Φιλοσοφώντας αδιακρίτως, που λένε, τις δύσκολες ώρες, καταλήγω όχι σε κάτι και τόσο πρωτότυπο: Βρισκόμαστε στη δίνη ενός συστήματος, που η νομοτελειακή του λειτουργία έχει ως μοναδικό σκοπό το κέρδος.

Αυτό το οικονομικό μοντέλο, που θεμελιώθηκε πάνω στις θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν και της Σχολής του Σικάγου, αποδεικνύει σήμερα περίτρανα το πιο σκοτεινό του πρόσωπο. Είναι το σύστημα που λεηλατεί τη φύση για το κέρδος των λίγων. Η αποθέωση της ελεύθερης αγοράς μετατρέπει τον άνθρωπο και τον πλανήτη σε αναλώσιμα καύσιμα για μια μηχανή, που δεν ξέρει πότε να σταματήσει. Η κοινωνική ευθύνη θυσιάζεται στον βωμό της αγοράς και της αέναης συσσώρευσης πλούτου.

Η χώρα μας καταλήγει ουραγός στην Ευρώπη, όχι μόνο εισοδηματικά, αλλά και περιβαλλοντικά, βιώνοντας την περιβαλλοντική κρίση ως μια διαρκή, απροστάτευτη τραγωδία. Μετατρέπεται σε οικόπεδο προς πώληση και πηγή φθηνού εργατικού δυναμικού. Η γη, το νερό, τα κοινωνικά αγαθά, και ο αέρας, που ανήκουν σε όλους, μετατρέπονται σε εμπορεύματα για τους ελάχιστους∙ και όταν το περιβάλλον θυσιάζεται στον βωμό της αγοράς, η φτώχεια γίνεται βαθύτερη, αφού οι πολίτες στερούνται τα βασικά αγαθά και την ίδια την ποιότητα ζωής.

Η απάντηση στο «πώς» θα προχωρήσουμε βρίσκεται στη συλλογική δράση και στην τοπική οργάνωση. Βρίσκεται στους ανθρώπους που υπερασπίζονται τα δημόσια αγαθά, που διεκδικούν ελεύθερες παραλίες, καθαρό αέρα και αξιοπρεπή διαβίωση. Η αισιοδοξία μας αποκτά νόημα μόνο όταν μετατρέπεται σε καθημερινό, αγωνιστικό σχέδιο. Η ιστορία γράφεται από όσους αρνούνται να συμβιβαστούν με τη μιζέρια και την καταστροφή.

Ο έρωτας για τη ζωή, τη γη και την ελευθερία απαιτεί τη γνώση της αλήθειας, όσο σκληρή κι αν είναι. Η αγανάκτηση για την κατάντια γίνεται το καύσιμο για το πείσμα της ανατροπής. Η αισιοδοξία γεννιέται από τη βεβαιότητα ότι τίποτα δεν μένει στατικό. Το σύστημα φαίνεται παντοδύναμο, αλλά είναι δομικά σαθρό, γιατί βασίζεται στην αδικία.

Και να μην ξεχνάμε οι οικολογούντες, ότι ο αγώνας για τη φύση είναι αναπόσπαστα δεμένος με τον αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία. Για να υπάρξει πραγματική προστασία του πλανήτη, απαιτούνται βαθιές αλλαγές στον τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης, και όχι μόνο επιφανειακές «πράσινες» συνήθειες. Και όπως είπε ο Βραζιλιάνος ακτιβιστής και συνδικαλιστής Τσίκο Μέντες: «Οικολογία χωρίς ταξική πάλη είναι απλά κηπουρική»