Η συζήτηση που άνοιξε ξανά τις τελευταίες ημέρες με αφορμή το Εφετείο δεν αφορά μόνο μία δικαστική δομή. Για πολλούς κατοίκους της Θήβας αποτελεί απλώς την τελευταία πράξη ενός έργου που παίζεται εδώ και χρόνια.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι η πόλη έχει δει πολλές φορές στο παρελθόν υπηρεσίες να υποβαθμίζονται, αρμοδιότητες να φεύγουν και δημόσιες δομές να συγκεντρώνονται αλλού. Και κάθε φορά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: περισσότερη ταλαιπωρία για τους πολίτες.

Όσοι ζουν και εργάζονται στη Θήβα και τα χωριά της γνωρίζουν καλά τι έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια. Το Νοσοκομείο Θήβας έχει χάσει σημαντικό μέρος της δυναμικής που είχε παλαιότερα. Η Εφορία Θήβας συρρικνώθηκε. Υπηρεσίες που εξυπηρετούσαν χιλιάδες κατοίκους έπαψαν να λειτουργούν με τον τρόπο που λειτουργούσαν στο παρελθόν. Κάθε νέα αλλαγή σήμαινε και μία ακόμη διαδρομή προς τη Λιβαδειά.

Βέβαια, κάθε φορά που ανοίγει αυτή η συζήτηση, επανέρχεται και το επιχείρημα ότι η Λιβαδειά είναι η «πρωτεύουσα της Βοιωτίας» και άρα είναι λογικό να συγκεντρώνονται εκεί οι περισσότερες υπηρεσίες. Πρόκειται όμως για ένα επιχείρημα που δεν ανταποκρίνεται πλέον στη σημερινή διοικητική πραγματικότητα. Με την εφαρμογή του Καλλικράτη, η έννοια της πρωτεύουσας του νομού έχει ουσιαστικά καταργηθεί και δεν αποτελεί θεσμικό κριτήριο για την κατανομή υπηρεσιών και δομών. Ακόμη όμως κι αν κάποιος επιμείνει σε αυτή τη λογική, δύσκολα μπορεί να εξηγήσει γιατί μια πόλη με το μέγεθος, τον πληθυσμό, την οικονομική δραστηριότητα και τις αυξημένες ανάγκες της Θήβας θα πρέπει διαρκώς να χάνει υπηρεσίες προς όφελος άλλων περιοχών.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο γεωγραφικό. Είναι και θέμα λογικής.

Η Θήβα δεν είναι μια μικρή επαρχιακή πόλη χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της Βοιωτίας, διαθέτει έντονη βιομηχανική και εμπορική δραστηριότητα, βρίσκεται πάνω στον βασικό οδικό άξονα της χώρας μέσω της Εθνικής Οδού Αθηνών - Λαμίας και φιλοξενεί σημαντικές δομές με αυξημένες ανάγκες σε καθημερινή βάση. Στην περιοχή λειτουργούν οι Γυναικείες Φυλακές Ελαιώνα, η Δομή Προσωρινής Υποδοχής Προσφύγων, καθώς και ο μεγαλύτερος καταυλισμός Ρομά της Βοιωτίας, ενώ εξυπηρετείται καθημερινά μεγάλος αριθμός πολιτών από τη Θήβα και τα γύρω χωριά.

Κι όμως, παρά τις αυξημένες αυτές ανάγκες, οι ελλείψεις σε βασικές υπηρεσίες παραμένουν εμφανείς. Όταν ένας πολίτης χρειαστεί άμεσα ασθενοφόρο, πολλές φορές δεν υπάρχει διαθέσιμο όχημα στη Θήβα και η συνδρομή ζητείται από τη Λιβαδειά ή τη Χαλκίδα, με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος σε περιστατικά όπου κάθε λεπτό μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμο.

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στον τομέα της Τροχαίας. Το Τμήμα Τροχαίας Θηβών δεν λειτουργεί πλέον ως αυτόνομη υπηρεσία και σε αρκετές περιπτώσεις τροχαίων συμβάντων απαιτείται η μετάβαση αστυνομικών από την Τροχαία Λιβαδειάς για την καταγραφή και διαχείριση των περιστατικών. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες και η οποία ενισχύει το αίσθημα ότι η πόλη χάνει σταδιακά κρίσιμες υπηρεσίες.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι και η Λιβαδειά πρέπει να διαθέτει ισχυρές δημόσιες υπηρεσίες. Το ζητούμενο όμως δεν μπορεί να είναι η ενίσχυση της μίας πόλης μέσα από την αποδυνάμωση της άλλης. Η αναβάθμιση της Λιβαδειάς δεν θα πρέπει να προϋποθέτει την υποβάθμιση της Θήβας, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια πόλη με τόσο μεγάλες ανάγκες και τόσο σημαντικό ρόλο για ολόκληρη τη Βοιωτία.

Για τον επαγγελματία που πρέπει να κλείσει το μαγαζί του για να μεταβεί στη Λιβαδειά, για τον ηλικιωμένο που χρειάζεται να εξυπηρετηθεί από μια δημόσια υπηρεσία, για τον δικηγόρο, τον λογιστή, τον μηχανικό ή τον απλό πολίτη που αναγκάζεται να κάνει συνεχώς διαδρομές δεκάδων χιλιομέτρων, το θέμα δεν είναι πολιτικό. Είναι απολύτως πρακτικό.

Γι' αυτό και η συζήτηση για το Εφετείο έχει προκαλέσει τόσο έντονες αντιδράσεις. Διότι για πολλούς δεν αφορά μόνο μία ακόμη υπηρεσία. Αφορά το αν η Θήβα θα συνεχίσει να χάνει κομμάτι-κομμάτι τον διοικητικό της ρόλο ή αν κάποια στιγμή θα μπει ένα τέλος σε αυτή τη διαρκή υποβάθμιση.

Και αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνο τους φορείς και τους αιρετούς. Αφορά ολόκληρη την τοπική κοινωνία.