Μέσα στην επαναστατική «πρόοδο» της εποχής μας, καταλύονται όλες οι νόρμες, όλες οι παραδόσεις, όλες οι αντιδράσεις και οι συμπεριφορές του παρελθόντος, αφού θεωρούμε a priori πως κάθε τι παλιό είναι «απαρχαιωμένο», ενώ παράλληλα θεωρούμε πως κάθε τι «ρηξικέλευθο», που «απελευθερώνει» τον άνθρωπο από τα «δεσμά» της κοινωνίας, είναι «μάννα εξ ουρανού», δίχως να λαμβάνεται υπόψη πως επηρεάζονται οι ζωές των ανθρώπων στη κοινωνίας μας, αφού σημασία έχει η επανάσταση, η «πρόοδος», η «αλλαγή», και οι συνέπειες μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, παρατηρεί κανείς ένα λανθασμένο συναίσθημα συμπόνιας. Μια γυναίκα πέφτει θύμα ληστείας, στο παρελθόν οι συμπολίτες της θα ένιωθαν συμπόνια για αυτήν, θα ζητούσαν να τιμωρηθεί σκληρά ο δράστης, για να υπάρξει δικαιοσύνη και ασφάλεια στη κοινωνία μας. Σήμερα όμως η συμπόνια στοχεύεται προς τον δράστη. Οι «προοδευτικοί» θα μας πουν πως ο δράστης είναι στην πραγματικότητα θύμα και αυτός, θύμα της κοινωνίας, θύμα του «συστήματος», θύμα της ζωής. Ποιος ξερει, θα μας πουν, σε τι συνθήκες μεγάλωσε, αν τον αγαπούσαν οι γονείς του, αν του φέρθηκε τρυφερά η κοινωνία, είναι αμαρτία από την κοινωνία – έχουμε απορρίψει μέσα στην επαναστατική φρενίτιδα τον Θεό – να τιμωρηθεί, η τιμωρία είναι βάρβαρη, βάναυση, «συντηρητική», δεν χρειαζόμαστε αστυνόμευση, σκληρές ποινές, φυλακές αλλά κοινωνικούς λειτουργούς που να «αγαπάνε» τον «σύντροφο». Πρέπει η κοινωνία να τον αγαπήσει, να τον αγκαλιάσει, να τον συγχωρέσει, ακόμη και αν δεν έχει μετανοήσει για τις πράξεις του, και να τον αφήσει ελεύθερο. Και αν διαπράξει τα ίδια εγκλήματα; Μα φυσικά χρειάζεται περισσότερη «αγάπη». Και το θύμα της ληστείας, η γυναίκα που προαναφέραμε; Υπάρχει συμπόνια για αυτήν; Όχι, ειδικά αν θεωρείται «πλούσια», ειδικά να θεωρείται «ταξικός-ιδεολογικός εχθρός» Θα μας πουν πως δεν έχουν σημασία τα υλικά αγαθά, τα χρήματα που έχασε αυτή η γυναίκα και η ψυχική-σωματική οδύνη της είναι μικρής αξίας, σημασία έχει ο άνθρωπος, ό,τι και αν σημαίνει αυτό.

Η λανθασμένη αυτή συμπόνια παρατηρείται διαρκώς στη κοινωνία μας. Δολοφόνοι, κλέφτες, ληστές, έμποροι ναρκωτικών, βιαστές, βίαιοι εγκληματίες, αντιμετωπίζονται ως «τα πραγματικά θύματα» των εγκλημάτων τους, αφού ζούμε σε μια «επαναστατική» εποχή όπου κανείς δεν ευθύνεται για τις πράξεις του, και για όλα φταίει η «κοινωνία». Αντί το κράτος να τιμωρεί τους εγκληματίες και να προστατεύει τα θύματα, αντί να αποδίδει δικαιοσύνη και να τηρεί τους νόμους, προστατεύει τους εγκληματίες, τους αφήνει να περιφέρονται ελεύθεροι και να τρομοκρατούν την υπόλοιπη κοινωνία, αγνοώντας τα θύματα που υποφέρουν, που βρίσκονται σε κίνδυνο.

Σε αντίθεση με όσα μας λένε, υπάρχουν θύτες και θύματα. Υπάρχουν άνθρωποι που δικαιούνται την συμπόνια μας, και υπάρχουν άνθρωποι που δικαιούνται να τιμωρηθούν από το κράτος. Υπάρχει – και ας το θεωρούν ανάθεμα – σωστό και λάθος. Ας μην αφήσουμε την «πρόοδο» να θολώσει τόσο πολύ την κρίση μας, ώστε να μην μπορούμε να διαχωρίσουμε ανάμεσα στα δύο.