Είναι συχνό πλέον φαινόμενο, να παρατηρεί κανείς πολιτικούς, να καταφέρνουν να πείσουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πως δεν έχουν καμία ευθύνη για τις καταστροφικές επιπτώσεις των πολιτικών τους, και πως στην «πραγματικότητα», οι επιπτώσεις αυτές προκλήθηκαν από εξωτερικούς παράγοντες, «πολέμους», «άπληστους καπιταλιστές», ενώ σε ορισμένες επιπτώσεις, παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως «σωτήρες» της ανθρωπότητας, που ήρθαν να μας σώσουν, από τα προβλήματα που αυτοί δημιούργησαν.

Ο πληθωρισμός που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα αυτού του φαινομένου. Πολλές, αν όχι όλες, κυβερνήσεις επιλέγουν να χρηματοδοτήσουν κοινωνικά προγράμματα, και όχι μόνο, με την αύξηση της ποσότητας του χρήματος που υπάρχει στη κυκλοφορία, κάτι που οδηγεί σε πληθωρισμό, στη μείωση δηλαδή της αξίας του χρήματος, της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών, την μείωση της αξίας των καταθέσεων, κ.ο.κ. Οι πολιτικοί όμως, όντας αφέντες της προπαγάνδας, συγχέουν την ακρίβεια με τον πληθωρισμό, υποστηρίζουν πως ο ένας ή ο άλλος πόλεμος προκάλεσε αυτό το φαινόμενο, ή πως οι «κακοί καπιταλιστές» κατά κάποιον τρόπο ευθύνονται. Η λύση είναι μια, να δώσουμε περισσότερη δύναμη σε αυτούς τους ανθρώπους, που προκάλεσαν το πρόβλημα, ώστε να μας «σώσουν».

Το μεταναστευτικό είναι επίσης ένα θέμα στο οποίο μπορεί να παρατηρήσει κανείς αυτό το φαινόμενο. Στη σημερινή εποχή, συλλήβδην οι πολιτικοί τάσσονται υπέρ της μαζικής, ανεξέλεγκτης, μετανάστευσης, χωρίς ουσιαστικά όρια ή κριτήρια. Όταν γίνεται κάποιο ιδιαίτερα απεχθές έγκλημα, από κάποιον μετανάστη που δεν θα έπρεπε να είναι στην χώρα, συχνά παρατηρεί κανείς πολιτικούς, που επέτρεψαν την είσοδό του και την παραμονή του στη χώρα, να ζητούν παθιασμένα δικαιοσύνη, πιο ισχυρούς ελέγχους, και φυσικά περισσότερη κρατική εξουσία, ώστε να «λύσουν» το πρόβλημα, που προκάλεσαν.

Φυσικά, παρόμοια παραδείγματα μπορεί να βρει κανείς σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς, από την στεγαστική κρίση, την οικονομική κρίση, την ανεργία, το εκπαιδευτικό σύστημα, ζητήματα που επηρεάζουν όλες τις χώρες της Δύσης, όπου ξανά και ξανά πολιτικοί «σωτήρες», έρχονται να μας σώσουν από τα καταστροφικά πειράματα ή την ανικανότητά τους. Πρέπει να παραδεχτεί κανείς, όσο τραγική και αν είναι η κατάσταση, πως η ικανότητά τους να μετατρέπουν τις αποτυχίες τους σε νέες ευκαιρίες για αυτοπροβολή και επέκταση της εξουσίας τους, είναι το μεγαλύτερο ταλέντο τους.