Ο Πρωθυπουργός, κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, ανακοίνωσε μέσα από τα social media πως η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην απαγόρευση της πρόσβασης στα social media σε παιδιά κάτω των 15 ετών, ένα μέτρο το οποίο έρχεται, όπως πολλά άλλα, για να προστατέψει τα παιδιά. Βέβαια απορεί κανείς, αν αυτό δεν θα έπρεπε να είναι ευθύνη των γονέων και όχι του κράτους, καθώς όλο και περισσότερο η κοινωνία μας αλλάζει και διαμορφώνεται από τα πάνω προς τα κάτω, δηλαδή από τους πολιτικούς, τους γραφειοκράτες, τους «ειδικούς», και όχι από τους απλούς καθημερινούς πολίτες.

Έχοντας μεγαλώσει σε μια περίοδο όπου η «οθόνη», του υπολογιστή, του κινητού, ξεκίνησε να αποτελεί καθημερινότητα των παιδιών για πρώτη φορά στη κοινωνία μας, κατανοώ απόλυτα πόσο εύκολα μπορεί κανείς να χάσει άπειρες ώρες μπροστά σε έναν υπολογιστή, είτε παίζοντας διάφορα παιχνίδια, είτε στα social media, κ.τ.λ.π., τους κίνδυνους που ελλοχεύουν  στο διαδίκτυο, το πως μπορεί να επηρεαστεί ένα παιδί από όσα έρχεται σε επαφή, ειδικά στα social media, κ.ο.κ. Όμως το ζήτημα παρουσιάζεται με έναν περίεργο τρόπο. Οι γονείς φαίνεται, για ακόμη μια φορά, να είναι στο έλεος των τέκνων τους, δίχως να μπορούν να τα νουθετήσουν, ή να περιορίσουν την χρήση του κινητού, ή του υπολογιστή, ergo επικαλούνται το πανάγαθο κράτος, ώστε να απαγορέψει το ένα ή το άλλο κακό της κοινωνίας μας. Η ιδέα να απαγορέψουν οι ίδιοι οι γονείς, δίχως το κράτος, την χρήση των social media, έχει απορριφθεί ήδη, αφού σαν κοινωνία έχουμε συνηθίσει να αποδεχόμαστε αμαχητί τις ήττες μας. «Είναι αδύνατο» θα πουν πολλοί.

Θα πει κανείς πως τα παιδιά «πρέπει» να έχουν smartphone, είναι «δικαίωμα» τους, ή να έχουν υπολογιστή, ή να έχουμε tablet, να έχουν διαρκή και ακατάπαυστη πρόσβαση στο διαδίκτυο, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Αυτά είναι παράλογα πράγματα. Προφανώς η εποχή της τεχνολογίας απαιτεί σε μεγάλο βαθμό να έχουμε πρόσβαση στο διαδίκτυο, όμως αυτό δεν σημαίνει πως όλα τα παιδιά θα πρέπει να έχουν smartphone από ιδιαίτερα νεαρή ηλικία, ή πως θα πρέπει να έχουν ανεξέλεγκτη πρόσβαση στο διαδίκτυο, κάθε λεπτό και κάθε μέρα. Μπορεί να υπάρχει κοινός υπολογιστής π.χ. στο σαλόνι, όπου οι γονείς να μπορούν να επιβλέπουν τη δραστηριότητα του παιδιού τους, το εκάστοτε παιδί να έχει περιορισμένη πρόσβαση και για συγκεκριμένες ώρες στον υπολογιστή, ενώ παλιού τύπου κινητά υπάρχουν ακόμη σε κυκλοφορία. Όμως όλα αυτά, και πολλά άλλα τα οποία ενδεχομένως να μην έχω καν υπόψη μου, έχουν απορριφθεί ήδη, και πλέον παρουσιάζεται ως επιτακτική ανάγκη η κρατική παρέμβαση.

Το μέτρο αυτό σίγουρα έχει την πιθανότητα να λειτουργήσει θετικά, να βοηθήσει τους νέους, και να προλάβει προβλήματα πριν δημιουργηθούν, όμως για ακόμη μια φορά φαίνεται πως ευθύνες των γονέων, για ιδιωτικές υποθέσεις, μεταφέρονται στο κράτος, το οποίο πάντα αναζητεί «κρίσεις», είτε αυτές είναι αληθινές είτε ψεύτικες, για να επεκτείνει την εξουσία του και τον έλεγχο στην ιδιωτική ζωή των πολιτών.

Απορώ πάντως αν αυτό το μέτρο, και εφάμιλλα μέτρα, θα έχουν ως απότοκο να καταργηθεί η ανωνυμία στο διαδίκτυο, κάτι που πολλές κυβερνήσεις ζητούν, μα φυσικά για να «προστατέψουμε» τα παιδιά, και για κανέναν άλλο, πιο κυνικό, λόγο.