Ουκ ολίγες φορές παρουσιάζεται η καθημερινότητα που ζούμε ως τρόπον τινά αναπόφευκτη, πως οι συνθήκες στις οποίες ζούμε είναι μονόδρομος, πως δεν υπάρχει εναλλακτική, πως δεν υπάρχει, δεν υπήρχε, ούτε θα υπάρξει, κάποια άλλη επιλογή. Φυσικά η ανέλπιδη αυτή στάση δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα, αντιθέτως χρησιμοποιείται για να μας «καθησυχάσει» και να μας αποθαρρύνει από οποιαδήποτε προσπάθεια να αλλάξουμε όλα αυτά τα προβλήματα που μας ανησυχούν και μας ενοχλούν, και διατηρεί το status quo, αφού κανείς δεν ασχολείται.

Η εγκληματικότητα, τα σκουπίδια, η αναρχία και το χάος, παρουσιάζονται σήμερα ως κομμάτι μιας μοντέρνας, «προοδευτικής» κοινωνίας, όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, όποτε το θέλει, όπως το θέλει, και δεν μπορεί να γίνει κάτι για αυτό, είτε λόγω ιδεολογίας, είτε λόγω πρακτικότητας. Αν κάποιος θέλει να γεμίζει το πεζοδρόμιο με σκουπίδια, το κάνει, αν κάποιος θέλει να εγκαταλείψει το σκυλί του, το εγκαταλείπει, και στο μεγαλύτερο βαθμό οι υπόλοιποι έχουμε αποδεχτεί πως αυτή η κατάσταση, όπως τόσες άλλες, είναι μια «κανονικότητα», την οποία δεν μπορούμε να αλλάξουμε, οπότε γιατί να προσπαθήσουμε καν; Έχουμε άρτους και θεάματα να μας αποσπούν από αυτά.

Όταν κάποιος ζητάει ή επιθυμεί μια κοινωνία που να επικρατεί τάξη, ασφάλεια, καθαριότητα, ηρεμία, όπου οι άνθρωποι να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον, αντί να αντιμετωπίζουν με καχυποψία τον συνάνθρωπό τους, απορρίπτεται ως «ακραίος», πως τέτοια πράγματα δεν γίνονται, πως ποτέ δεν γίνονταν, όμως αρκεί να κοιτάξει κανείς στο παρελθόν, για να δει χώρες, όπως η Αγγλία, όπου σε μεγάλο βαθμό αυτές ήταν οι συνθήκες της καθημερινότητας των ανθρώπων. Ηρεμία, ασφάλεια, τάξη, εμπιστοσύνη, καθαριότητα. Παρόλα αυτά επιλέγουμε να απορρίψουμε τέτοια παραδείγματα, ενώ ταυτόχρονα αγκαλιάζουμε με θέρμη κάθε νέο «μοντέρνο» πείραμα.

Το χάος και η απάθεια δεν είναι η μόνη μας επιλογή.