Στο επίκεντρο της επικαιρότητας βρίσκεται για ακόμη μια φορά το μεταναστευτικό, λόγω των μεταναστών, ή αιτούντων άσυλο, που φτάνουν, παράνομα, στην χώρα μας, ενώ ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός πως μονάχα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, 2.500 άτομα έφτασαν στην Κρήτη.

Ακούγοντας τον Ευρωβουλευτη του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Κ. Αρβανίτη, στην εκπομπή «Status Quo» του Open, άκουγα τα ίδια επιχειρήματα που ακούγονταν, και ακούγονται, στο εξωτερικό εδώ και δεκαετίες. Έντονη δυσαρέσκεια στη χρήση της λέξης «λαθραίος», επίκληση στο συναίσθημα όπου στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκονται αθώες γυναίκες και παιδιά, που αποτελούν την συντριπτική μειοψηφία των παράνομων μεταναστών ή των αιτούτων άσυλο αλλά εγείρουν έντονα συναισθήματα συμπόνιας στο κοινό.  

Ξεκινώντας από την χρήση του «λαθραίου» μετανάστη, που θα μπορούσε να αντικατασταθεί με ευκολία με την λέξη «παράνομος» μετανάστης, τίθεται το ερώτημα, που ακούγεται για χρόνια σε αυτή τη συζήτηση, του αν υπάρχουν «παράνομοι» άνθρωποι. Το ερώτημα αυτό είναι ιδιαίτερα απλό, καθώς οι λέξεις περιγράφουν μια απτή πραγματικότητα. Υπάρχουν «παράνομοι» ή «λαθραίοι» άνθρωποι, όταν εισέρχονται «λαθραία» ή «παράνομα» σε μια χώρα, καθώς οι λέξεις αυτές περιγράφουν ένα νομικό πλαίσιο, την παράνομη είσοδο ενός ανθρώπου σε μια χώρα. Παρά την εύκολη απάντηση αυτής της ερώτησης, ο λόγος που χρησιμοποιείται αυτή η τακτική, του να πιέζεται η κοινή γνώμη ούτως ώστε να σταματήσει η χρήση αυτών των όρων, «παράνομος»/«λαθραίος», είναι ώστε στη συνέχεια να επικρατεί σύγχυση στον διάλογο, μεταξύ νόμιμων μεταναστών, παράνομων μεταναστών και πραγματικών προσφύγων, και να είναι πιο δύσκολη η αντίσταση απέναντι στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση.

Αναφορικά με την επίκληση στο συναίσθημα, καταρρέει γιατί υποθέτει ότι θα πρέπει να αδιαφορούμε για τους νόμους του κράτους αν επρόκειτο για γυναίκες ή παιδιά, το οποίο να σημειώσω είναι ιδιαίτερα σεξιστικό διότι βάζει σε διαφορετική κατηγορία τους άνδρες και τις γυναίκες, καθώς δεν έχω ακούσει ποτέ κάποιο να κάνει έκκληση στο συναίσθημα των πολιτών, επισημαίνοντας πως νεαροί άνδρες έρχονται παράνομα στη χώρα μας. Η τραγικότητα μιας κατάστασης δεν αναιρεί αν οι πράξεις αυτών των ανθρώπων παραβιάζουν τους νόμους της χώρας μας, και αξίζει να τονίσουμε ότι ακόμη και αν ίσχυε κάτι τέτοιο, αν δηλαδή οι νόμοι μας έπαυαν να ισχύουν σε περιπτώσεις γυναικών ή παιδιών, η συντριπτική πλειοψηφία των παράνομων μεταναστών ή των αιτούντων άσυλο, που δεν ακολουθούν την νόμιμη οδό, είναι άνδρες, όχι γυναικόπαιδα.

Θαρρώ πως θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο όταν μιλάμε για το μεταναστευτικό, το οποίο θα κυριαρχήσει ποικιλοτρόπως την πολιτική σκηνή τις επόμενες δεκαετίες, να έχουμε δίπλα μας, ή στον υπολογιστή μας, έναν χάρτη της οικουμένης, ώστε να αντιλαμβανόμαστε την κατάσταση. Όταν ένας άνθρωπος φτάνει στην Ελλάδα από την Σομαλία, ή την Ινδία, ή το Αφγανιστάν, είναι ξεκάθαρο πως είναι παράνομοι μετανάστες, που αναζητούν μια καλύτερη ζωή, και όχι πρόσφυγες, καθώς υπάρχουν πάρα πολλές άλλες χώρες, πέραν της Ευρώπης, που είναι ασφαλείς και θα μπορούσαν, αλλά δεν θέλουν, να τους δεχτούν. Η πολιτική μιας χώρας θα πρέπει να πραγματοποιείται με βάση τα προσωπικά της συμφέροντα, με ρεαλισμό για το τι μπορεί και δεν μπορεί να κάνει, και όχι με την συναισθηματική μας κατάσταση.