Η εποχή που ζούμε σήμερα είναι μια «προοδευτική» εποχή, μια εποχή του «διαφωτισμού», όπου ο «μοντέρνος» άνθρωπος αποτινάζει από πάνω του παραδόσεις, ιδέες τους παρελθόντος, οι οποίες είναι «απαρχαιωμένες», και δεν έχουν καμία χρήση στην σημερινή «μοντέρνα» εποχή.

Βλέπετε, στο παρελθόν όλα τα έκαναν λάθος, ενώ σήμερα που υπάρχουν «μορφωμένοι» και «διαφωτισμένοι» άνθρωποι που έχουν την πανάκεια σε κάθε πρόβλημα της κοινωνίας, ακόμη και αν αυτή η πανάκεια χειροτερεύει τα προβλήματα που δήθεν «λύνει». Ένα τέτοιο πρόβλημα είναι η εγκληματικότητα. Στο παρελθόν μιλούσαν για σκληρές ποινές, έντονη παρουσία της αστυνομίας με περιπολίες, μηδενική ανοχή, για δικαιοσύνη και τιμωρία. Αυτές είναι «απαρχαιωμένες», «ακραίες», «οπισθοδρομικές» απόψεις, που δεν ταιριάζουν σε μια κοινωνία του 21^ου αιώνα, η οποία ασπάζεται την «αγάπη», την «αλληλεγγύη», την «ανθρωπιά».

Σήμερα, δεν υπάρχουν εγκληματίες, αυτό μας λένε οι «διαφωτισμένοι», σήμερα υπάρχουν μόνο θύματα. Ο ληστής είναι και αυτός κατά βάθος θύμα, θύμα του «συστήματος», θύμα του «καπιταλισμού», θύμα της «κοινωνίας». Δεν επέλεξε να ληστέψει, τον «ανάγκασαν». Δεν θα πρέπει να τιμωρηθεί, μα να «αγαπηθεί», να νιώσει την «αλληλεγγύη» του φιλελευθερισμού. Βλέπει κανείς στις πιο «προοδευτικές» χώρες, εγκληματίες να παραμένουν ελεύθεροι, και να τρομοκρατούν την κοινωνία, μετά από δεκάδες εγκλήματα, με τις αρχές να τους «χαϊδεύουν», καθώς δεν πρέπει να τιμωρηθούν, όχι, όχι, η τιμωρία, η φυλακή, είναι «βάρβαρες» τακτικές, που δεν ταιριάζουν σε μια «προοδευτική» κοινωνία. Σε ορισμένες ιδιαίτερα «προοδευτικές» και «μοντέρνες» περιπτώσεις, οι ρόλοι αντιστρέφονται. Ο εγκληματίας είναι το θύμα, είπαμε του «συστήματος», και το θύμα του εγκλήματος είναι ο πραγματικός εγκληματίας, με τους «πεφωτισμένους» να αναζητούν τρόπους να επιρρίψουν σε αυτόν τις ευθύνες για το έγκλημα που διαπράχθηκε. «Γιατί αντιστάθηκε;», «γιατί ήταν εκεί τέτοια ώρα;», «ήθελε και τα έπαθε», «ήταν μέρος του συστήματος», είναι λίγα από όσα θα ακούσει κανείς να λέγονται για να δικαιολογήσουν τους εγκληματίες και να ποινικοποιήσουν τα θύματα, που πολλές φορές συνοδεύονται από άλλες δικαιολογίες τύπου, «είχε βίαιη παιδική ηλικία», «ήταν φτωχός», «δεν ήξερε τι έκανε».

Μια «πεφωτισμένη» κοινωνία που αναζητεί διακαώς τρόπους να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα, μια «μοντέρνα» κοινωνία όπου τα πραγματικά θύματα ξεχνιούνται, παραγκωνίζονται, και θυσιάζονται στο βωμό της «προόδου».