Για πολλά χρόνια η πολιτική οικολογία στην Ελλάδα προσπαθεί να βρει τον «χώρο» της ανάμεσα στις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις. Συνήθως καταγράφεται ως χώρος διαμαρτυρίας ή ως συμπληρωματικός των άλλων κομμάτων .έτοιμος να αφομοιωθεί ή και να συνεργαστεί προεκλογικά, όπως και έγινε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως όμως ήρθε η ώρα να δούμε διαφορετικά το ζήτημα.

Η πολιτική οικολογία δεν είναι ούτε συμπλήρωμα της Αριστεράς ούτε «πράσινη πτέρυγα» της Κεντροαριστεράς – σοσιαλδημοκρατίας για μένα. Δεν είναι μια ευαισθησία για το περιβάλλον, που μπορεί να προστεθεί σε οποιοδήποτε κομματικό πρόγραμμα. Είναι μια αυτόνομη πολιτική πρόταση. Και έχει κάτι πολύ σημαντικό να πει για το μέλλον της κοινωνίας.

Γιατί η οικολογική κρίση δεν είναι ένα ξεχωριστό πρόβλημα δίπλα στην οικονομία, την κοινωνική πολιτική ή τη δημοκρατία. Συνδέεται με τον τρόπο που παράγουμε, καταναλώνουμε, κατοικούμε, μετακινούμαστε και μοιράζουμε τον πλούτο. Συνδέεται με το ποιος αποφασίζει, ποιος κερδίζει και ποιος πληρώνει το κόστος. Γι' αυτό η πολιτική οικολογία πρέπει να μιλήσει καθαρά για ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης και ευημερίας.

Πρέπει να μιλήσει για μια οικονομία, που αναγνωρίζει τα φυσικά της όρια. Για λιτή ευημερία, αντί για αέναη κατανάλωση. Για απο-ανάπτυξη και από-μεγέθυνση με βιωσιμότητα, εκεί όπου η οικονομική μεγέθυνση καταστρέφει περισσότερα από όσα δημιουργεί. Για ισχυρή αυτοδιοίκηση και αποκέντρωση. Για κοινωνικά και δημόσια αγαθά. Για παραγωγή που στηρίζει τις τοπικές κοινωνίες και δεν εξαντλεί τους φυσικούς πόρους. Αλλά και για κάτι ακόμη: για περισσότερη δημοκρατία.

Η οικολογία μπορεί να γίνει η πολιτική δύναμη, που θα ξαναφέρει τον πολίτη στο κέντρο των αποφάσεων. Που θα μιλήσει για άμεση δημοκρατία, θα μιλήσει για διαφάνεια, συμμετοχή, κοινωνικό έλεγχο και λογοδοσία. Που θα αντισταθεί στη συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Αυτός είναι ο διακριτός πολιτικός της ρόλος.

Και αυτός ο ρόλος δεν χρειάζεται ούτε ενοχές ούτε συμπλέγματα κατωτερότητας. Η πολιτική οικολογία δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι «χρήσιμη» σε κάποιον άλλον πολιτικό χώρο. Χρειάζεται να πείσει την κοινωνία ότι η δική της πρόταση είναι αναγκαία για το μέλλον. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια σύγχρονη, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική πολιτική δύναμη. Μια δύναμη που δεν θα περιορίζεται στο να καταγγέλλει τις καταστροφές, αλλά θα προτείνει έναν διαφορετικό δρόμο.

Και αυτή τη φορά πρέπει να τολμήσει κάτι περισσότερο. Να διεκδικήσει με αυτοπεποίθηση την παρουσία της στην κεντρική πολιτική σκηνή και στη Βουλή. Όχι ως συμπλήρωμα κάποιου άλλου. Αλλά ως αυτόνομη πολιτική οικολογία.

Γιατί το πραγματικό στοίχημα σήμερα δεν είναι πώς θα ενσωματωθεί η οικολογία στα υπάρχοντα συστήματα, αλλά πώς η οικολογία, ως αυτόνομη δύναμη, θα συγκρουστεί μαζί τους για το ποιος θα ορίσει το μέλλον.