ΑρχικήΕιδήσειςΒοιωτίαΓιώργος Πέππας: Το πρόβλημα με τα επιδόματα - Μια προσωρινή λύση

ΘΗΒΑ

#TAGS: Γιώργος Πέππας 

Γιώργος Πέππας: Το πρόβλημα με τα επιδόματα - Μια προσωρινή λύση

Γιώργος Πέππας: Το πρόβλημα με τα επιδόματα - Μια προσωρινή λύση

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2022

Γιώργος Πέππας

Καθημερινά ακούει κανείς για μια σειρά από νέα επιδόματα κάθε είδους, με τις Κυβερνήσεις, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, να ανακοινώνουν νέα πακέτα μέτρων, με κολοσσιαία ποσά. Και εν μέρει, η αντίδραση αυτή από τις Κυβερνήσεις είναι κατανοητή, καθώς ως επί το πλείστων οι περισσότεροι πολίτες αυτό απαιτούν, επιδόματα, κρατική παρέμβαση. Όμως φαίνεται πως ελάχιστοι αναρωτιούνται, ποιος πληρώνει αυτά τα επιδόματα, διότι όπως ανέφερε διαρκώς ο Milton Friedman, «δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα».

Το Κράτος δύναται να χρηματοδοτήσει αυτά τα επιδόματα, αυτά τα νέα πακέτα μέτρων, με τρεις τρόπους. Είτε με την αύξηση των φόρων, οπότε οι φορολογούμενοι χρηματοδοτούν αυτά τα προγράμματα, είτε δανείζεται, με αποτέλεσμα ξανά,  οι φορολογούμενοι να αναγκαστούν μελλοντικά να αποπληρώσουν αυτά τα δάνεια. Τέλος, η πιο ελκυστική επιλογή, από ότι φαίνεται, είναι η αύξηση της νομισματικής ποσότητας, δηλαδή ο πληθωρισμός, όπου το κράτος, όταν έχει την δυνατότητα, «τυπώνει» χρήματα ώστε να πληρώσει τα προγράμματα αυτά, με αποτέλεσμα το ευρώ, ή το δολάριο, να χάνει την αξία του, ένα μέτρο που ξανά αποτελεί μια μορφή φορολόγησης, αυτή τη φορά στις καταθέσεις των φορολογούμενων, καθώς αν υπάρξει 10% πληθωρισμός, και οι μισθοί αυξάνοντα παράλληλα με αυτόν – κάτι που δεν συμβαίνει πάντα – οι καταθέσεις των φορολογούμενων έχουν χάσει το 10% της αξίας τους. Στις περιπτώσεις όπου οι μισθοί δεν αυξάνονται παράλληλα με τον πληθωρισμό, τότε οι εργαζόμενοι, συνήθως στα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα, είναι διπλά ζημιωμένοι, γιατί όχι μόνο, σε περιπτώσεις όπου έχουν καταθέσεις στις τράπεζες, οι καταθέσεις τους έχουν λιγότερη αξία, αλλά πρακτικά μειώθηκε ο μισθός τους, διότι μειώθηκε η αγοραστική του αξία, ανάλογα με το ποσοστό του πληθωρισμού.

Ergo, γίνεται κατανοητό πως όλα αυτά τα επιδόματα τα πληρώνουν οι φορολογούμενοι, είτε μέσω των φόρων, είτε μέσω χαμένων ευκαιριών, διότι φαντάζομαι ήδη θα υπάρχουν άτομα τα οποία θα υποστηρίζουν πως είτε τους περισσότερους φόρους τους πληρώνουν οι πλούσιοι, είτε πως θα πρέπει να αυξήσει το κράτος ακόμη περισσότερο τους φόρους στους πλούσιους και τις επιχειρήσεις, όμως αν γίνει κάτι τέτοιο, ακόμη και αν καταφέρει το κάθε κράτος να κλείσει τα «παραθυράκια» που επιτρέπουν στους πλούσιους και στις επιχειρήσεις να αποφεύγουν τους υψηλούς φόρους, θα υπάρξει μείωση στις επενδύσεις, θα υπάρχουν λιγότερες νέες θέσεις εργασίας, ενώ υπάρχει ακόμη και η περίπτωση να υπάρξουν απολύσεις, οπότε δεν επηρεάζονται μονάχα οι πλούσιοι. Όπως ανέφερε και η Margaret Thatcher, «Αν το κράτος επιθυμεί να ξοδέψει παραπάνω μπορεί να το κάνει μόνο δανείζοντας τις δικές σας αποταμιεύσεις, ή αυξάνοντας την φορολογία σας. Και δεν είναι σωστό σκεπτικό πως κάποιος άλλος θα τα πληρώσει, γιατί αυτός ο άλλος είστε εσείς».

Όμως για ποιον λόγο είναι προβληματικά τα επιδόματα, και ποια θα ήταν μια καλύτερη λύση; Το πρόβλημα με τα επιδόματα είναι πως αρχικά, αποτελούν μια προσωρινή λύση, και ουσιαστικά «κλοτσάνε» το πρόβλημα στο μέλλον, ή δημιουργούν ένα διαφορετικό πρόβλημα όπως προανέφερα, και στη συνέχεια, αν είναι γίνουν συστημικά, δημιουργούν μια οικονομική τάξη που είναι εξαρτημένοι από αυτά. Μπορεί άτομα από τον προοδευτικό χώρο να μην θεωρούν λάθος το να βασίζονται οι άνθρωποι, ή να εξαρτούνται, από το κράτος, όμως στον συντηρητικό χώρο αυτό είναι κάτι ιδιαίτερα λανθασμένο. Το πρόβλημα είναι πως πολλοί άνθρωποι, πολλοί συμπολίτες μας, δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν τα έξοδά τους, τις δαπάνες τους, τους λογαριασμούς τους, λόγω του πληθωρισμού και της ακρίβειας, επομένως η λύση θα έπρεπε να ήταν η βελτίωση της οικονομικής τους κατάστασης, όχι τα διαρκή επιδόματα. Η οικονομική απελευθέρωση της Δύσης, η μείωση του κρατικού παρεμβατισμού, οι πολιτικές που θα έχουν ως στόχο να αυξήσουν τις παραγωγές ενέργειας, ώστε να μειωθεί το κόστος, η μείωση της φορολογίας σε τρόφιμα και ενδύματα, τα οποία επηρεάζουν σε τεράστιο βαθμό τους πιο φτωχούς ανάμεσά μας, και η δημιουργία, όχι μέσω κρατικών προγραμμάτων, νέων θέσεων εργασίας, νέων επιχειρήσεων, νέων ευκαιριών, θα είναι περισσότερο αποτελεσματική από οποιοδήποτε επίδομα, ιδιαίτερα μακροπρόθεσμα, καθώς έτσι οι ίδιοι οι άνθρωποι θα έχουν αφενός ανεξαρτησία, αφετέρου την δυνατότητα να πληρώσουν τα έξοδά τους και τους λογαριασμούς τους, δίχως να είναι εξαρτημένοι από το κράτος.

Στην κατάσταση που επικρατεί σήμερα, όπου το ένα κράτος μετά το άλλο, η μια κυβέρνηση μετά την άλλη, παρεμβαίνει και διαστρεβλώνει την οικονομία, όπου περιορίζεται η οικονομική ελευθερία και οι επιλογές των πολιτών και των φορολογούμενων, είναι μονάχα λογικό τα άτομα που υποφέρουν περισσότερο, και που αδυνατούν να βγάλουν τα προς το ζην, να αναζητούν κάθε βοήθεια και να απαιτούν την παρέμβαση του κράτους, με την μορφή επιδομάτων, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου το πρόβλημα το έχει δημιουργήσει το ίδιο το κράτος. Το ζήτημα είναι να βρεθούν καλύτερες λύσεις, ώστε να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα και πιο αποτελεσματικά αλλά και πιο μακροπρόθεσμα.