Τα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια, ακούγεται σε καθημερινή βάση πως υπάρχει άνοδο της «ακροδεξιάς» στην Ευρώπη. Κάθε φορά που εμφανίζεται οποιοδήποτε «συντηρητικό» ή «δεξιό» κόμμα, ηχούν αμέσως καμπάνες για την άνοδο της «ακροδεξιάς», πως θα πρέπει να καταστρέψουμε την δημοκρατία, απαγορεύοντας αυτά τα κόμματα, ώστε να σώσουμε την δημοκρατία, ενώ ταυτόχρονα ακούμε πως οι Ρώσοι παρεμβαίνουν σε όλες τις εκλογές του πλανήτη, εκτός και αν κερδίσει η «σωστή» πλευρά, οι οποίοι Ρώσοι για κάποιον ανεξήγητο λόγο επιδιώκουν ταυτόχρονα την αναστήλωση της Σοβιετικής Ένωσης αλλά στηρίζουν μονάχα «ακροδεξιά» κόμματα.

Θα αναρωτηθεί κανείς, εύλογα, τι είναι η «ακροδεξιά» που βρίσκεται σε άνοδο. Είναι μια λέξη χωρίς ουσία, η οποία χρησιμοποιείται ως ad hominem, καθώς με την ίδια ανάσα κατηγορούνται ως «ακροδεξιοί» πολιτικοί και κόμματα με διαμετρικά αντίθετες ιδέες και απόψεις. Πολιτικοί που είναι υπέρ της μετανάστευσης και πολιτικοί που είναι κατά της μετανάστευσης, πολιτικοί που είναι υπέρ της ελεύθερης αγοράς και πολιτικοί που είναι υπέρ του προστατευτισμού, πολιτικοί που είναι υπέρ της πολυπολιτισμικότητας και πολιτικοί που είναι υπέρ της διατήρησης μιας κυρίαρχης κουλτούρας, όλοι θεωρούνται «ακροδεξιοί», επειδή είναι πιο εύκολο να απορρίψει κανείς έναν πολιτικό ως «ακραίο» παρά να αντικρούσει τις θέσεις του. Ergo, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να εξηγήσει κανείς γιατί υπάρχει άνοδος της «ακροδεξιάς», εφόσον η «ακροδεξιά» δεν έχει κανέναν πλέον ορισμό.

Ως επί το πλείστων, ο όρος «ακροδεξιά» χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει είτε όλα τα μη αριστερά κόμματα, είτε για να χαρακτηρίσει όλα τα κόμματα τα οποία δεν ακολουθούν την καθεστηκυία τάξη, ήτοι τάσσονται ενάντια στην μαζική μετανάστευση, στην πολιτική ένωση της Ευρώπης, στην πολυπολιτισμικότητα, στους αέναους πολέμους, κ.ο.κ.. Υπάρχουν πραγματικά άνθρωποι που ασχολούνται με τα κοινά με κάποια σοβαρότητα, που απορούν ως προς την «άνοδο» αυτής της «ακροδεξιάς», αλλά η απάντηση είναι ιδιαίτερα απλή.

Μέσα στην δημοκρατία οι πολίτες αναζητούν λύσεις στα προβλήματά τους, τις οποίες λύσεις, σε ένα φυσιολογικό και υγιές πολίτευμα, προσφέρουν πολιτικοί και κόμματα. Οι πολίτες λ.χ. ανησυχούν για την διαφθορά, εμφανίζεται ένα κόμμα που πατάσσει την διαφθορά, ή την μειώνει σε αρκετό βαθμό. Οι πολίτες ανησυχούν για τον πληθωρισμό, εμφανίζεται ένα κόμμα που θέτει υπό έλεγχο τον πληθωρισμό. Τι γίνεται όμως όταν το σύστημα δεινοπαθεί και προδίδει συστηματικά τους πολίτες, αδιαφορώντας για τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους; Τι γίνεται όταν λ.χ. οι πολίτες ανησυχούν για την μαζική μετανάστευση και τα κόμματα τους στηλιτεύουν χαρακτηρίζοντάς τους ρατσιστές που δεν θα έπρεπε να εκφράζουν την άποψή τους ή τους φυλακίζει για τις απόψεις αυτές; Τι γίνεται όταν πολιτικοί για δεκαετίες υπόσχονται πως θα λύσουν το Χ πρόβλημα, μονάχα για να το χειροτερέψουν καθώς αδιαφορούν για τις βουλές του λαού; Τότε, αργά ή γρήγορα, εμφανίζεται η άνοδος της «ακροδεξιάς», καθώς οι πολίτες αναζητούν ειρηνικά λύσεις μέσω του πολιτικού συστήματος, οι οποίοι πάνω στην απελπισία τους θα ψηφίσουν νέα κόμματα καθώς δεν έχουν καμία πλέον εμπιστοσύνη στην «παλιά φρουρά».  

«Η πράξη της ανοχής είναι να ανέχεσαι πράγματα με τα οποία δεν συμφωνείς, όχι μόνο αυτά με τα οποία συμφωνείς. Και το πρόβλημα με την φιλελεύθερη ανεκτικότητα είναι πως ανέχεται μονάχα ό,τι της αρέσει». - Jacob Rees-Mogg