Ανά διαστήματα παρατηρεί κανείς Δυτικές πόλεις, είτε στις Η.Π.Α., είτε σε χώρες της Γηραιάς Ηπείρου, να «καίγονται», εν μέσω «διαδηλώσεων», με πολλούς να δράττουν την ευκαιρία για να εκθειάσουν το «επαναστατικό» τους πνεύμα, και να διατυμπανίζουν σε όλους, πόσο «επαναστάτες» είναι, πόσο «μισούν» το κατεστημένο, - παρά το γεγονός πως το στηρίζουν σε κάθε βήμα του -, πόσο απεχθάνονται τον «καπιταλισμό» και την «μπουρζουαζία».

Όπως είθισται, μεγάλο κομμάτι των «επαναστατών», αναζητεί μονάχα μια δικαιολογία για να εξαπολύσει στην κοινωνία το χειρότερο κομμάτι του εαυτού του, για να επιτεθεί στους «εχθρούς» του, απέναντι σε όσους τον έχουν «αδικήσει», σε «ιστορικούς εχθρούς», σε «καταπιεστές», και εν γένει, σε όσους αντιπαθεί, και φυσικά να κλέψει και να ληστέψει. Αυτούς τους «επαναστάτες» τους οποίους υπερασπίζονται με ιδιαίτερη θέρμη, οι μποέμικοι προοδευτικοί της οικουμένης. «Εκφράζονται» θα υποστηρίξουν, όταν δουν έναν όχλο να καταστρέφει επιχειρήσεις. «Μην ανησυχείτε, πολεμάνε τους καπιταλιστές», θα διατυμπανίσουν, ακόμη και αν λεηλατούνται μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις. «Κάτω με σύστημα», ωρύονται, όταν καταστρέφονται μνημεία, οχήματα, πάρκα, σπίτια, με επαναστατική φρενίτιδα. Όμως κανείς δεν αναρωτιέται, τι θα γίνει μετά την επανάσταση;

Το επαναστατικό μίσος, το οποίο οι πολιτικοί και οι δημαγωγοί το χρησιμοποιούν με μαεστρία, είναι ιδιαίτερα χρήσιμο όταν καταστρέφει κανείς μια κοινωνία, όταν λεηλατεί, όταν τρομοκρατεί, όταν βανδαλίζει, όταν κάνει όλα αυτά που κάθε «επαναστάτης» ονειρεύεται, γιατί μισεί και όχι γιατί αγαπά, θεωρώντας πως είναι ο νέος «Τσε», όμως δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στο να κτίσει κανείς μια κοινωνία, αφού εμφανίζονται διαρκώς «νέοι εχθροί», «αντι-επαναστάτες», «ταξικοί προδότες», «εχθροί της επανάστασης», «αντικοινωνικά άτομα», για αυτό και μετά από κάθε επανάσταση, γίνονται εσωτερικές εκκαθαρίσεις, αφού οι «επαναστάτες», δεν είναι πλέον χρήσιμοι.

Στον αέρα της επανάστασης, πως απαντούν όμως οι ενήλικες και τι εναλλακτική προσφέρουν;