Σαράντα εφτά χρόνια μετά, η εξέγερση του Πολυτεχνείου παραμένει ένας φάρος που φωτίζει τους αγώνες του λαού και της νεολαίας μας. Τα συνθήματά της είναι επίκαιρα όσο ποτέ.

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε, αλλά και υποχρέωση να συνεχίζουμε τον αγώνα, ειδικά σήμερα που η κοινωνία ταλανίζεται από την οικονομική και υγειονομική κρίση, η φτωχοποίηση και η ανεργία αυξάνεται, ιδιαίτερα στους νέους/νέες, τα εργασιακά δικαιώματα καταπατώνται, η δημόσια παιδεία και υγεία βάλλονται και η Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα απαξιώνονται.

Η κυβέρνηση, με την αντισυνταγματική απαγόρευση της καθιερωμένης επετειακής πορείας και γενικά την απαγόρευση όλων των συναθροίσεων, σχεδιάζει την περιστολή του δικαιώματος στη διαδήλωση, στην αντίσταση, στους κοινωνικούς αγώνες. Για να εφαρμόσει, τα πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα κατεδαφίζοντας όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις.

Η μόνη τιμή στη μνήμη των αγωνιστών του Πολυτεχνείου και του Ελληνικού λαού που αντιστάθηκαν στη χούντα, είναι η συνέχιση του αγώνα, για Ελευθερία, Δημοκρατία και κοινωνική Δικαιοσύνη.