Το radiothiva.gr και η εφημερίδα «Η ΣΚΥΤΑΛΗ» φιλοξενούν την στήλη «ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ» μια φορά την εβδομάδα με αρθρογραφία που θα αφορά το αναπτυξιακό, το ερασιτεχνικό και το επαγγελματικό ποδόσφαιρο  με συνεργάτη τον Βοιωτό προπονητή Γιώργο Αγγέλου.                               

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ....

Απο τον Γιώργο Αγγέλου 

Να γυρίσουμε στην εποχή της αλάνας.....!

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει στην περιρρέουσα ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα η άποψη, ότι η Ελλάδα αυτήν την περίοδο, δεν παράγει επιθετικογενείς , ή σε πιο ελεύθερη μετάφραση, δεν παράγει ‘’δημιουργικούς’’ ποδοσφαιριστές.

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια όντως συμβαίνει, αλλά υπάρχει και ένας μικρός αντίλογος πάνω σε αυτήν την άποψη ,που σίγουρα προβληματίζει.

Και εξηγώ: στο πρωτάθλημα της Ολλανδίας τα τελευταία χρόνια πάντα υπήρχαν στους πρώτους σκόρερς, Ελληνόπουλα , όπως ο Παυλίδης , ο Γιακουμάκης και πιο πρόσφατα ο Δουβίκας.

Για να μην πάμε λίγο πιο πίσω χρονικά , που στο ίδιο πρωτάθλημα, άφησαν πολύ έντονα την σφραγίδα τους, ο Γιάννης Αναστασίου,ο ?γγελος Χαριστέας, ο Νικος Μαχλάς και ο Γιώργος Σαμαράς.

Μιλάμε τώρα για την Ολλανδία , που όχι μόνο φημίζεται αλλά και είναι πηγή πολύ μεγάλων ποδοσφαιριστών και είναι και μια χώρα που οι Ακαδημίες της θεωρούνται και είναι ΄΄ποδοσφαιρικά σχολεία’’.

Κι όμως ....

 Παρά τις φημισμένες Ακαδημίας του Αγιαξ πρωτίστως , αλλά και των άλλων ομάδων, δεν βγήκε από αυτές τα τελευταία χρόνια, κάποιο ΄΄βαρύ΄΄ όνομα από την Ολλανδική σχολή, στην θέση του κεντρικού επιθετικού , ενώ τα Ελληνόπουλα που ανέφερα πιο πάνω , έκαναν πολύ πιο αισθητή την παρουσία τους.

Είναι γεγονός ότι το Ολλανδικό πρωτάθλημα είναι πολύ ‘’ανοιχτό΄΄ σαν παιχνίδι τακτικής και οι οργανωμένες άμυνες περνούν σε δευτερεύοντα ρόλο και ίσως αυτό, διευκολύνει τη διάκριση σε επιθετικούς παίκτες.

 Δεν είδαμε όμως, στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, έναν μεγάλο φορ από την Ολλανδία , να διαπρέπει στο εγχώριό τους πρωτάθλημα.

 Αντιθέτως κάθε χρόνο τα Ελληνόπουλα κερδίζουν συνεχώς την εκτίμηση στην ποδοσφαιρική αγορά , με τελευταίο τον Δουβίκα, που πήρε μεταγραφή στην Ισπανία , σε ένα πρωτάθλημα πολύ πιο απαιτητικό, από το Ολλανδικό.

Ποδοσφαιριστές δημιουργικούς, μπορούμε να βγάλουμε. Ταλέντα στην Ελλάδα υπήρχαν , υπάρχουν και θα υπάρξουν .

Πρέπει όμως τα παιδιά στην μικρή τους ηλικία να τα ‘’αμολήσουμε’’ στα προαύλια των σχολείων, στις πλατείες, στα μετόχια , ακόμα και στα μικρά δασάκια , να παίζουν μονότερμα, να παίζουν δίτερμα να κάνουν πάσες με τον τοίχο, να κοντρολάρουν την μπαλα με εμπόδιο το μικρό πετραδάκι και να ντριπλάρουν κάτω απο δύσκολες συνθήκες.

 Οι γονείς , ας σπρώξουν τα παιδιά στο αγνό ποδοσφαιρικό παιχνίδι και ας τους πάρουν για λίγη ώρα τα κινητά και τις κονσόλες των ηλεκτρονικών. Καλή η τεχνολογία, αλλά με μέτρο...

 Επίσης, μια ώρα προπόνησης στις Ακαδημίες δεν είναι αρκετή για όσους έχουν πάθος με την μπάλα. Χρειάζεται και ατομική εξειδικευμένη δουλειά σε θέματα δύναμης και ακόμα απλή εξάσκηση απέναντι ακόμα και από ένα τοίχο , που το παιδί θα ΄΄υποδέχεται και θα πασάρει ΄΄ στην επιστροφή της μπάλας.   

Και δεν πρέπει να σκοτώνουμε το πάθος των παιδιών για το παιχνίδι και να τους το στερούμε.

Οι γονείς σε αυτή την περίπτωση έχουν σημαντικό ρόλο να παίξουν, πρέπει να κάνουν το παιδί τους χαρούμενο, δίνοντας του την ευκαιρία να απελευθερώσει το συναίσθημά του , παίζοντας μπάλα.

Σήμερα οι γονείς συνοδεύουν τα παιδιά τους στα ματς των Ακαδημιών ,τους αλλάζουν αυτοί πολλές φορές τα ρούχα..!!!!! , στέκονται στις κερκίδες και τα βλέπουν να παίζουν, μαλώνουν με άλλους γονείς, φωνάζουν στους διαιτητές , υποδεικνύουν στους προπονητές οδηγίες..... !!!!! και πιστεύουν ότι ‘’ο ήλιος ανατέλλει από των ώμο του παιδιού τους’’ ‘οπως λέει και ο Σερ ?λεξ Φέργκιουσον.....

Όχι όλοι βέβαια οι γονείς, μάλλον όμως η πλειοψηφία.....

Οι γονείς χάνουν την αίσθηση του παιχνιδιού και δεν συνειδητοποιούν ότι με αυτόν τον τρόπο μεγεθύνουν τις ευθύνες των παιδιών τους, χωρίς λόγο.

Σίγουρα οι σχολές και οι Ακαδημίες ποδοσφαίρου δίνουν στα παιδιά πειθαρχία, τάξη, υλικό και είναι υπεύθυνες για την ποδοσφαιρική τους συνέχεια στο χρόνο.

Το μεγάλο ρίσκο όμως είναι να μπλέξεις την φαντασία των παιδιών , με συνέπεια να μην υπάρχουν αυτό που λέμε ‘’επινοήσεις΄΄,   ή αλλιώς όπως την λένε κάποιοι ‘’ποδοασφαιρική αλητεία''.......

Το να ξοδεύεις μερικές ώρες κυνηγώντας την μπάλα ή κάνοντας απλές ασκήσεις τεχνικής , ή να περνάς πάνω απο εμπόδια και προπονητικούς κώνους δεν είναι αρκετό.

Χρειάζονται περισσότερα.Χρειάζονται ρεαλιστικά παιχνίδια , παιχνίδια αλάνας.

1 εναντίον 1 , 2 εναντίον 2 , 4 ενατίον 4- κλπ ..... και βέβαια ρίσκα . Ντρίμπλες, ταχύτητα, διείσδυση , γρήγορες πάσες, σουτ ΄΄βολίδες΄΄ που λέγαμε παλιά και τόσα άλλα. 

Χρειάζεται φαντασία και χρειάζεται να αφήσουμε την παιδικότητα να δημιουργεί μόνη της και όχι σαν γονείς να φωνάζουμε στο παιδί , έξω από το γήπεδο με τον φραπέ στο χέρι, ''πήγαινε δεξιά - πήγαινε αριστερά’’. Εκεί η αντιληπτική ικανότητα του παιδιού ‘’κοιμάται’’ και αυτό είναι καταδικαστικό για την βελτίωσή του και αγωνιστικά αλλά και πνευματικά. 

Να παραμείνει η σκέψη του παιδιού αγνή, για να χαρεί το παιχνίδι,όχι ντε και καλά να τον κάνουμε ‘’επαγγελματία΄΄. Ένας στους τόσους.... γίνεται επαγγελματίας.

θα πρέπει να βγουν καλοι παιχτες που θα στηρίξουν και τις ερασιτεχνικές ομάδες, αν οι δυνατότητές τους δεν είναι για το υψηλότερο επίπεδο. Το έχουν ανάγκη , οι πολεις μας, οι κωμοπόλεις μας, τα χωριά μας. Όχι δεν γίνομαι επαγγελματίας και κόβω τον αθλητισμό.Τραγικό.....

Εξάλλου το βασικό , είναι να καταλάβουν όλοι μικροί και μεγάλοι, ότι ο αθλητισμός θωρακίζει πρωτίστως την Υγεία , διαμορφώνει πολύ σημαντικά ψυχοπνευματικά χαρακτηριστικά και φτιάχνει ολοκληρωμένες προσωπικότητες.

Δεν είναι τόσο απλό το πράγμα,οπως νομίζουν όλοι , ότι το πιθανό ‘’βίσμα’’ που έχεις, ότι θα σε κάνει επαγγελματία ποδοσφαιριστή . Το πιθανότερο είναι το ΄΄βισμα΄΄ να σε ‘’κοιμήσει’’, και στην πορεία της ζωής σου , από ένα απλό ποδοσφαιρικό ταλέντο να μην μάθεις τίποτα άλλο να κάνεις. Οπότε , από φέρελπις μεγάλος ποδοσφαιριστής , θα γίνεις απλά ένας ''τεμπέλης'' στην δύσκολη καθημερινότητα.

Για μένα το ποδόσφαιρο της αλάνας, έχει πλέον μεγαλύτερο ενδιαφέρον, γιατί μεγάλοι παίκτες που βγήκαν στο παρελθόν , δεν είχαν την πολυτέλεια του χόρτου , ούτε την πολυτέλεια μιας οργανωμένης Ακαδημίας, με τα ωραία ρούχα, τις ωραίες μπάλες και την σημερινή υλικοτεχνική υποδομή, με τις σύγχρονες ανέσεις στα αποδυτήρια. Οι μεγάλοι άσσοι του παρελθόντος , έπαιζαν μπάλα, μέσα στις τσουκνίδες, στα γαιδουράγκαθα ,στις πέτρες και έγιναν αυτοί που έγιναν. 

Εμείς στην ΄΄τώρα΄΄ εποχή μας, από την παιδική ηλικία , μαθαίνουμε στα παιδιά, να χρησιμοποιούν τα τέλεια παπούτσια χρωματιστά κιόλας...., την τέλεια μπάλα και να κάνουν την τέλεια;;;; τεχνική, μέσα από ασκήσεις , περνώντας κώνους .

Αυτά τα παιδιά ,με την πιο πάνω λογική , δεν θα έχουν ποτέ ανεπτυγμένη φαντασία, δεν θα δημιουργούν , δεν θα βγάλουν ‘’το απρόβλεπτο ‘’.

Εάν αντ’ αυτού, παίζουν κάτω από ένα δέντρο , μια αυλή και η ρίζα του δέντρου και το πετραδάκι,προκαλούν την μπαλα να αναπηδησει περίεργα κι ανάποδα απο αυτό που περιμένεις, πρέπει το παιδί να λειτουργήσει γρήγορα, να ελέγξει την μπάλα πιο γρήγορα και να πάρει την απόφαση πιο γρήγορα, κάτω από δύσκολες συνθήκες. Μετά θα΄ρθει και το ένστικτο , θα έρθει η δημιουργία, θα έρθει και η φαντασία .

Για μένα αυτό είναι το παιδικό ποδόσφαιρο.Και δεν θα αλλάξει ποτέ.Το ποδόσφαιρο της αλάνας .

Και πάνω σε αυτό πρέπει να προσαρμόσουν οι Ακαδημίες την μεθοδολογία τους. Αυτό βέβαια είναι μια καθαρά προσωπική άποψη και τίποτε περισσότερο.

Κάποτε όλη η Ελλάδα, γέμισα με γηπεδάκια μπάσκετ σε κάθε γειτονιά και καλά έκανε . Ο Γκάλης με την τότε παρέα του , έδωσε το κίνητρο.

Αντίθετα η κατάκτηση του EURO του 2004 στο ποδόσφαιρο, μας πήγε ποδοσφαιρικά πολύ πίσω...που να το πεις αυτό, ..;;;;;;;

Οι άνθρωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ας φτάξουν τώρα τέτοια μικρά ποδοσφαιρικά γηπεδάκια στις γειτονιές με τερματάκια , για να παιζουν τα παιδιά, 2 εναντιον 2, 3 εναντίον 3 , αν δεν βρίσκονται μεγαλύτεροι χώροι. Βάζεις και άλλους 6 για στηρίγματα απ΄έξω και γίνεται ‘’παιχνιδάρα΄΄ και αλλάζουν και παίζουν και ξαναπαίζουν.

Πραγματικές συνθήκες αγώνα, με ένταση ρυθμό, συνεργασίες και φυσικά πολλές 1 εναντίον 1 μονομαχίες.  

Πρέπει λοιπόν, να βρούμε τρόπο να ξαναγυρίσουμε στην αλάνα... ..............Χθες......

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ

Προπονητής ποδοσφαίρου UEFA B’ . 

Ακολουθήστε το radiothiva.gr στο facebook για να είστε πάντα ενημερωμένοι