Μια απρόσμενη επίσκεψη παραμονή του Δεκαπενταύγουστου στα αποκαΐδια. Παιδιά με όλη τη δύναμη στα πετάλια των ποδηλάτων τους βρέθηκαν πάνω στις στάχτες. Προσπάθησαν μέσα από το απολιθωμένο τοπίο να ανασύρουν τις χωμένες αχτίνες και να φτάσουν στα καμένα.

Βαρύ το τοπίο, νεκρική σιγή από τα παιδιά. Δέος προκαλούν τα πλάνα από την καταστροφική πυρκαγιά που ξέσπασε την Παρασκευή 31 Ιουλίου στην περιοχή μας. Αποτυπώνονται αποκαρδιωτικές εικόνες, όπου ανάμεσα σε αυτές ξεχωρίζει η στιγμή που φλόγες τυλίγουν και καταστρέφουν το υπεραιωνόβιο δέντρο μέσα σε λίγα μόλις λεπτά της Ελληνικής γης, το δέντρο της ελιάς. Και τώρα ξερές ελιές πάνω στα δέντρα, όσα έμειναν όρθια, με τις κουφάλες που η πύρινη λαίλαπα έπληξε το βιός των τοπικών παραγωγών.

Τα πρόσωπά τους σφιγμένα, μερικά δαγκώνουν τα χείλια, από το μεγάλο κακό αλλά το καθήκον τους το είχαν επιτελέσει με τα “ποδήλατα”. Τώρα μέσα σε αυτό το περιβάλλον προσπαθούν να είναι γενναία παρά τη θλίψη τους για αγύριστες, χαμένες στιγμές ….

Εκατοντάδες ελαιόδεντρα, πολλά από τα οποία μετρούσαν δεκαετίες και αιώνες ζωής, αποτεφρώθηκαν πλήρως, στερώντας από τους ντόπιους το βασικό τους εισόδημα για τα επόμενα χρόνια. Η καταστροφή των ελαιώνων απογυμνώνει το έδαφος αυξάνοντας παράλληλα τον κίνδυνο διάβρωσης και πλημμυρικών φαινομένων ενόψει φθινοπωρινών βροχών. 

Σκηνή που παγώνει τον χρόνο και αιχμαλωτίζει τις στιγμές που διαμορφώνουν το μικροκλίμα του χωριού. Είναι εκείνη που μπορεί να συγκινήσει, να αφυπνίσει συνειδήσεις, να εμπνεύσει και πολλές φορές να αλλάξει ριζικά και να προστατεύσουμε συλλογικά τον χώρο, διατηρώντας τη μοναδική του χρήση ως είχε και όχι να εξυπηρετηθούν συμφέροντα ξένα με την περιοχή μας.

Τα παιδιά αυτή τη στιγμή αποτελούν τη γέφυρα ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αθανασία της μνήμης. Μας καλεί να κοιτάξουμε την έκφρασή τους, να θυμηθούμε, να αφουγκραστούμε, αν αισθανθούμε και να αναφωνήσουμε … τι χάσαμε!