τους μετανάστες, ή οποιαδήποτε άλλη κοινωνική ομάδα για την οποία γίνεται λόγος.

Ουκ ολίγες φορές, υλοποιούνται πολιτικές οι οποίες έχουν ως βασικό στόχο, να το πούμε πεζά, να «αγοράσουν» ψήφους, ή να επιτύχουν συμβολικές νίκες, παρά πραγματικές νίκες για τον λαό. Ακούει κανείς λ.χ. την μανία με την οποία πολλοί πολιτικοί και ακτιβιστές προάγουν την ιδέα πως όλοι οι μαθητές θα πρέπει να σπουδάσουν στα πανεπιστήμια, ούτως ώστε να έχουν ένα «καλύτερο» επαγγελματικό μέλλον. Ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να είναι ενάντια σε αυτή την ιδέα; Μονάχα κάποιος που «μισεί» τους φτωχούς. Βέβαια, το γεγονός πως  πάρα πολλοί φοιτητές, αφού αποφοιτήσουν, αδυνατούν να βρουν εργασία πάνω στο αντικείμενό τους, ή βρίσκουν με πενιχρές απολαβές, έχει ελάχιστη ή και καθόλου σημασία, καθώς το σημαντικό στην εποχή μας είναι να επιτευχθεί μια συμβολική νίκη, ακόμη και αν επηρεάσει ελάχιστα τους ανθρώπους τους οποίους στοχεύει, ή ακόμη και αν χειροτερέψει την κατάστασή τους. Οι συντηρητικοί που επισημαίνουν αυτή την πραγματικότητα, πως πλέον σε πάρα πολλές περιπτώσεις, επαγγελματικά, το πανεπιστήμιο είναι μια «επένδυση», δεν συμφέρει οικονομικά σε μια ψυχρή cost-benefit ανάλυση, χαρακτηρίζονται ως «εχθροί» των φτωχών και των μαθητών, που αντιδρούν επειδή «μισούν» τους φτωχούς και τους θέλουν «αμόρφωτους».

Το ίδιο ισχύει και για το κοινωνικό κράτος και τα επιδόματα. Όταν κάποιος επισημαίνει πως τα επιδόματα του κράτους, ως επί το πλείστων, δημιουργούν μια κοινωνική τάξη που είναι εξαρτημένη από το κράτος και δεν μπορεί να δραπετεύσει από την φτώχια, πως σε πολλές περιπτώσεις, σε βάθος χρόνου, αυτά τα επιδόματα προκαλούν περισσότερο κακό παρά καλό, πως οδηγούν σε πληθωρισμό, πως σε πολλές περιπτώσεις καταστρέφουν τις οικογένειες, αντιμετωπίζεται με εχθρότητα από την καθεστηκυία τάξη και από τους ακτιβιστές, οι οποίοι θεωρούν αδιανόητο το ενδεχόμενο να κάνουν αυτοί λάθος, ανεξάρτητα από το ότι αποτυγχάνουν ξανά και ξανά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι κοινωνικές πολιτικές στις Η.Π.Α. όπου το 1940 μονάχα 18% των Αφροαμερικάνων ζούσαν σε μονογονεϊκή οικογένεια ενώ σήμερα, 60 χρόνια μετά την υπογραφή των Πολιτικών Δικαιωμάτων το 1964 και αμέτρητων τρισεκατομμυρίων δαπανημένων σε προγράμματα, ο αριθμός των Αφροαμερικανών που ζει σε μονογενεϊκή οικογένεια έχει εκτοξευθεί στο 64%, ενώ ο «πόλεμος κατά τη φτώχειας», έχει αποτύχει παταγωδώς. Βέβαια, η πραγματικότητα για πολλούς έχει μικρή σημασία, σημασία έχουν οι πολιτικές νίκες, οι συμβολικές νίκες, και οι ιδεολογικές νίκες, και όποιος αντιτάσσεται ή αντιδρά σε αυτές, φυσικά θα πρέπει να «μισεί» τους φτωχούς!  

Η απλή αλήθεια είναι πως οι συντηρητικοί δεν μισούν τους φτωχούς, αντιθέτως επιθυμούν να τους βοηθήσουν, δίνοντας πολλή μεγαλύτερη έμφαση στην προσωπική ευθύνη, στην αυτάρκεια και τις ιδιωτικές πρωτοβουλίες, με έναν τρόπο δηλαδή που έρχεται σε σύγκρουση με την καθεστηκυία τάξη και τους χρισμένους, όπως θα έλεγε ο Thomas Sowell, που επιθυμούν να «σώσουν» τους φτωχούς, ή έστω να φαίνεται ότι το κάνουν.