Ο προπονητής του ΠΑΟΚ Κόκκινου, κ. Γιώργος Αγγέλου, παραχώρησε συνέντευξη στο «Ράδιο Θήβα 97,5FM», στην εκπομπή «Ενημερωμένος Πολίτης», με τον δημοσιογράφο κ. Γιώργο Πέππα, όπου μίλησε για το Βοιωτικό ποδόσφαιρο, εις βάθος.

Ο κ. Αγγέλου αναφέρθηκε αρχικά στην ανάγκη του να είναι ενημερωμένος κανείς με τις εξελίξεις του ποδοσφαίρου, που αλλάζει διαρκώς:

«Καταρχήν το ποδόσφαιρο αλλάζει κάθε εβδομάδα. Όχι κάθε χρόνο. Κάθε εβδομάδα υπάρχει μια εξέλιξη. Τώρα το ότι διαβάζω, εγώ δεν διαβάζω μόνο εγώ. Όλοι οι προπονητές να ξέρετε ότι μια βδομάδα αν μείνεις πίσω, σε προσπερνάει. Είναι δύσκολο κάποια πράγματα που ενημερώνεσαι είτε από σεμινάρια είτε από το διάβασμα που λέτε εσείς, να εφαρμοστούν στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Αυτό που, που μπορεί να γίνει είναι να μπουν ιδέες, οι οποίες πρέπει να προσαρμοστούν στον εκάστοτε σύλλογο, στα εκάστοτε δεδομένα, σε εκάστοτε γήπεδα, στους εκάστοτε παράγοντες. Δηλαδή δεν είναι ένα απλό πράγμα. Όλοι οι προπονητές όμως διαβάζουμε. Να ξέρετε ότι τα παιδιά είναι πολύ καταρτισμένα πλέον. Προσπαθούν πράγματα μέσα από την τεχνογνωσία να τα περάσουν στο ποδόσφαιρο. Δεν είναι απλό. Και πλέον το ποδόσφαιρο τώρα δεν είναι μόνο να διαβάσεις μια άσκηση, να διαβάσεις μια μεθοδολογία. Χρειάζεται ο χώρος, ναι, αλλά είναι και άλλα πράγματα. Είναι, είναι πλέον έχει πάει στο management. Δηλαδή ένας προπονητής τώρα άμα δεν μπορεί να κάνει διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού, είναι το λεγόμενο man management. Θα μου πεις, στο ερασιτεχνικό, ναι, εκεί πρέπει να διαχειριστείς αυτόν που θα έρθει από βραδινή βάρδια στο εργοστάσιο, το παιδί που μετά από δέκα μέρες μπορεί να γράφει πανελλαδικές, έναν κάποιον άλλον που μπορεί να δουλεύει δωδεκάωρο και θα του πεις εφτά η ώρα το απόγευμα έλα για προπόνηση. Εκεί η διαχείριση αυτών των πραγμάτων δεν είναι απλή. Το πώς θα κουνήσεις το χέρι, το πώς θα μιλήσεις στα αποδυτήρια, το πώς θα είναι ο τόνος της φωνής σου, το πώς θα είσαι ντυμένος. Είναι πολλά πράγματα που αυτά σπρώχνουν τον αθλητή και τον ποδοσφαιριστή να γίνει καλύτερος. Και όχι μόνο η τακτική. Γιατί; Γιατί το λέω. Έλεγα τις προάλλες σε ένα σεμινάριο προπονητών που ήμασταν και είχαμε μια κουβέντα τέτοια. Όλοι οι προπονητές διαβάζουν. Όλοι οι προπονητές, πλέον, ειδικά τα νέα παιδιά, είναι τρομεροί στους υπολογιστές. Κοιτάζουν όμως πώς θα δουλέψουν πάνω στον υπολογιστή. Κοιτάζουν μια τακτική μεγάλων ομάδων στην τηλεόραση. Διαβάζουν κάποια βιβλία, αλλά την ώρα που μπαίνουν στα αποδυτήρια να διαχειριστούν και στο γήπεδο. Εκεί πάμε από τη θεωρία στην πράξη. Δεν είναι απλό πράγμα να πάρεις ποδοσφαιριστές. Εγώ πέρυσι ήμουν σε μια ομάδα και μάλιστα ήμουν πολύ χαρούμενος γι' αυτό, γιατί ήταν μέσο όρο ηλικίας δεκαεφτά ετών. Φανταστείτε τώρα ότι εκεί έλεγαν όλοι: "Εκεί δουλεύεις καλά," λέει, "γιατί είναι όλα τα παιδιά στην προπόνηση και έχουν όρεξη, είναι μικρά." Βάλε όμως την προεφηβεία και την εφηβεία, που είναι τα μεγαλύτερα, τα πιο δύσκολα κομμάτια, δηλαδή η προπονητική, δεν είναι μόνο να διαβάσεις το βιβλίο. Και τώρα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο ξέρεις τι γίνεται. Εγώ έκανα προπόνηση στη Λειβαδιά, στο γήπεδο του Ζαγαρά, σε μισό. Στο άλλο μισό έκανε άλλη ομάδα. Φεύγανε οι μπάλες από τη μια μεριά, πήγαιναν στην άλλη. Όταν φύσαγε αέρας, έπαιρνε ο κώνος, έφερνε ο αέρας τους κώνους της μιας ομάδας, τους έφερνε στο απέναντι γήπεδο. Οι μπάλες ερχόντουσαν από δω, οι μπάλες ξαναπήγαιναν από εκεί. Και μιλάμε τώρα για την πόλη της Λειβαδιάς. Έτσι; Φανταστείτε τώρα τι μπορεί να γίνεται σε ομάδες που δεν είναι σε πόλη, που δεν έχουν ανθρώπους πολλούς να τις τρέξουν. Δεν είναι απλό πράγμα. Δηλαδή η προπονητική δεν είναι μόνο. Είναι μια μεγάλη γκάμα. Δεν είναι μόνο να κάτσεις να διαβάσεις, να πας σε πέντε σεμινάρια. Ναι, το κάνω γιατί μ' αρέσει, γιατί είναι, γιατί με ολοκληρώνει και σε πολλά άλλα πράγματα. Και αυτή η περίοδος είναι η πιο ωραία για μας. Δηλαδή που δεν λειτουργούν οι ομάδες, μπορούμε κάθε μέρα να διαβάζουμε διάφορα πράγματα, αλλά έχω ξεφύγει από το κομμάτι του να διαβάζω μόνο τακτική και μόνο ασκησιολογία και μόνο.»

Αναφορικά με το αν έχουν αλλάξει νοοτροπία οι ποδοσφαιριστές, ο κ. Αγγέλου απάντησε:

«Εγώ θα πω κάτι που όσο πιο πίσω τα χρόνια τόσο καλύτερα. Δηλαδή βλέπεις ποδοσφαιριστές τώρα που είναι τριάντα έξι, τριάντα εφτά χρονών. Δεν θέλω να μπω σε ονοματολογία τώρα, γιατί μπορεί να ξεχάσω κάποιο παιδί. Όλοι τους ξέρουμε ποιοι είναι εδώ στην περιοχή μας και στην επαρχία τη δική μας και στη Λειβαδιά. Οι ποδοσφαιριστές που είναι από τριάντα και πάνω, αν πας να τους δεις πώς πηγαίνουν στην προπόνηση, τι ώρα έρχονται, πώς θα ντυθούν, θα έχουν τα νερά τους δίπλα, θα έχουν πάρει, θα έχουν στα πλαστικά γήπεδα που δεν είναι καλά, θα έχουν πάρει τους ειδικούς πάτους, θα έχουν πάρει τις αλοιφές τους, θα έχουν πάρει, προσέχουν τον εαυτό τους. Και βλέπεις τα νέα παιδιά τώρα μπαίνουν σε μια διαδικασία με το κινητό στο χέρι. […] Είναι πάρα πολλά παιδιά που πριν την προπόνηση έχουν ένα κινητό στο χέρι μέσα στα αποδυτήρια. Ή θα μπουν στο Facebook ή θα μπουν στο Instagram ή θα παίξουν κανένα παιχνίδι. Δηλαδή δεν βλέπεις έναν αθλητή να πάει στο γήπεδο, ρε παιδί μου, μισή ώρα πριν την προπόνηση. Και καλά, ο εργαζόμενος δεν μπορεί. Ο μαθητής να πάει μισή ώρα πριν, να αρχίσει να κάνει λάστιχα, να κάνει λίγο δύναμη μόνος του, να κάνει λίγο, να κάνει λίγη ισομετρικές ασκήσεις, να φτιάξει το σώμα του. Και βλέπεις τα παιδιά που είναι από τριάντα χρονών και πάνω ότι κρατάνε  ένα επίπεδο διαφορετικό και είναι και διαφορετική η συμπεριφορά τους όσον αφορά αυτό που είπες ότι μπορεί ένας νεαρός παίκτης να γίνει αλλαγή και να αρχίσει. Εντάξει, είναι και παιδιά που έχουν ήθος και που έχουν συνέπεια και που είναι εντός εισαγωγικών ερασιτέχνες επαγγελματίες. Δεν είναι αυτό μόνο, να τον βγάλεις αλλαγή και να μην τη δεχτεί. Κάποια παιδιά που δύο, τρία παιχνίδια μπορεί να μην είναι στη βασική εντεκάδα, εξαφανίζονται. Και αναγκάζονται μετά για έναν προπονητή που μπορεί να κάνει λάθος, εγώ. Δηλαδή κόβεις το ποδόσφαιρο για μένα; Σταματάς δηλαδή το ποδόσφαιρο μετά την τρίτη αγωνιστική επειδή δεν παίζεις βασικός, επειδή δεν σε έβαλα εγώ; Και μετά τι κάνεις; Δεν είναι εις βάρος του παιδιού. Δηλαδή κάθεται ένας ποδοσφαιριστής τρεις, τέσσερις, πέντε εβδομάδες έξω. Μετά επειδή είναι πιτσιρικάδες αυτοί και δεν κάνουν τίποτα. Επειδή έχουν τη νοοτροπία, ξέρεις μήπως έκανα λάθος. Γυρνάνε πίσω και όταν γυρίζουν πίσω είναι κάθε εβδομάδα στο ποδόσφαιρο είναι τριάντα δέκα το κάτω. Δηλαδή στον μήνα πρέπει να ξεκινήσεις από την αρχή. Όσο πιο παλιοί ποδοσφαιριστές στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, τόσο πιο σωστή η νοοτροπία. Πασχούμε από νοοτροπία.»

Ο προπονητής μίλησε και για τους τραυματισμούς, λέγοντας:

«Κοίταξε να δεις, δεν είναι θέμα προπόνηση προπονητών το θέμα των τραυματισμών. Ναι, ένα παιδί που δεν κάνει προπόνηση σταματάει, έρχεται, σταματάει, έρχεται, ναι. Το θέμα των τραυματισμών, ειδικά των μυϊκών τραυματισμών, μπορεί να προέλθει από προπονητή. Δηλαδή, τώρα να πάμε λίγο στις κράμπες. Έχω ακούσει πάρα πολλές φορές σε γήπεδα, ερασιτεχνικά γήπεδα και τώρα τι να κάνεις, να γυρίσεις στην κερκίδα, να τα βάλεις τώρα με τον όχλο και να του εξηγήσεις. Παθαίνουν οι ποδοσφαιριστές κράμπες και φωνάζουν απ' έξω είναι απροπόνητοι. Το πρώτο κομμάτι στις κράμπες μπορεί να είναι κληρονομικό. Μπορεί να υπάρχουν κράμπες, να γίνονται από τυχαίες καταστάσεις που μπορεί να προέρχονται από το οικογενειακό περιβάλλον. Δεύτερον, είναι το ψυχολογικό κομμάτι. Όταν ένας ποδοσφαιριστής μαζεύει πάρα πολύ άγχος, τον οδηγούν σε κράμπες. Δηλαδή ένας ποδοσφαιριστής στο Μουντιάλ τώρα, προχθές έβλεπα ένα ματς, έπαθε δύο φορές κράμπες ο ίδιος παίκτης, δεν θυμάμαι το όνομα του τώρα, ήταν σε μια αφρικανική ομάδα. Αυτό το επίπεδο, δηλαδή υπάρχουν απροπόνητοι παίκτες; Ναι, γίνονται και από απροπονησία, αλλά γίνονται από άσχημα γήπεδα, γίνονται από ένα παιδί που δουλεύει βράδυ στο εργοστάσιο και έρχεται την άλλη μέρα στην προπόνηση, γίνονται από κακή διατροφή, γίνονται από κακή ψυχολογία. Γίνεται και από λάθος προπόνηση, αλλά δεν μπορούμε να μιλάμε για λάθος προπόνηση στο ερασιτεχνικό. Γιατί άμα ο παίκτης μου έρθει Δευτέρα εμένα στην ομάδα και επειδή δουλεύει, επειδή έχει υποχρεώσεις και μου ξαναέρθει την Παρασκευή και μπει με ένταση, λογικό να βγάλει τραυματισμό. Εκεί είναι στο ερασιτεχνικό, μπαίνει και η τυχαιότητα. Δηλαδή δεν είναι μόνο κακή προπόνηση, είναι, είναι συνδυασμός. Τώρα ακούγεται ότι τα συνθετικά γήπεδα καινούργια που φτιάχνονται σε διεθνές επίπεδο, ότι είναι, ότι είναι εξαιρετικά.»

Η συνέντευξη στη συνέχεια αναφέρθηκε και στις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ομάδες στο Βοιωτικό ποδόσφαιρο:

«Κοίταξε, τώρα δεν ξέρω τι γίνεται με το κομμάτι των δημοτικών αρχών και πώς, πώς έβαζαν τα λεφτά στα σωματεία. […] Και είναι γεγονός ότι οι ομάδες έχουνε στο, στο οικονομικό θέμα δεν έχουνε πόρους αυτή τη στιγμή. Έχω τύχει τώρα σε μεταγραφή ποδοσφαιριστή σε σωματείο. Τα οδοιπορικά που παίρνουν οι παίκτες, γιατί δεν υπάρχουν μεταγραφές με χρήματα στο ερασιτεχνικό. Μιλάμε τα οδοιπορικά του. Αν μένεις εκτός, ναι. Έχω δει παζάρι παράγοντα με ποδοσφαιριστή για διακόσια ευρώ. Φανταστείτε τώρα όταν, όταν υπάρχει μια διαφορά διακοσίων ευρώ και δεν μπορεί να λυθεί στο τι ζητάει ο ποδοσφαιριστής για τα οδοιπορικά του, για τις μετακινήσεις του και του λέει πέσε λίγο κάτω να ανέβω λίγο εγώ. Φανταστείτε τώρα πού είναι το πρόβλημα, γιατί παλιά υπήρχε και επιχορήγηση. Τώρα βέβαια κάνουν με το, με το μητρώο που είναι παίρνουνε κάποια. Ναι, φοβάμαι ότι σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Φοβάμαι ότι το πρωτάθλημα όχι μόνο εδώ, σε πολλούς νομούς που γίνεται με δεκατέσσερις, με δεκαέξι, με δεκαοχτώ ομάδες, θα γίνεται με έξι, εφτά. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου. Δηλαδή αν κάποιος σκύψει πάνω στο πρόβλημα, γιατί ο αιμοδότης του ποδοσφαίρου είναι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Αν βάλεις το μυαλό σου τώρα, να μην πάμε μακριά σε άλλους νομούς, εδώ στη Θήβα και στη Λειβαδιά. Αν βάλεις το μυαλό σου στους ποδοσφαιριστές όλους που παίξανε κατά καιρούς στο Λεβαδειακό, με κάποιον μίλαγες και πριν, όλοι ξεκινήσανε από κάποια χωριά. Όλοι ξεκινήσανε από το ερασιτεχνικό κομμάτι. Οι ερασιτεχνικές ομάδες, αν παρατηρήσετε τώρα πλέον δεν μπορούν να συντηρήσουν και τις ακαδημίες. Δηλαδή τα παιδιά πληρώνουν στις ακαδημίες κάθε σωματείου πληρώνουν μια συνδρομή για να παίζουν ποδόσφαιρο. Παλιά στις ακαδημίες ποδοσφαίρου υπήρχε ΑΟ Θήβα Πανβαγειακός. Έχω την ακαδημία μου, τη συντηρεί η ομάδα, πρέπει να τη συντηρήσει η ομάδα. Τώρα δεν μπορεί να τη συντηρήσει η ομάδα. Όταν έχεις παιδιά και πρέπει να έχουν το προπονητικό τους σετ εις διπλούν, γιατί πρέπει να πλένεται, τη στολή τους, τη φόρμα τους, το μπουφάν τους, το σάκο τους. Γιατί αν δεν έχεις αυτά, αν δεν ξεκινήσεις. Όλα είναι βήμα βήμα. Ναι, είναι πρόβλημα, αλλά το πιο βασικό από όλα για να μη γίνει αυτό που είπα πριν, δηλαδή να εκλείψει το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, είναι να προσεχτούν οι ακαδημίες. Δυστυχώς, αυτοί όλοι που λένε προσέξτε τις ακαδημίες, βλέπουνε για παράδειγμα τι να πω, βλέπουν έναν προπονητή που πάει ασχολείται με τις ακαδημίες. Πήγε στα μικρά παιδιά, δεν κάνει για τους μεγάλους. Πήγε εκεί, μέχρι εκεί μπορεί. Δεν μπορεί να καταλάβει κανένας τον εκπαιδευτικό ρόλο ενός προπονητή σε ακαδημία. Δεν μπορεί να το καταλάβει. Δεν είναι απλό. Επειδή έχω ασχοληθεί και, και λίγο με το εκτός Ελλάδας, έχω διαβάσει, έχω ασχοληθεί, έχω μιλήσει με πολλά παιδιά που ειδικά με Ατζέντιδες που έχουν να κάνουνε με Κύπρο, που έχουν να κάνουνε με τα Βαλκάνια κτλ. Οι προπονητές που πάνε στις ακαδημίες στις μεγάλες ομάδες είναι από θέμα μόρφωσης, από θέμα εκπαίδευσης είναι τρομερά καταρτισμένοι. Δηλαδή δεν μπορείς να φανταστείς. Για να είσαι προπονητής ακαδημιών σε σοβαρό πλαίσιο όμως έτσι, είναι πάρα πολύ δύσκολο, γιατί οι γνώσεις εκτός από προπονητικές πρέπει να είναι σε πολλά άλλα κομμάτια. Είναι και αν δεις όλοι οι μεγάλοι προπονητές, όλοι, ο Γκουαρδιόλα, ο Μουρίνιο, ο Βενγκέρ, ο Αντσελότι, όλοι έχουν ξεκινήσει από τις υποδομές. Όλοι. Αν ψάξει ένας τις βιογραφίες τους, ο Κρόιφ. Αν ψάξει ένας τις βιογραφίες τους και δει, όλοι έχουν περάσει από το κομμάτι των υποδομών γιατί εκεί συναντάς όλα όσα θα συναντήσεις στο, στο αντρικό επίπεδο. Είναι πάρα πολλά πράγματα. Υπάρχουν αξιολογήσεις και δεν είναι αξιολογήσεις μόνο στο αθλητικό κομμάτι, αν μπορείς να τρέξεις γρήγορα, αν μπορείς να είσαι δυνατός. Ούτε στο τεχνικό κομμάτι, αν μπορείς να ντριπλάρεις. Υπάρχουν αξιολογήσεις, υπάρχουν ολόκληρα, ολόκληρα κατεβατά με ερωτηματολόγιο το οποίο αφορά και το ψυχοπνευματικό κομμάτι. Δηλαδή τώρα τι λένε; Ένας ποδοσφαιριστής άμα δεν είναι καλό αντιληπτικό, όσο ταλέντο έχει, δεν μπορεί να παίξει μπάλα. Πώς να έχει καλό αντιληπτικό ένας ποδοσφαιριστής τώρα όταν είναι δεκαπέντε ώρες την ημέρα στο κινητό, στην οθόνη, μπροστά, φόκους. Είναι δύσκολο και το μεγαλύτερο, επειδή το ποδόσφαιρο τώρα παίζεται σε μικρούς χώρους, είναι γρήγορο, είναι πολύ ταχύ δυναμικό. Είναι το νούμερο ένα είναι η νοητική ταχύτητα, η γρήγορη σκέψη που λέμε με πιο απλά λόγια. Αυτό πρέπει να έχει πρώτα ο ποδοσφαιριστής. […] Πριν έρθει η μπάλα πρέπει να έχει σκεφτεί τη δεύτερη και την τρίτη κίνηση. Αυτό δεν είναι απλό πράγμα αν το φτιάξει ο οποιοσδήποτε στις ακαδημίες. Δεν είναι δύσκολο κομμάτι. Να πάρουμε ένα καλό προπονητή τώρα. Πήγαινε και κάνε αυτό σε παιδιά δώδεκα χρονών. Ωραία, εγώ έχω την εμπειρία; Αστο σε μένα. Όταν θα μπει και θα το κάνει, δεν θα το κάνει σωστά. Είναι δύσκολο να το κάνει σωστά και είναι δύσκολο γιατί είναι και τα παιδιά τώρα, ενώ βλέπεις τα παιδιά χειρίζονται υπολογιστές τέλεια. Χειρίζονται το ίντερνετ, το PowerPoint, όλα, όλα, όλα τα, τα συστήματα που έχει ένας υπολογιστής, το τάμπλετ, το κινητό. Εγώ πολλές φορές βλέπω παιδιά μικρά, βλέπω το γιο μου τον ίδιο και του λέω για κάνε μου λίγο αυτό και μου το κάνει αυτός. Κι όμως αυτό το πράγμα έχει αφήσει, έχει βγάλει το παιδί έξω από τα πλαίσια της αλάνας. Κάποτε έπαιζαν ποδόσφαιρο στα προαύλια της εκκλησίας, στο σχολείο. Τότε βγαίναν παίκτες που ντριπλάρουν, που κάνουν. Τώρα βλέπεις παίκτες ρομπότ. Βλέπεις παίκτη που πρέπει στην τακτική να είναι εκεί, στην αμυντική τακτική να είναι εκεί, στην επιθετική τακτική να κάνει αυτή την κίνηση. Έχει χαθεί το ταλέντο, έχει χαθεί το αλέγκρο, έχει χαθεί... έχουν χαθεί πράγματα. Αλλά επειδή η επιστήμη και η τεχνολογία έχει φτάσει σε υψηλό επίπεδο, γίνεται τέτοιου είδους προπόνηση και ειδικά αν την κάνουν καταρτισμένα παιδιά, συνεχίζουν και βγαίνουν παίκτες. Όμως δεν είναι αυτό που ήταν παλιά. Να δω, να πάρω έναν παίκτη. Θυμάσαι τον Κώστα έτσι; Ναι, έχουμε συνεργαστεί και λέω ένα παράδειγμα τώρα. Δεν υπάρχει αυτό. Το παιδί έχει γίνει λίγο ρομποτικό και αυτό δεν είναι καλό. Οπότε πρέπει να δοθεί μεγάλη βάση και στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Έλεγα σε έναν πρόεδρο μιας ομάδας πριν δύο τρία χρόνια, που έτσι είχαμε βρεθεί εδώ στον πεζόδρομο. Μου λέει δεν έχει παιδιά το χωριό να φτιάξω ακαδημία. Πόσα έχει; Έξι; Έξι. Βάλτα στο μικρό το γηπεδάκι που έχεις, γιατί αυτό το χωριό έχει ένα μικρό γηπεδάκι. Βάλτους να παίζουνε τρεις τρεις εκεί. Αυτό που κάναμε εμείς μικροί παλιά στα σχολεία. Κάντο αυτό και θα με θυμηθείς. Λέει, είναι μόνο έξι άτομα. Θα ξενερώσουν. Δεν υπάρχει αυτό. Βάλτους εκεί να παίζουν. Είναι καλύτερο να είναι εκεί, παρά στο κινητό.»

Ο κ. Αγγέλου μίλησε και για τους διαιτητές στη Βοιωτία:

«Κοίταξε, για να τα πάρουμε ένα ένα. Επειδή πολλές φορές εσύ, εγώ, Α, Β είμαστε πίσω από ένα μικρόφωνο και στοχοποιούμε πάντα αυτούς που είναι μπροστά. Για την Ένωση θέλω να μιλήσω. Δηλαδή λένε όλοι η Ένωση έτσι, η Ένωση αλλιώς, η Ένωση αλλιώς. Η Ένωση, η αλήθεια είναι ότι κάνει μια τεράστια προσπάθεια. Και δεν είναι ότι το λέω εγώ γιατί πρέπει να ευλογήσω τα γένια κάποιου ή του προέδρου της ΕΠΣ ή του προηγούμενου προέδρου της ΕΠΣ. Κάνει μια προσπάθεια να επιμορφώσει κάποια παιδιά διαιτητές. Εδώ όμως υπάρχει, υπάρχουν δύο πράγματα. Ένα. Οι διαιτητές είναι λίγοι. Δύσκολα τα παιδιά μπαίνουν στη διαιτησία και παιδιά που μπαίνουν στη διαιτησία μπαίνουνε γιατί τα σπρώχνουν κάποιοι και τους λένε πήγαινε, είναι καλά. Κάθε Κυριακή υπάρχουνε και κάποιες οικονομικές απολαβές. Εδώ υπάρχει ένα σημαντικό πράγμα. Αν δεν το αγαπάς, μην πας. Δηλαδή εκεί που η Ένωση κάνει και πολύ σωστά κάνει, κάνει επιμόρφωση για καινούργιους διαιτητές κτλ. Και μάλιστα και οι γυναίκες το ψάχνει πολύ και καλά κάνει γιατί έχουμε στερέψει από διαιτητές. Το βασικό είναι να το αγαπάει το παιδί που πάει στη διαιτησία, όπως αγαπάς εσύ τη δουλειά που κάνεις εδώ πίσω από τα μικρόφωνα και τις κάμερες, όπως αγαπάμε εμείς την προπονητική, όπως αγαπάνε οι ποδοσφαιριστές το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Πρέπει και ο διαιτητής, εκτός από τις απολαβές που έχει το Σαββατοκύριακο, από παιδικό, από εφηβικό, από ανδρικό, άλλα παιδιά που πάνε στην παλιά Δ' Εθνική, που πήγανε και τώρα στη Γ'. Είναι σημαντικό να το αγαπάνε αυτό που κάνουν. Δεν πρόοδευσε κανένας αν δεν αγάπησε αυτό που κάνει και το βλέπει μόνο ψυχρά, επαγγελματικά. Και δεν υπάρχει και τίποτα τώρα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο να μιλάμε για επαγγελματικό κομμάτι, επειδή αποφέρει σε ένα ματς κάποιον δολό. Το θέμα είναι να το αγαπάς. Δηλαδή υπήρξε ένας διαιτητής πριν δύο τρία χρόνια από τον Έβρο. Είναι ένας ο κύριος Τονίδης, ο οποίος ήταν δάσκαλος εδώ στις Θεσπιές, νηπιαγωγός νομίζω ήταν, ο οποίος πήγαινε και έπαιζε ή έπαιζε επειδή ήταν αξιολογημένος διαιτητής, τον έβαζαν και έπαιζε σε παιχνίδια δύσκολα, σε ντέρμπι Α' κατηγορίας. Ζήτησε μόνος του ο άνθρωπος αυτός, ζήτησε μόνος του. Εγώ παιδιά το Σαββατοκύριακο επειδή είμαι από τον Έβρο, δε φεύγω από τη Θήβα, δε φεύγω από τον τόπο μου, μένω εδώ. Ζήτησε να πηγαίνει να παίζει Β' κατηγορία, να παίζει παιδικά. Τον συνάντησα εγώ με τον Ιόλαο σαν προπονητής στην Ακαδημία Κ12 σε αγώνα στο Καπαρέλλι. Τον συνάντησα, τον ρώτησα λέω τι κάνεις εδώ; Του λέω. Α, μου λέει μ' αρέσει. Θα πάω να παίξω κι άλλο μετά, μου λέει, γιατί το απόγευμα δεν έχω ματς. Θα πάω να παίξω τρία παιδικά σήμερα και θα παίξω αύριο Κυριακή Β. Ο άνθρωπος αυτός φαινόταν, φαινόταν ότι το αγαπούσε, και επειδή ήταν νηπιαγωγός ήθελε να ασχοληθεί με τα παιδιά. Δηλαδή η διαιτησία, εγώ πιστεύω ότι δεν μπαίνουν πολλά παιδιά γιατί δεν το αγαπάνε.»

Ο κ. Αγγέλου μίλησε και για την Γ` Εθνική:

«Εντάξει, εγώ για την κατηγορία της Γ' Εθνικής, επειδή έχουμε ξαναμιλήσει εδώ κάθε καλοκαίρι το έχουμε καθιερώσει και μιλάμε. Είχαμε πει και πέρσι τέτοια εποχή για μένα, εμένα προσωπικά, εμένα προσωπικά η Γ' Εθνική είναι μια κατηγορία που... Εντάξει, πρέπει να βρεθεί άλλος τρόπος να αναβαθμιστεί. Πρέπει να γίνει ξανά περιφερειακό. Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει. Πρέπει να μπει πιο μικρό μέσος όρος ηλικίας σε πολλά παιδιά. Δεν είναι πρωτάθλημα αυτό. Έβλεπα παιχνίδια της Αναγέννησης Σχηματαρίου πέρυσι όταν πήγαινε και έπαιζε σε γήπεδα στη Λευκάδα, πάνω στη, στα Γιάννενα από εκεί σε κάποια γήπεδα που συγγνώμη, τα ερασιτεχνικά γήπεδα της Βοιωτίας είναι όλα καλύτερα από αυτά που έβλεπα εγώ στην τοπική τηλεόραση εκεί. Θυμάμαι τώρα, θυμάμαι Πρόοδος Δρογων λεγόταν μια ομάδα, ένα όργωμα στην κυριολεξία, ένα όργωμα. Δηλαδή, η Γ' Εθνική δεν ξέρω. Νομίζω ότι έχει τεράστια διαφορά από τη Super League 2. Δεν το συζητάμε για τη μεγάλη κατηγορία. Πρέπει κάτι να γίνει στη Γ' Εθνική, να, να αναβαθμιστεί.»

Η συζήτηση έφτασε και στις απαιτήσεις που έχει η Γ` Εθνικής, και για την διαφορά του ποδοσφαιριστή με τον χομπίστα:

«Δυστυχώς έχουμε μεγάλο ποσοστό ποδοσφαιριστών, δεν είναι όλοι, υπάρχουν και εξαιρετικά παιδιά, δεν μιλάμε για ταλέντο, έτσι; Ποδοσφαιριστές έχουμε πάρα πολύ καλούς στη Βοιωτία είχαμε, έχουμε και θα έχουμε και όπως έχει όλη η Ελλάδα. Επειδή παρακολουθώ φίλους μου προπονητές από άλλους νομούς με τα τοπικά κανάλια σαν το Ράδιο Θήβα που δείχνουν, ε, παρακολουθώ από Κυκλάδες μέχρι Δράμα γιατί έχω κάποιους φίλους και παρακολουθώ. Υπάρχουν τρομεροί ποδοσφαιριστές. Η Ελλάδα έχει τρομερό ταλέντο. Είναι πολλά παιδιά που πέρα από το οικονομικό είναι αυτό που είπαμε στην αρχή. Δεν είναι αθλητές, είναι χομπίστες. Όταν αξιώνεις να πάρεις αυτό που εντός εισαγωγικών λέμε οδοιπορικά και ζητάς κάτι, δεν μπορείς να πηγαίνεις σε μία ομάδα και να λες "ξέρεις, εγώ θέλω αυτά, αλλά μπορώ να έρθω μία προπόνηση τη βδομάδα γιατί δουλεύω". Αν δουλεύεις και είσαι απογευματινός, δεν πας να ζητήσεις τα οδοιπορικά σου, δεν πας να ζητήσεις τίποτα. Πας και παίζεις. Μπορείς να βοηθήσεις; Καλώς. Δεν μπορείς; Δεν μπορεί να έχεις την απαίτηση. Και υπάρχει απάντηση και σε αυτό. Υπήρχαν ποδοσφαιριστές που το κάναν αυτό. Εγώ έναν ποδοσφαιριστή συγκεκριμένο εδώ στη Θήβα, τον Βαγγέλη τον Πέτικα, το λέω, μου σηκώνεται η τρίχα. Όταν δούλευε απόγευμα, όταν δούλευε απόγευμα, τον είχα στον Πανβαγειακό ποδοσφαιριστή. Όταν δούλευε απόγευμα στη δουλειά του, ήταν μια βδομάδα το μήνα ήταν απόγευμα. Με έπαιρνε τηλέφωνο και μου λέει "κόουτς, να βγάλουμε προγραμματάκι να πάω στο γήπεδο της Θήβας το πρωί να το κάνω". Εγώ λέω τώρα αυτός τι λέει; Πήγα μόνος μου, μόνος μου δύο φορές. Ήταν το παιδί απάνω και το έκανε. Το λέω τώρα, το θυμήθηκα, δηλαδή έτσι μου ήρθε στο μυαλό. Και πρέπει να ξεχωρίσουν τα νέα παιδιά ότι άλλο αθλητής, άλλο χομπίστας. Ο αθλητής και στο ερασιτεχνικό επίπεδο οφείλει να προσέξει το σώμα του, οφείλει να προσέξει το φαγητό του, οφείλει να προσέξει την εξωγηπεδική ζωή του. Όχι όμως ο επαγγελματίας. Δε λέμε να μη βγεις το βράδυ έξω. Τα παιχνίδια στην Α' κατηγορία είναι Σάββατο. Παίξε το Σάββατο το μεσημέρι και το Σάββατο το βράδυ κάνε ό,τι θες. Μην είσαι όμως χομπίστας. Μπορώ να έρθω μια προπόνηση. Το Σάββατο έχω γάμο. Ο άλλος που θα σου δώσει τα οδοιπορικά γιατί έτσι δεν υπάρχει μεταγραφή με λεφτά στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Ο άλλος που θα σου δώσει τα οδοιπορικά Και θα κάνει πανηγύρι και θα δουλεύει όλη νύχτα να κάνει τον γκαρσόνι στον κάθε μεθυσμένο για να κάνεις εσύ το χόμπι σου, έχει και κάποιες απαιτήσεις. Πρέπει να καταλάβουν τα παιδιά ότι άλλο χομπίστας, άλλο χομπίστας, άλλο ποδοσφαιριστής. Ακόμα και στο ερασιτεχνικό επίπεδο. Εγώ βλέπω στο μπάσκετ. Πήγαινα και έβλεπα εδώ παιχνίδια τοπικού του μπάσκετ, Γ' Εθνική και τοπικό και έβλεπα διαφορετική εικόνα των παιδιών. Τους έβλεπα με τους σάκους τους, με το, με τους επιδέσμους τους, να δένουν τα πόδια τους, να προφυλάσσονται από τους τραυματισμούς, από τα διαστρέμματα, να βάζουν τις αλοιφές τους, να 'ναι στην ώρα τους, να κάνουν ατομική προθέρμανση πριν την προθέρμανση της ομάδας τους. Λες κοίτα επαγγελματίες. Και λέω για κάτσε ρε, γιατί εδώ είναι τόσο διαφορετικά; Είναι κι άλλη κουλτούρα το μπάσκετ. Εγώ στενοχωριέμαι που το βλέπω. Δηλαδή λέω αυτοί παίζουν κι αυτοί Α' τοπικό και οι ποδοσφαιριστές οι δικοί μου παίζουν κι αυτοί Α' τοπικό. Γιατί τέτοια διαφορά στο mentality, στη νοοτροπία; Εχουμε πολλά παιδιά που είναι χομπίστες αντί για αθλητές. Έχουμε όμως κι άλλα παιδιά και τα ξέρουμε όλοι, οι οποίοι αξιώνουν κάποια ποσά από κάποιες ομάδες στα λεγόμενα οδοιπορικά. Επιμένω δεν υπάρχει μεταγραφή στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο με χρήματα, τα οποία δίνουν και το παραπάνω από αυτό που ζητούν. Είναι εξαιρετικά παιδιά, είναι συνεργάσιμα γιατί ο καλός ο ποδοσφαιριστής πέρα από τα προσόντα που έχει, είναι αυτός που κάνει καλύτερο το διπλανό του. Θα χαρώ εγώ να έχω έναν πολύ καλό ποδοσφαιριστή στην ομάδα μου, αλλά αν η συμπεριφορά του μέσα είναι, αξιοπρόσεκτη, αν η συμπεριφορά του μέσα είναι ιδανική για όλους τους άλλους, θα μου κάνει, θα μου πάει εμένα έναν παίκτη του έξι, θα μου τον κάνει στο εφτάμισι, θα πλησιάσει το οχτώ. Δηλαδή ο ποδοσφαιριστής είναι, είναι οντότητα, δεν είναι κάνω μια τρίπλα, βάζω ένα γκολ. Είναι να κάνεις καλύτερο τον συμπαίκτη σου δίπλα.»