Στην Ελλάδα, η μοναδική βιομηχανία που δεν γνωρίζει κρίση είναι η παραγωγή «συμπτώσεων» και σκανδάλων. Η πρόσφατη 17η τακτική συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Στερεάς Ελλάδας για την «Αναπτυξιακή Εύβοιας Α.Ε.» απέδειξε ότι στα περισσότερα ευρωπαϊκά προγράμματα, διαχρονικά, οι ίδιες παλιές «αμαρτίες» παραμένουν σταθερές.

Η συζήτηση γύρω από την σκανδαλώδη λειτουργία της Εταιρείας, και ιδιαίτερα από τη διαχείριση του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Αλιείας και Θάλασσας, εξελίχθηκε σε ένα γνώριμο πολιτικό θέατρο. Στο επίκεντρο βρέθηκαν ο Γενικός Διευθυντής και ο Πρόεδρος της εταιρείας, οι οποίοι καλούνται τώρα να εξηγήσουν πώς τα κονδύλια για τους επαγγελματίες της θάλασσας στην Βόρεια Εύβοια κατέληξαν να χρηματοδοτούν σκάφη αναψυχής.

Η Περιφερειακή Αρχή και ο αρμόδιος αντιπεριφερειάρχης προσπάθησε να διασώσει τα προσχήματα ανακοινώνοντας δήθεν πρόστιμα ύψους 2.200.000 ευρώ, χωρίς ονόματα -γιατί άραγε- σε όσους ξέχασαν τι σημαίνει νομιμότητα και «ναυάγησαν» σε κοσμοπολίτικες μαρίνες. Η αντιπολίτευση, βλέποντας το φιάσκο, ζήτησε επιτακτικά την παραίτηση του αρμόδιου Αντιπεριφερειάρχη, καταλογίζοντάς του την πολιτική ευθύνη για τα στραβά μάτια και την έλλειψη εποπτείας. Η συνέχεια φαίνεται θα κριθεί από τις εισαγγελικές, ευρωπαϊκές και εθνικές, αρχές και από τις αρμόδιες ελεγκτικές υπηρεσίες.

Το μαύρο χιούμορ της υπόθεσης κρύβεται στην ίδια την ιστορική πολιτική μας μνήμη. Πόσες φορές δεν χρειάστηκε να απαντήσουμε στα εγγόνια μας, καθώς κοιτάζουν με ανοιχτό το στόμα τα υπερπολυτελή σκάφη στις μαρίνες της περιοχής, στην αθώα ερώτηση: «Γιατί εμείς δεν μπορούμε να αγοράσουμε ένα τέτοιο;» Αλήθεια τώρα, είναι απορία αυτή; Για όσους θυμούνται την εποχή του περιβόητου αναπτυξιακού νόμου 1262/1982 της δεκαετίας του '80, η απάντηση είναι γραμμένη στα ΦΕΚ των τελευταίων σαράντα ετών.

Από τότε μέχρι σήμερα, η συνταγή για την «ανάπτυξη» παραμένει απαράλλαχτη. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, και το «μέσο» στην Ελλάδα είναι ένα και μοναδικό: η πάση θυσία απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Αν δεν απορροφήσουμε, θα μας τα πάρουν πίσω οι Βρυξέλλες! Έτσι, στο όνομα της ιερής απορροφητικότητας, βαφτίζουμε το κότερο «αλιευτικό», κλείνουμε τα μάτια και υπογράφουμε, με το αζημίωτο φυσικά.

Αν νομίζετε ότι αυτό είναι υπερβολή, ρίξτε μια ματιά στα διάφορα LEADER, στα Ευρωπαϊκά Κοινωνικά Προγράμματα ή στο διαχρονικό πανηγύρι του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εκεί όπου οι επιδοτήσεις μοιράζονται σε βοσκοτόπια, που βρίσκονται στη μέση του Αιγαίου ή σε ανύπαρκτες εταιρείες-φαντάσματα. Η περίπτωση της Αναπτυξιακής Εύβοιας είναι απλώς άλλο ένα επεισόδιο στο ίδιο σίριαλ. Όταν το μόνο κριτήριο είναι να «φύγουν τα λεφτά από το ταμείο» για να δείχνουν ωραία τα στατιστικά, είναι νομοτελειακό ότι τα χρήματα δεν θα πάνε στον αγρότη, δεν θα πάνε στο καΐκι του ψαρά στη Βόρεια Εύβοια, αλλά στο σκάφος κάποιου επιτήδειου.

Και όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, «στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα». Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί τρέχουν πάντα κατόπιν εορτής, οι πολιτικοί δηλώνουν δικαιωμένοι ή πέφτουν από τα σύννεφα και το κράτος επιβάλλει πρόστιμα, που κανείς δεν ξέρει αν θα εισπραχθούν ποτέ. Γιατί να συμβαίνει κάτι άλλο; Αφού η απορρόφηση επετεύχθη, το σκάφος σαλπάρισε και ο λογαριασμός στάλθηκε -για άλλη μια φορά- στους γνωστούς κουφούς, τους φορολογούμενους πολίτες.