Πολλές φορές ορισμένοι πολιτικοί, με τη βοήθεια και την στήριξη των γραφειοκρατών, ανακοινώνουν «ρηξικέλευθες» και «τολμηρές» πολιτικές - που έχουν υλοποιηθεί ήδη και έχουν αποτύχει στον 20^ο αιώνα -, που φυσικά έχουν ως στόχο να λύσουν το ένα ή το άλλο κοινωνικό δεινό, ή να μας «σώσουν» - κυρίως από τον εαυτό μας -. Πολλάκις ανακοινώνονται μέτρα και πολιτικές που θα «πατάξουν την ανεργία», θα αντιμετωπίσουν την ακρίβεια, θα λύσουν τη στεγαστική κρίση, μέτρα και πολιτικές με ξεκάθαρους στόχους και προθέσεις. Βέβαια, το αν υλοποιούν αυτά τα μέτρα τους στόχους τους, ελάχιστα ενδιαφέρει τους πολιτικούς αυτούς, καθώς το σημαντικό της υπόθεσης δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά το αν είχαν «ενάρετες προθέσεις».

Θα υπέθετε κανείς, κάποιος απλός πληβείος και όχι κάποιος πεφωτισμένος, πως αν π.χ. ένας πολιτικός ανακοινώσει πως το Χ μέτρο θα μειώσει την ανεργία, και μετά την υλοποίηση του μέτρου Χ η ανεργία αυξηθεί, ότι ο πολιτικός αυτός θα αναγκαζόταν να παραδεχτεί πως η πολιτική αυτή απέτυχε παταγωδώς και να παραιτηθεί. Όμως στην πραγματικότητα, η απάντηση είναι πάντα η ίδια. «Υπήρξαν νέες εξελίξεις», θα μας πουν, «νέα δεδομένα άλλαξαν την κατάσταση», θα υποστηρίξουν, «αν δεν είχαμε υλοποιήσει αυτή την πολιτική, η ανεργία θα ήταν ακόμη υψηλότερη!», θα διατυμπανίσουν, απορρίπτοντας οποιαδήποτε ευθύνη, ηθική ή νομική για την κατάσταση. Έχουν την εξουσία να παίρνουν αποφάσεις για την ζωή μας, αλλά δεν φέρουν καμία ευθύνη για τις πολιτικές που εφαρμόζουν και προασπίζουν.

Την ίδια κατάσταση παρατηρεί κανείς στα περισσότερα ζητήματα της εποχής μας. Είναι λ.χ. «προοδευτικό» και «μοντέρνο», να αντιμετωπίζει κανείς τους εγκληματίες, με «αγάπη», «αλληλεγγύη», «κατανόηση», και «αποδοχή», ωσάν αυτοί είναι μικρά και αθώα παιδιά, που δεν αντιλαμβάνονται πως το να ληστεύουν, να δολοφονούν και να τρομοκρατούν τους συμπολίτες τους, είναι κάτι ανήθικο και παράνομο. Διαβάζουμε, όλο και πιο συχνά, πως συνελήφθη κάποιος για 5^η ή για 10^η φορά, για κάποιο σοβαρό έγκλημα, μονάχα για να αφεθεί ελεύθερος ξανά, «με αγάπη και κατανόηση». Όλοι αυτοί που υλοποιούν και στηρίζουν αυτές τις πολιτικές, επικεντρώνονται στην πρόθεση, στη δημιουργία δηλαδή μιας «μοντέρνας», «προοδευτικής», κοινωνίας, που αντιμετωπίζει το έγκλημα με «κατανόηση» και όχι όπως οι «βάρβαροι» του παρελθόντος, που τιμωρούσαν αυστηρά ή ακόμη και εκτελούσαν στυγνούς εγκληματίες. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία για αυτούς το αν οι πολιτικές αυτές αποτυγχάνουν, αν η εγκληματικότητα αυξάνεται, αν αθώοι άνθρωποι χάνουν την ζωή τους, αφού δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα, αλλά το ο στόχος, η πρόθεση, το «όνειρο».

Πολλές φορές, η ιδεολογία επηρεάζει ακόμη περισσότερο την κατάσταση αυτή, αφού υλοποιούνται πολιτικές έχοντας ως στόχο ιδεολογικές νίκες, του τύπου «να τιμωρήσουμε τους πλούσιους», ή αποσταθεροποιηθεί περαιτέρω η κοινωνία ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες για την «πολυπόθητη επανάσταση». Το αν μέσα από αυτές τις πολιτικές ζημιωθούν ανεπανόρθωτα απλοί καθημερινοί άνθρωποι, δεν έχει σημασία, αν καταστραφούν οι ζωές τους, αν χάσουν τις δουλειές τους, είναι αδιάφορο για τους ιδεολόγους, για τους οποίους η ουτοπία, «η επανάσταση» και η ιδεολογική νίκη, είναι ο ανώτερος στόχος τους, με όλα τα υπόλοιπα να αποτελούν αδιάφορες λεπτομέρειες.

Οι πολιτικοί αυτοί σπάνια επηρεάζονται από τις επιλογές τους, αφού απολαμβάνουν υψηλούς μισθούς και μεγάλη οικονομική στήριξη από το κράτος, όμως οι απλοί άνθρωποι, είτε είναι φτωχοί, είτε είναι μικρομεσαίοι, ήταν ανήκουν στη μεσαία τάξη, επηρεάζονται πολλές φορές ανεπανόρθωτα από τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Πρέπει να μάθουμε να κοιτάμε πέρα από τα λόγια, πέρα από τις υποσχέσεις, πέρα από την ρητορεία, και να βλέπουμε τις πραγματικές επιπτώσεις των πολιτικών που υλοποιούνται, και όχι το αν αυτές έχουν καλές ή κακές προθέσεις. Εξ άλλου, ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.