Στο παρελθόν, πριν το ίντερνετ γίνει άρρηκτα συνδεδεμένο με την καθημερινότητα μας, η τηλεόραση αποτελούσε το κυριαρχικό μέσο ενημέρωσης, μέσα από τα διάφορα κανάλια, τις εκπομπές ειδήσεων αλλά και τις ενημερωτικές εκπομπές. Σοβαροί παρουσιαστές με κοστούμια, με ένα στωικό προσωπείο ανέφεραν τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας, ή καλύτερα ανέφεραν τις ειδήσεις που θεωρούσε το εκάστοτε κανάλι ως άξιες προβολής. Πολλές φορές υπήρχαν καλεσμένοι, οι οποίοι στη προσπάθεια να εκφράσουν την άποψη τους αναγκάζονταν να φωνάζουν, να ομιλούν ο ένας «πάνω» στον άλλον, δημιουργόντας τοιουτοτρόπως ένα πανδαιμόνιο, ένα χάος, στο οποίο ο τηλεθεατής ελάχιστα πράγματα κατανοούσε.

Με την είσοδο του διαδικτύου στην ζωή μας, οι επιλογές ενημέρωσης μας, εν μια νυκτί, αυξήθηκαν δραματικά. Πλέον ο κάθε άνθρωπος, είτε επαγγελματίας δημοσιογράφος, πολιτικός αναλυτής, είτε ένας απλό πολίτης, δύναται να εκφράσει την άποψη του, να σχολιάσει το πολιτικό γίγνεσθαι, με το δικό του στυλ, την δική του οπτική γωνία. Το «μονοπώλιο» της ενημέρωσης από τα «έγκυρα» Μ.Μ.Ε. είχε διαλυθεί και πλέον μπορούσαμε να απολαμβάνουμε μια νέα μορφή ενημέρωσης, μακριά από το τυποποιημένο, «αποστειρωμένο» περιβάλλον των παραδοσιακών Μ.Μ.Ε.

Ατομα από κάθε πλευρά της ζωής, από κάθε πλευρά του πολιτικού χώρου, μονάχα με μια κάμερα ή ένα μικρόφωνο, εξέφραζαν την γνώμη τους, την ανάλυση τους, τα παράπονα τους και αν όσα είχαν να πουν εμπεριείχαν κάποιου είδους ενδιαφέροντος ή ψυχαγωγίας, θα δημιουργούσαν ένα κοινό, μια κοινότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Youtube, όπου πολλοί βρήκαμε μια αναζωογωνητική πολιτική κοινότητα, μακριά από τις «αξιόπιστες» πηγές ενημέρωσης. Από το Brexit, μέχρι τις εκλογές στις ΗΠΑ, το κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας, αλλά και αναλύσεις καθημερινών ζητημάτων, όπως η αύξηση/μείωση των φόρων, ένα Α νομοσχέδιο, αποτελούν θέματα για τα οποία μπορούσε κανείς, πολύ εύκολα, να βρει μια εναλλακτική άποψη. Εν ολίγοις, είχαμε τη δυνατότητα να ακούμε τις απόψεις ανθρώπων, απόψεις τις οποίες τα παραδοσιακά Μ.Μ.Ε. δεν πρόκειται ποτέ να παρουσιάζαν.

Όμως μετά τις εκλογές των ΗΠΑ το 2016, τα παραδοσιακά Μ.Μ.Ε. μεταπήδησαν στο ίντερνετ, στο Youtube, όπου με τη βοήθεια των αλγορύθμων, πλέον μονοπωλούν και εκεί την ενημέρωση. Ατομα τα οποία ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν το ίντερνετ, ως μορφή ενημέρωσης, για να ξεφύγουν από τα παραδοσιακά, τα συστημικά, Μ.Μ.Ε. πλέον «βομβαρδίζονται» από αυτά στο ίντερνετ. Πολλά από τα μέλη των συστημικών, παραδοσιακών, Μ.Μ.Ε. υποστηρίζουν πως ο κόσμος πρέπει να λαμβάνει την ενημέρωση του μονάχα από «αξιόπιστες», «έγκυρες» πηγές, διότι μονάχα αυτά, τα «αξιόπιστα» μέσα ενημέρωσης, λένε την αλήθεια. Βέβαια, τίθεται το ερώτημα, τι γίνεται όταν τα «αξιόπιστα» Μ.Μ.Ε., είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, παραποιούν γεγονότα, ψεύδονται, ή παραπληροφορούν και παραπλανούν τους τηλεθεατές/αναγνώστες τους;

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελούν οι New York Times. Σε σχετικά πρόσφατο άρθρο τους, που δημοσιεύτηκε 10 Νοεμβρίου 2020, αναφέρουν στον τίτλο «Οι Times κάλεσαν αξιωματούχους σε κάθε πολιτεία: Καμία απόδειξη εκλογικής νοθείας». Διαβάζοντας κανείς τον τίτλο, με πολλούς από εμάς να αρκούμαστε μονάχα στην ανάγνωση τίτλων, φτάνει στο προφανές συμπέρασμα πως δεν υπάρχει καμία απόδειξη εκλογικής νοθείας. Βέβαια, στο ίδιο ακριβώς άρθρο των New York Times, αναγράφεται το εξής «Μερικές πολιτείες περιέγραψαν μικρά προβλήματα κοινά σε όλες τις εκλογές, τα οποία είπαν πως τα αντιμετωπίζουν: μερικές περιπτώσεις παράνομων ή διπλων ψήφων, μερικές τεχνικές δυσλειτουργίες και μικρά λάθης στα μαθηματικά». Το ίδιο το άρθρο διαψεύδει τον τίλτο ενός «αξιόπιστου» μέσου ενημέρωσης.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο κυριαρχικές απόψεις, όσο αφορά την ενημέρωση των ανθρώπων, από τη μια υπάρχει η άποψη πως ο καθένας μπορεί να λαμβάνει την ενημέρωση του από όποια πηγή θέλει, έγκυρη και μη, «αξιόπιστη» και μη, και ως ενήλικας να φτάνει από μόνος του στα συμπεράσματα του. Από την άλλη πλευρά υπάρχει η άποψη πως οι απλοί πολίτες, οι πληβείοι, πρέπει να ενημερώνονται μονάχα από τις «έγκυρες» πηγές ενημέρωσης, διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να παραπληροφορηθούν.

Πολλοί «δημοσιογράφοι» έχουν απαρνηθεί την αντικειμενικότητα και προσπαθούν, με φρενίτιδα, να πείσουν το κοινό τους, προπαγανδίζοντας υπέρ ή κατά μιας άποψης. Στη πραγματικότητα θα έπρεπε να τους παρουσιάζουν τα γεγονότα και στη συνέχεια οι τηλεθεατές να φτάνουν, από μόνοι τους, σε κάποιο συμπέρασμα.