Είναι σχεδόν αδύνατο σήμερα να περάσει έστω και μια ημέρα δίχως να ωρύονται πολιτικοί, ακτιβιστές, δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί για την «ακροδεξιά», η οποία δεν έχει ως λέξη πλέον κανένα νόημα, αφού πια δεν περιγράφει μια αντικειμενική πραγματικότητα, λ.χ. μια σειρά πολιτικών ή ιδεολογικών πεποιθήσεων, αλλά λειτουργεί αποκλειστικά για να προσβάλει και να υπονομεύσει τους «πολιτικούς αντιπάλους». Ταυτόχρονα η ακροαριστερά βρίσκεται στο απυρόβλητο.

Ενίοτε θα διαβάσει ή θα ακούσει κανείς αναφορές στον 20^ο αιώνα, για τις θηριωδίες, τα εγκλήματα, την φρίκη, αλλά συνηθίζεται να γίνεται επιλεκτική αναφορά των παραπάνω, ενώ ουκ ολίγες φορές επικρατεί εκκωφαντική σιωπή στις θηριωδίες που έλαβαν χώρα στη Κίνα ή την Σοβιετική Ένωση. Γίνεται διαρκώς, και ορθά, αναφορά στα εγκλήματα των Γερμανών, των Ιταλών, ενώ κυρίως από αμάθεια δεν αναφέρονται οι Ιάπωνες, και πολλοί επικεντρώνονται στις παρεμβάσεις των Αμερικανών κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, και ασκείται στους παραπάνω έντονη κριτική, που ορθά συμβαίνει, όμως η συζήτηση περί ακραίων περιορίζεται εκεί. Γιατί; Δεν υπήρχαν άλλες ακραίες δυνάμεις;

Πολλοί απολογητές της Σοβιετικής Ένωσης, ή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, φαίνονται ιδιαίτερα πρόθυμοι να δικαιολογήσουν κάθε έγκλημα, κάθε θηριωδία, κάθε απάνθρωπη πράξη, αρκεί έχει γίνει με «καλές προθέσεις» ή «για το ευρύτερο καλό». Από την μια καταδικάζουν τις παρεμβάσεις των Η.Π.Α. και από την άλλη δικαιολογούν τις ίδιες παρεμβάσεις των Σοβιετικών ή των Κινέζων, επειδή αυτές έγιναν «για καλό σκοπό». Την ίδια στιγμή που στηλιτεύουν την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε δυτικές χώρες, δικαιολογούν και επιδοκιμάζουν τις εκκαθαρίσεις, τις συλλήψεις, τις εκτελέσεις, την απόλυτη δικτατορία των «επαναστατών», επειδή «είχαν καλές προθέσεις» ή γιατί «προστάτευαν την επανάσταση». Αραγε αν μια δυτική χώρα έκανε τα ίδια για να προστατέψει την φιλελεύθερη αστική δημοκρατία, θα συμφωνούσαν με αυτό ή θα το καταδίκαζαν;

Η απάντηση λοιπόν αναφορικά με την ανοχή της ακροαριστεράς, έγκειται στην στρεβλή ιδέα πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Οι άνθρωποι αυτοί ειλικρινά πιστεύουν πως δύναται να φέρουν τον επίγειο παράδεισο, να δημιουργήσουν μια ουτοπία, να μας «σώσουν» από τον ίδια μας τον εαυτό, επομένως θα δικαιολογήσουν κάθε απάνθρωπη πράξη που γίνεται στο όνομα της «ουτοπίας», δίχως να αντιλαμβάνονται την υποκρισία τους, και τις επικίνδυνες απόψεις τους.

«Το πρόβλημα με την ουτοπία είναι πως προσεγγίζεται μονάχα μέσα από μια θάλασσα αίματος, και δεν την φτάνεις ποτέ» - Peter Hitchens