Στην ομιλία μου κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για το ιδιωτικό χρέος και την τραπεζική εποπτεία, αποδόμησα τον επικοινωνιακό τίτλο περί «προστασίας των συνεπών οφειλετών», καταγγέλλοντας ένα πολυδιάσπαρτο συμπίλημα 390 άρθρων που συντάχθηκε καθ' υπόδειξη των διαχειριστών κόκκινων δανείων.

Το Νομοσχέδιο ενώ έρχεται καθυστερημένα, μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης της Ν.Δ., θέτει δήθεν κανόνες προστασίας των δανειοληπτών τους οποίους έχει εγκαταλείψει, βορά στα ανεξέλεγκτα συμφέροντα των servicers.

Παράλληλα, κατήγγειλα την αντιθεσμική κοινοβουλευτική διαδικασία, την άρνηση κλήσης στην ακρόαση των φορέων της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων επειδή εκφράζουν αντίθετη άποψη αλλά και των servicers, αν και είναι στον πυρήνα του Νομοσχεδίου.

Μετά την πίεση της αντιπολίτευσης και της κοινωνίας η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποσύρει το διαβόητο ?ρθρο 23 στο οποίο διαφαινόταν ξεκάθαρα η βούλησή της να στερήσει τη δικαστική προστασία στους δανειολήπτες και να ευνοήσει τους servicers στους πλειστηριασμούς.

Σε άλλες διατάξεις του νομοσχεδίου η κυβέρνηση επιβάλει προκαταβολή 15% στους δανειολήπτες καθώς και το εξοντωτικό επιτόκιο 5,84% στις 120 δόσεις, ενώ δεν θεσμοθετεί την απόφαση του Αρείου Πάγου για τα παράνομα πανωτόκια.  

Η κυβέρνηση, έρχεται προεκλογικά να θέσει δήθεν κανόνες αλλά είναι πλέον σαφές ότι η βιώσιμη διέξοδος του ιδιωτικού χρέους των 420 δισεκατομμυρίων και η πραγματική προστασία της πρώτης κατοικίας απαιτούν αλλαγή πολιτικής.