Ο Βουλευτής του νομού Βοιωτίας του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ., κ. Γιώργος Μουλκιώτης, σε ανακοίνωσή του αναφέρθηκε στην έμφυλη βία, υποστηρίζοντας πως η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το ζήτημα «αποσπασματικά, χωρίς ολοκληρωμένο σχέδιο και χωρίς τις αναγκαίες θεσμικές τομές», γνωστοποιώντας πως κατατέθηκε από το ΠΑΣΟΚ ερώτηση με αντικείμενο την αντιμετώπιση των γυναικοκτονιών και την ουσιαστική προστασία των γυναικών.

Ο Βουλευτής της Βοιωτίας, μεταξύ άλλων, επεσήμανε ότι «η αντιμετώπιση της έμφυλης βίας δεν μπορεί να εξαντλείται σε επικοινωνιακές παρεμβάσεις ούτε να περιορίζεται στην ποινική καταστολή μετά το έγκλημα», συμπληρώνοντας πως «απαιτούνται πολιτικές πρόληψης, εκπαίδευση από το σχολείο, ουσιαστική στήριξη των θυμάτων, επαρκείς δομές φιλοξενίας και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, καθώς και συντονισμένη δράση όλων των αρμόδιων φορέων.»

Η ανακοίνωση του κ. Μουλκιώτη αναφέρει αναλυτικά:

«Την ώρα που η χώρα μετρά διαρκώς νέα θύματα έμφυλης βίας, η κυβέρνηση εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το ζήτημα αποσπασματικά, χωρίς ολοκληρωμένο σχέδιο και χωρίς τις αναγκαίες θεσμικές τομές.

Για τον λόγο αυτό καταθέσαμε κοινοβουλευτική ερώτηση με αντικείμενο την αντιμετώπιση των γυναικοκτονιών και την ουσιαστική προστασία των γυναικών.

Τα στοιχεία είναι αδιάψευστα. Μέσα σε μόλις δεκαπέντε ημέρες τον Ιούνιο καταγράφηκαν τρεις γυναικοκτονίες. Την τελευταία εξαετία πενταπλασιάστηκαν οι γυναικοκτονίες, με περισσότερες από τις μισές να έχουν ως δράστες πρώην συζύγους ή συντρόφους.

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα εξακολουθεί να καταγράφει εξαιρετικά υψηλά ποσοστά έμφυλης βίας και σεξουαλικής παρενόχλησης, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat.

Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, η κυβέρνηση αρνείται ακόμη και τη νομική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία», ενώ κρίσιμες συστάσεις της GREVIO και οι δεσμεύσεις που απορρέουν από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης παραμένουν ουσιαστικά ανεφάρμοστες.

Οι εξαγγελίες περισσεύουν, όμως τα κενά στην πρόληψη, στην προστασία των θυμάτων και στη λειτουργία των υποστηρικτικών μηχανισμών παραμένουν.

Η αντιμετώπιση της έμφυλης βίας δεν μπορεί να εξαντλείται σε επικοινωνιακές παρεμβάσεις ούτε να περιορίζεται στην ποινική καταστολή μετά το έγκλημα. Απαιτούνται πολιτικές πρόληψης, εκπαίδευση από το σχολείο, ουσιαστική στήριξη των θυμάτων, επαρκείς δομές φιλοξενίας και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, καθώς και συντονισμένη δράση όλων των αρμόδιων φορέων.

Οι γυναικοκτονίες δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά». Είναι η πιο ακραία έκφραση μιας καθημερινής πραγματικότητας διακρίσεων, ανισοτήτων και βίας. Η Πολιτεία οφείλει να αναγνωρίσει το μέγεθος του προβλήματος και να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλίες με μετρήσιμα αποτελέσματα.

Η προστασία των γυναικών δεν μπορεί να περιμένει.»