Η γλώσσα είναι περίεργο πράγμα, αφού πολλές φορές, ειδικά σήμερα, την χρησιμοποιούμε όχι για να μεταφέρουμε πληροφορίες, ή να περιγράψουμε μια πραγματική κατάσταση, για να διαστρεβλώσουμε την πραγματικότητα. Στην σημερινή εποχή, όλοι προσπαθούν να αποδείξουν πόσο «δημοκράτες» είναι, πόσο αγαπάνε την «δημοκρατία», η οποία όπως τόσες άλλες λέξεις, φαίνεται να έχει χάσει το νόημά της.

Τι εννοεί κανείς όταν μιλάει για δημοκρατία; Μιλάμε για κάτι αντικειμενικό, κάτι πραγματικό, κάτι απτό, ή για ένα «συναίσθημα»; Μιλάμε για ένα πολίτευμα, στο οποίο άρχει ο λαός, ή η λαϊκή «στήριξη», μέσα από τις εκλογές, λειτουργεί μονάχα για το φαίνεσθαι, και στην πραγματικότητα ο λαός δεν έχει καμία εξουσία, είτε de jure, είτε de facto; Θεωρητικά, αφού η θεωρία και η πράξη δεν είναι το ίδιο πράγμα, στις φιλελεύθερες δημοκρατίες, η πλειοψηφία του λαού, του εκλογικού σώματος δηλαδή, εκλέγει εκπροσώπους, οι οποίοι δεν είναι άρχοντες, δεν είναι ηγέτες, δεν είναι τίποτα άλλο παρά υπηρέτες του λαού, η ενσάρκωση της λαϊκής βούλησης, καθώς ασπαζόμαστε όλοι τη ρήση vox populi, vox dei. Τι γίνεται όμως όταν το μισό εκλογικό σώμα απέχει από τις εκλογές, και στην ουσία εκλέγεται μια κυβέρνηση έχοντας λάβει ένα ιδιαίτερα μικρό ποσοστό των συνολικών ψήφων; Τι δημοκρατία είναι αυτή, όπου ένα π.χ. 20% του εκλογικού σώματος, επιβάλει την βούλησή του στην υπόλοιπη κοινωνία;

Θεωρητικά πάντα, τα κόμματα πριν τις εκλογές, προχωρούν σε μια σειρά από προεκλογικές υποσχέσεις, άλλα δημοσιεύουν αναλυτικά πολιτικά μανιφέστο στα οποία παρουσιάζουν το πρόγραμμά τους. Με βάση αυτά, θεωρητικά, οι πολίτες εκλέγουν τους εκπροσώπους τους, οι οποίοι υπόσχονται, δεσμεύονται, να υλοποιήσουν όλα αυτά τα πράγματα, τα οποία στηρίζει ο λαός που τους ψηφίζει. Πόσο δημοκρατικό είναι λοιπόν, όταν εκλεγεί μια κυβέρνηση, όταν εκλεγεί ένα πολιτικός, να υλοποιήσει τα ακριβώς αντίθετα από όσα υποσχέθηκε; Αν π.χ. ένα κόμμα υποσχεθεί να μειώσει την μετανάστευση, νόμιμη και μη, αλλά στη συνέχεια την αυξήσει, αν ένας πολιτικός υποσχεθεί πως θα τελειώσει τον έναν ή τον άλλον πόλεμο, αλλά αντιθέτως ξεκινάει κάποιον νέο, μιλάμε για «δημοκρατία», ή για κάτι άλλο; Και πόσο εύκολα μπορεί ο λαός, οι πολίτες, να αντιδράσουν, μέσα σε αυτό το σύστημα; Πόσο εύκολα μπορεί ο λαός να απαιτήσει την παραίτηση ενός πολιτικού, ή μια κυβέρνησης, σε αυτό το «δημοκρατικό» σύστημα; Και υπάρχει καν σήμερα αυτή η διάθεση, αυτή η ενέργεια από τους πολίτες, ή απλά ψάχνουμε κάποιον να αναλάβει το πολιτικό γίγνεσθαι, όσοι εμείς ασχολούμαστε με τα προσωπικά μας θέματα;

Πολλές φορές ακούει κανείς τον έναν ή τον άλλον πολιτικό να δηλώνει πως αυτός είναι ο «πραγματικός δημοκράτης» και πως όλοι οι άλλοι μισούν την «δημοκρατία» και την «ελευθερία», όμως φαίνεται πως στην εποχή μας, όλες αυτές οι όμορφες λέξεις, δεν έχουν καμία απολύτως ουσία, καμία έννοια. Φυσικά όταν οι ίδιοι οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για όλα αυτά, γιατί να ενδιαφερθούν οι πολιτικοί;