Η πρόληψη υγείας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα. Και είναι υποχρέωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να την εντάσσει στον πυρήνα της πολιτικής της. Γιατί οι Δήμοι και οι Περιφέρειες είναι οι πρώτοι που βλέπουν τις ανάγκες των πολιτών, πριν αυτές γίνουν «νούμερα» σε κάποια έκθεση του Υπουργείου.

Ο Δήμος δεν πρέπει να μένει απλός διαχειριστής σκουπιδιών και πεζοδρομίων, αλλά πρέπει να διεκδικεί ρόλο στον πιο κρίσιμο αυτόν τομέα, της υγείας των δημοτών. Πρέπει να οργανώνει πολιτικές πρόληψης, όπως:  Δίκτυα πρόληψης σε συνεργασία με ιατρικούς φορείς και κινητές μονάδες, ◦ ενημερωτικές καμπάνιες για διατροφή, άσκηση, πρόληψη ασθενειών, ◦ προγράμματα για έγκαιρες διαγνώσεις, ιδίως για ευάλωτες ομάδες και -το βασικό- ◦ συνεργασίες με σχολεία, συλλόγους και κοινότητες.

Μερικές σκέψεις -πέρα από όλα αυτά- για το τι θα μπορούσε να κάνει ο Δήμος Λαμίας στην πράξη και χωρίς σημαντικές δαπάνες. Η πρόληψη με ευθύνη μπορεί να μετατρέψει τον φυσικό πλούτο της περιοχής σε εργαλείο υγείας και ποιότητας ζωής:

Διαδρομές για περπάτημα και τρέξιμο. Χαρτογράφηση και σήμανση ασφαλών διαδρομών στους λόφους του Προφήτη Ηλία και του Κάστρου, στον Σπερχειό, στην Υπάτη και στις παρυφές της Οίτης, με τις απαραίτητες βασικές υποδομές.

Δράσεις ευαισθητοποίησης. Προγράμματα δωρεάν ή χαμηλού κόστους για όλες τις ηλικίες: καθημερινές ομάδες περπατήματος, δημοτικές διοργανώσεις «τρέχουμε για την υγεία μας», ενημερωτικές εκστρατείες για διατροφή και άσκηση.

Αξιοποίηση των θερμών πηγών. Οι ιαματικές πηγές των Θερμοπυλών, της Δαμάστας και της Υπάτης δεν είναι μόνο τουριστικό προϊόν, είναι θεραπευτική πρόληψη. Συνεργασίες με ιατρικούς φορείς και συλλόγους για προγράμματα ευεξίας και αποκατάστασης.

Σχολικά προγράμματα υγείας. Μαθήματα για ισορροπημένη διατροφή, αθλητικές δραστηριότητες εκτός σχολείου, διαγωνισμοί για ενεργό τρόπο ζωής.

Σύνδεση με τη φύση. Δημιουργία προγραμμάτων εκγύμνασης στη φύση, από οργανωμένα μονοπάτια μέχρι υπαίθρια όργανα γυμναστικής, που φέρνουν τον πολίτη σε επαφή με τον φυσικό πλούτο της περιοχής.

Η πρόληψη υγείας δεν απαιτεί τεράστια κονδύλια. Απαιτεί σχέδιο, συνεργασίες και πολιτική βούληση. Γιατί η υγεία των πολιτών δεν είναι ατομική υπόθεση· είναι συλλογική επένδυση. Είναι ζήτημα κοινωνικής ευθύνης. Και ναι, είναι ώρα να το απαιτήσουμε.