Η ωμή παρέμβαση που ακούγεται να κάνει ο αρχηγός της πυροσβεστικής για τη φωτιά στο Μάτι αποτελεί κατ’ αρχήν ασέβεια προς τους νεκρούς. Τα λέει λίγες μόλις εβδομάδες μετά την τραγωδία με τους 102 συνανθρώπους μας που χάθηκαν τόσο άδικα, ανάμεσά τους και μικρά παιδιά.

Με θλίψη και απογοήτευση αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει κανένας ηθικός φραγμός. Διαπιστώνεις ότι πρωταρχική σημασία έχει η διάσωση του γκουβέρνο, παρά η ειλικρινής συναισθηματική και ανθρώπινη συντριβή, η ελάχιστη απόδοση τιμής σε όσους χάθηκαν και ναι επιτέλους μία φορά, η με παρρησία ανάληψη ευθύνης, όπως θα ήταν αναμενόμενο μετά από τέτοια τραγωδία.

Τελικά δεν αποφεύχθηκε ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση η προσπάθεια για ωμό κουκούλωμα. Δείχνει μια εικόνα πολιτικού συστήματος με τις παραφυάδες του, που ενδιαφέρεται μόνο για την αυτοσυντήρησή του και ανδρώνεται με πρακτικές πελατοκρατίας.

Ας μη χαίρονται κάποιοι. Σε μια τέτοια περίπτωση όπως αυτή, χαμένοι είμαστε όλοι. Το χειρότερο είναι ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, να μη σου δημιουργούν έκπληξη όλα αυτά, να τα περιμένεις, να τα θεωρείς λίγο πολύ δεδομένα.

Να διαπιστώνεις ότι οι λάθος νοοτροπίες δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας ακόμα και μετά τη φωτιά στο Μάτι.

Ακόμα και αν πρόκειται για τον αρχηγό της πυροσβεστικής, έναν ανώτατο θεσμικό παράγοντα που έχει την ευθύνη ενός τόσο κρίσιμου τομέα.

Είναι και αυτά που ακούστηκαν για τη πυρκαγιές στα Κύθηρα και τη Μάνη που έχουν τελικά αντίκτυπο στην αξιοπιστία του κράτους. Πλήττουν την εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς, ακόμα και τους πιο κρίσιμους και το πολιτικό σύστημα εν γένει.

Αν δεν εμπιστευόμαστε τους θεσμούς, θα εμπιστευθούμε τους πολιτικούς; Είναι η δυσπιστία για τους πάντες και τα πάντα που καθηλώνει. Που δεν αφήνει να ανοίξουμε τα φτερά μας. Πώς να λειτουργούμε διαρκώς με τη δυσπιστία;

Είναι εν τέλει και η τρομακτική ανασφάλεια που δημιουργείται για την ίδια την προοπτική. Ποια μπορεί να είναι η προοπτική των νέων παιδιών με το στημένο σκηνικό απλωμένο παντού που λειτουργεί ως τροχοπέδη και παγίδα για τους νέους ανθρώπους και τα όνειρά τους;

Οι προκλήσεις αυτήν την περίοδο ειδικά με τα εξωτερικά θέματα, αλλά και τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της πανδημίας είναι μεγάλες.

Χρειάζονται δραστικές αλλαγές. Το λέμε, το κάνουμε;