Δεν ξέρω πόσοι συμμετέχετε αυτή την περίοδο σε συζητήσεις για το τι μέλει γενέσθαι στην πολιτική σκηνή. Όλοι πιστεύω. Η επικρατούσα άποψη νομίζω είναι: σειρά τώρα έχει η Σοσιαλδημοκρατία. Η ΝΔ, και το στυλ διακυβέρνησής της, έφτασε στα όρια της κατάρρευσης. Για τα δεδομένα του συστήματος χρειάζεται ριζική ανασυγκρότηση. Αρα μένουμε στο σύστημα με τη Σοσιαλδημοκρατία και -ελπίζουμε- με την Πολιτική Οικολογία στη Βουλή ξεπερνώντας το 3%. [Αυτό είναι προσωπική προσδοκία και επιθυμία…]

Αυτή η εκτίμηση λέει -και μην το πάρετε ως προσωπική επιθυμία και αυτό, είπαμε, η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ σταμάτησε στο Έμπολι- υπάρχει ένας κύκλος που κλείνει, και ένας νέος που πασχίζει να ανοίξει, με άξονα τη μετατόπιση από το μοντέλο της ΝΔ προς μια εναλλακτική διακυβέρνηση. Τα δεδομένα και η λογική τι λένε: Μετά από εφτά χρόνια διακυβέρνησης, το μοντέλο της ΝΔ αντιμετωπίζει τη φυσική φθορά. Η αισθητή δυσαρέσκεια, που καταγράφεται στις μετρήσεις, κυρίως για την οικονομία και τη λειτουργία των θεσμών, δείχνει ότι το αφήγημα της «σταθερότητας» της ΝΔ αρχίζει να εξαντλείται. Όταν ένα σύστημα φτάνει στα όριά του, η ανάγκη για ανασυγκρότηση είναι επιτακτική για να αποφευχθεί η πλήρης αποσταθεροποίηση.

Ιστορικά επίσης, από τη μεταπολίτευση και μετά τουλάχιστον, το σύστημα οδηγείται σε «ελεγχόμενες» κυβερνητικές αλλαγές στα πλαίσια του δικομματισμού, για την εκτόνωση της δυσαρέσκειας των πολιτών. Η Σοσιαλδημοκρατία υπόσχεται αλλαγή εντός του συστήματος. Ο στόχος της είναι μια μικτή οικονομία, που θα διορθώσει τις ανισότητες χωρίς να προκαλέσει ρήξη και τριβές με την Ευρώπη και τις αγορές. Είναι η «ασφαλής» μετάβαση, που προτιμά συνήθως ο μέσος ψηφοφόρος, όταν κουράζεται από μια μακρά συντηρητική διακυβέρνηση.

Η ελπίδα -η δική μου- για την ΑΥΤΟΝΟΜΗ παρουσία της Πολιτικής Οικολογίας στη Βουλή είναι κρίσιμη για δύο λόγους. Πρώτον, για να υπάρξει μια πράσινη προγραμματική πίεση. Χωρίς ένα οικολογικό κόμμα, η περίφημη πράσινη μετάβαση θα περιοριστεί σε «μπίζνες» χωρίς κοινωνικό και οικολογικό πρόσημο και με κατασπατάληση των φυσικών πόρων. Η παρουσία της μπορεί να αναγκάσει τη Σοσιαλδημοκρατία να εντάξει την αειφορία στον πυρήνα της. Και δεύτερο, για την κυβερνησιμότητα. Αν η Σοσιαλδημοκρατία δεν έχει αυτοδυναμία, πράγμα σχεδόν βέβαιο με βάση τον εκλογικό νόμο, ένα οικολογικό κόμμα πάνω από το 3% θα μπορούσε να είναι ο ιδανικός κυβερνητικός εταίρος, όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Για να πετύχει αυτό το σενάριο, τα κόμματα θα πρέπει να αποφύγουν τον προγραμματικό "αχταρμά". Αν η Σοσιαλδημοκρατία εμφανιστεί ως «ΝΔ με άλλο πρόσωπο» ή ψαρεύοντας στα θολά νερά της ρευστότητας και των προσωπικών φιλοδοξιών ή αν η Πολιτική Οικολογία χαθεί σε εσωτερικές διαμάχες, ο ψηφοφόρος θα επιστρέψει στην αποχή ή στην τιμωρητική ψήφο.

Με το "Μανιφέστο" του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα εντείνεται η συζήτηση για την ανασύνταξη της Σοσιαλδημοκρατίας. Η συζήτηση για έναν νέο, ενιαίο σοσιαλδημοκρατικό φορέα είναι πια επίκαιρη και επιτακτική -για την πολιτική πάντα- όπως και η ανάγκη για «φρέσκα πρόσωπα» και «αξιοπιστία». Η μεγαλύτερη πρόκληση για αυτόν τον νέο, ενιαίο φορέα είναι να μην καταλήξει ένας "αχταρμάς" προσωπικών φιλοδοξιών και μια "ανακύκλωση" στελεχών του παρελθόντος.