Σε μια από τις διαλέξεις της, με τίτλο «Sarah Paine - How Imperial Japan defeated Tsarist Russia & Qing China», η Αμερικανίδα Ιστορικός, κ. Sarah Paine, εξηγεί με ιδιαίτερη ευγλωττία πως η Ιαπωνική Αυτοκρατορία κατάφερε με μαεστρία να επικρατήσει στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο του 1904-1905, όντας η πρώτη Ασιατική χώρα η οποία νίκησε σε πόλεμο μια από τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης. Εν συνόψει, η Ιαπωνική Αυτοκρατορία απομόνωσε διπλωματικά την Ρωσική Αυτοκρατορία, μέσω της Αγγλο-Ιαπωνικής συμμαχίας, είχε ένα ξεκάθαρο στρατηγικό και τακτικό σχέδιο για να επικρατήσει στον πόλεμο, περιορισμένους και συγκεκριμένους στόχους, αλλά και μια άμεση διπλωματική οδό για έξοδο από τον πόλεμο, μέσω της διπλωματική παρέμβασης των Η.Π.Α.. Η διάλεξη αυτή μου έρχεται στο μυαλό τις τελευταίες ημέρες, εν μέσω των εξελίξεων στον πόλεμο μεταξύ Η.Π.Α.-Ισραήλ και Ιράν στη Μέση Ανατολή, καθώς αυτός ο πόλεμος φαντάζει ιδιαίτερα διαφορετικός.

Ο σημερινός πόλεμος στη Μέση Ανατολή φαίνεται πως ξεκίνησε βασισμένος σε μια ελπίδα, πως η αποκεφάλιση της Ιρανικής ηγεσίας θα είχε ως άμεσο απότοκο την λαϊκή εξέγερση και την αλλαγή του καθεστώτος με μια φιλο-δυτική κυβέρνηση, η οποία θα συνθηκολογούσε άμεσα και θα προχωρούσε σε πλήρη αφοπλισμό της χώρας, ή στην βαλκανοποίηση του Ιράν. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Πρόεδρος των Η.Π.Α., κ. Donald Trump, παραδέχτηκε πως υπήρχαν άνθρωποι στο Ιράν που θα μπορούσαν να αναλάβουν αυτό τον ρόλο, δηλαδή να ηγηθούν μιας φιλο-δυτικής κυβέρνησης, όμως πέθαναν. Οι μέρες περνούν και η ελπίδα αυτή φαίνεται να εξαφανίζεται ώρα με την ώρα, με απόρροια ο στόχος του πολέμου να αλλάζει από έναν συγκεκριμένο στόχο, να ανέβει μια φιλο-δυτική κυβέρνηση στο τιμόνι του Ιράν, σε έναν αόριστο στόχο, να «κερδίσουν» οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί τον πόλεμο, ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Φαίνεται πως ταυτόχρονα υπήρχε και η ελπίδα μιας γρήγορης επίλυσης του πολέμου, με διπλωματικά μέσα, η οποία επίσης εξαφανίζεται, καθώς το Ιράν ξεκαθαρίζει πως δεν πρόκειται να υπάρξει καμία διαπραγμάτευση και πως ο πόλεμος αυτός δεν θα λήξει σύντομα. Ergo, ήδη μέσα σε λίγες μέρες άλλαξε και ο στόχος του πολέμου, από συγκεκριμένο σε αόριστο, αλλά και ο τρόπος εξόδου των Η.Π.Α. από τον πόλεμο.

Στο σημείο αυτό τίθεται ένα εύλογο και σοβαρό ερώτημα, το οποίο το θέτει και ο Αμερικανός Πολιτικός Επιστήμονας, κ. John Mearsheimer, τι θα γίνει αν δεν πέσει η κυβέρνηση του Ιράν, ή ακόμη και αν πέσει, αν δεν αναλάβει τα ηνία της χώρας μια φιλο-δυτική κυβέρνηση; Είναι έτοιμες οι Η.Π.Α. και το Ισραήλ να πολεμήσουν έναν παρατεταμένο πόλεμο, την ίδια στιγμή που στηρίζουν τον πόλεμο στην Ουκρανία; Και αν δεν είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο, ποιο είναι το σχέδιο για το μέλλον; Πολλοί φαίνεται πως αναλύουν την κατάσταση έχοντας ως βάση τα συναισθήματά τους ή τις προκαταλήψεις τους, επιδιώκοντας κυρίως να παρουσιάσουν μια θετική εικόνα στο εγχώριο κοινό, για πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους. Ακούγαμε για χρόνια πως η Ρωσία ηττείται κατά κράτος, πως οσονούπω θα ζητήσουν οι Ρώσοι έλεος από την Ουκρανία, προβλέψεις που δεν υλοποιήθηκαν. Σήμερα ακούμε πως το Ιράν ηττείται κατά κράτος, πως ανά πάσα ώρα και στιγμή θα συνθηκολογήσουν, όμως, όπως και στην Ουκρανία, ελάχιστοι φαίνεται να διερωτούνται για το τι θα συμβεί αν οι προβλέψεις τους πέφτουν έξω, ή αν υπάρχει εναλλακτικό πλάνο σε περίπτωση που δεν προχωρήσουν οι εξελίξεις όπως τις περιμένουν.

Είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις ενός πολυετούς πολέμου στη Μέση Ανατολή, ή προχωράμε και στηρίζουμε πολιτικές, με βάση τα όνειρά και τις ελπίδες μας;