Είναι γνωστό σε όλους όσους ασχολούνται με τα πολιτικά ζητήματα, πως ο συντηρητικός χώρος τόσο στην Δύση αντιμετωπίζει εδώ και δεκαετίες υπαρξιακή κρίση, η οποία βέβαια σε κάθε χώρα προέρχεται από διαφορετικές αιτίες, όμως εν μέσω της παγκοσμιοποίησης οι καταστάσεις αυτές οδηγούν στα ίδια αποτελέσματα, εκλογές καταστροφές, κοινωνικές επαναστάσεις και πολιτικούς που δεν αντιλαμβάνονται τι θα έπρεπε να προασπίζονται.

Στους συντηρητικούς κύκλους η Πρωθυπουργός της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ αποτελεί μια θρυλική προσωπικότητα, καθώς εμφανίστηκε σε μια περίοδο βαθύτατης οικονομικής κρίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο, που προκλήθηκε από σοσιαλιστικές πολιτικές που ξεκίνησαν με το πέρας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, παρά το γεγονός πως η ίδια έκανε σοβαρά λάθη, από την από-βιομηχανοποίηση του Ηνωμένου Βασιλείου, στη συνέχιση της πολιτικής ενοποίησης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου αντιλήφθηκε πολύ αργά το λάθος της. Ένα από τα λάθη στο οποίο υπέπεσε, και συνεχίζουν κάνουν πολλοί συντηρητικοί, είναι η έλλειψη ιδεολογικής υπόστασης, καθώς επικεντρώθηκε μονάχα σε οικονομικές πολιτικές, υιοθετώντας την ελεύθερη αγορά και την σχολή του Σικάγου, ούτως ώστε να επουλώσει την ζημιές που είχαν προκαλέσει δεκαετίες σοσιαλιστικών πολιτικών. Τοιουτοτρόπως, ο συντηρητισμός μετατράπηκε από μια ολοκληρωμένη ιδεολογία, από έναν τρόπο ζωής, σε έναν υπέρμαχο μονάχα της ελεύθερης αγοράς, παραδίδοντας όλα τα κοινωνικά ζητήματα στον αριστερό, προοδευτικό, επαναστατικό χώρο.

Έκτοτε οι συντηρητικοί έχουν αποτύχει παταγωδώς σε όλα τα κοινωνικά ζητήματα, καθώς αντί να συντηρούν, να υπερασπίζονται και να προασπίζονται τις αξίες, τα έθιμα και τα ιδανικά που διαμορφώνουν την κοινωνία μας, αρκούνται να αναπαράγουν στην καλύτερη περίπτωση φθηνά πολιτικά σλόγκαν κατά περιόδους εκλογών, ή στην χειρότερη περίπτωση να υιοθετούν πλήρως τις θέσεις των πολιτικών τους αντιπάλων, προσπαθώντας να τους «υπερφαλαγγίσουν» πολιτικά για να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές, δίχως να συνειδητοποιούν πως σε βάθος χρόνου δημιουργούν τις συνθήκες για την ολοκληρωτική καταστροφή τους. Εκ τούτου, παρατηρεί κανείς φαινόμενα σε καταστάσεις δικομματισμού, όπου τα δύο κόμματα συμφωνούν ως επί το πλείστων, ή εξ ολοκλήρου, και διαφωνούν μονάχα για τα «μάτια του κόσμου». Στο μεταναστευτικό, στην εξωτερική πολιτική, στην οικονομική πολιτική, στην ενεργειακή πολιτική, στην εκπαίδευση, σε κοινωνικά και θρησκευτικά ζητήματα, κ.ο.κ., παρατηρεί κανείς «συντηρητικούς» πολιτικούς να ασπάζονται πλήρως τις απόψεις του προοδευτικού χώρου, ή και πιο επαναστατικών δυνάμεων. Ποιο είναι το νόημα να ψηφίζει κανείς αυτούς του πολιτικούς, ας ψηφίζουμε απευθείας προοδευτικούς, καθώς τις ίδιες πολιτικές θα υλοποιήσουν, τα ίδια πράγματα θα στηρίξουν.

Ο συντηρητισμός δεν είναι απλά η υιοθέτηση πολιτικών υπέρ της ελεύθερης αγοράς, που ούτε αυτό δεν γίνεται πλέον, είναι μια ολοκληρωμένη ιδεολογία που τάσσεται τροχοπέδη στην ριζική αλλαγή που έχει ως σκοπό την αλλαγή, , που υπερασπίζεται τα ήθη και τα έθιμα, τις αξίες και τα ιδανικά της κοινωνίας μας.