Σε κάθε εκλογικό κύκλο, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Δύση, μια σειρά από κόμματα, τα οποία ασπάζονται και ενσαρκώνουν μια πληθώρα ιδεολογιών, επιδικώνουν, μέσω του προεκλογικού τους μανιφέστου, να θελγήσουν τους εκλογείς. Μια σειρά από προτάσεις, ιδέες, πολιτικές, παρατίθονται σε δημόσια θέα, με το κάθε κόμμα να προσπαθεί να «κερδίσει» την ψήφο των ψηφορόρων.

Υπάρχει όμως ένα φαινόμενο, το οποίο πιθανότατα δεν παρατηρώ μονάχα εγώ, στο οποίο το προεκλογικό μανιφέστο ενός κόμματος είναι εντελώς διαφορετικό από την πολιτική την οποία υλοποιεί όταν αναλάβει την εξουσία το εκάστοτε κόμμα. Χαρακτηριστικό φαινόμενο αποτελούν οι Συντηρητικοί στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίοι, παρά την ιδιαίτερα μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που κατέχουν, αρνούνται πεισματικά να υλοποιήσουν μια σειρά απο πολιτικές, τις οποίες είτε τις υποσχέθηκαν, είτε είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς με τους εκλογείς τους, με αποτέλεσμα πολλοί να αναρωτιούνται, αφενός αν οι Συντηρητικοί, τόσο στο Η.Β. όσο και σε άλλες χώρες με παρόμοια φαινόμενα, έχουν αξίες, και αφετέρου, ποιες είναι αυτές;

Την απάντηση φαίνεται να κατέχει μια μοναχική φωνή της εποχής μας, ο Jacob Rees-Mogg, Επικεφαλής της Κυβερνητικής Πλειοψηφίας στη Βουλή των Κοινότητων.

«Τι πιστεύω ως συντηρητικός; Πιστεύω πως οι καλύτεροι άνθρωποι για να λάβουν αποφάσεις για την ζωή τους είναι τα ίδια τα άτομα, όχι το κράτος. Πιστεύω πως αυτό οδηγεί σε μια καλύτερη και ισχυρότερη κοινωνία. [...] Γιατί πιστεύω στην χαμηλή φορολόγηση; Κυρίες και κύριοι, επειδή τα χρήματα είναι δικά σας, και το κράτος θα πρέπει να παίρνει το χαμηλότερο δυνατό, επειδή εσείς θα ξοδέψετε τα χρήματά σας καλύτερα από ότι μπορώ να τα ξοδεύω εγώ για εσάς [...], εσείς θα κάνετε καλύτερες επιλογές για το πως θα ξοδέψετε τα χρήματά σας από ότι το κράτος, θα πάρετε καλύτερες αποφάσεις στην εκπαίδευση, για την εκπαίδευση που τα παιδιά σας πρέπει να έχουν, από ότι το κράτος. Πιστεύω σε μια κοινωνία που είναι κτίζεται ισχυρότερα από τα κάτω προς τα πάνω, με οικογένειες που έρχονται κοντά για να κτίσουν την κοινωνία που θα οδηγήσει στη κυβέρνηση. [...] Νομίζω πως οδηγεί σε καλύτερες αποφάσεις, καλύτερα οικονομικά αποτελέσματα, δημιουργεί μια ισχυρότερη και πιο δεμένη κοινωνία επειδή η κοινωνία που παίρνει αποφάσεις για τον εαυτό της εξαρτάται από τον εαυτό της, δεν νιώθει πως οι αποφάσεις αυτές μπορούν να ληφθούν από κάποιον άλλον. Οι σοσιαλιστές υποθέτουν πως κάποιος άλλος θα καθαρίσει το χάλι σου, θα μαζέψει τα σκουπίδια που πέταξες στον δρόμο. Η συντηρητική κοινωνία θεωρεί πως είναι ευθύνη μας να μην πετάμε σκουπίδια εξ αρχής.»