ΑρχικήΕιδήσειςΚόσμοςΓιώργος Πέππας: Donald Trump, ένα πολιτικό φαινόμενο από το 2016 έως και σήμερα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

#TAGS: Γιώργος Πέππας 

Γιώργος Πέππας: Donald Trump, ένα πολιτικό φαινόμενο από το 2016 έως και σήμερα

Γιώργος Πέππας: Donald Trump, ένα πολιτικό φαινόμενο από το 2016 έως και σήμερα

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2026

Γιώργος Πέππας

Οποιοσδήποτε ασχολείται ή ενδιαφέρεται, έστω και σποραδικά, με την πολιτική, οφείλει να παρακολουθήσει με έντονη προσοχή την πολιτική πορεία του Προέδρου της Αμερικής, Donald J. Trump, ανεξαρτήτως του αν τον συμπαθεί, αν τον αντιπαθεί, αν συμφωνεί ή αν διαφωνεί μαζί του, καθώς θα έλεγα πως είναι ένα ιδιαίτερα μοναδικό φαινόμενο, τουλάχιστον στην εποχή μας, και άλλαξε ριζικά τον πολιτικό διάλογο τόσο στις Η.Π.Α. όσο και στην Ευρώπη, για καλό ή για κακό.

Όταν το 2015 ο Donald Trump ανακοίνωσε την συμμετοχή του στις εσωκομματικές εκλογές για το χρίσμα του Ρεπουμπλικάνου υποψηφίου για τις Προεδρικές εκλογές των Η.Π.Α., αρκετοί ήταν αυτοί που θεωρούσαν πως ήταν κάποιο διαφημιστικό τέχνασμα, ή ένα αστείο, ή μια ανέλπιδη και ματαιόδοξη πολιτική απόπειρα ενός δισεκατομμυριούχου, η οποία δεν θα οδηγούσε πουθενά. Χαρακτηριστικό του παραπάνω, είναι το γεγονός πως η πολιτική καμπάνια της Hillary Clinton, θεωρούσε τον Trump ως τον πιο «αδύναμο» πολιτικό αντίπαλο από όλους τους υπόλοιπους υποψηφίους του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, πιστεύοντας πως αν λάβει το χρίσμα, οι Δημοκρατικοί θα κέρδιζαν με ευκολία τις Προεδρικές εκλογές. Βέβαια, λαμβάνοντας υπόψη το τι ακολούθησε, πράγματα κυρίως άγνωστα στον μέσο αναγνώστη, όπως το Steele Dossier, από όπου και προέκυψε η προπαγάνδα πως «ο Trump είναι πιόνι των Ρώσων», τα εμάιλ του Podesta που δημοσίευσε το Wikileaks, συνειδητοποιεί κανείς πως η αρχική αυτή εκτίμηση άλλαξε δραματικά. Η όλη προεκλογική περίοδος του 2015 είναι πράγματι μια εξαιρετική περίοδος για οποιονδήποτε ενδιαφέρεται για την πολιτική, με πάρα πολλά σκάνδαλα, αλλά και μια – αντικειμενικά – εξαιρετική πολιτική καμπάνια από τον Donald Trump, ο οποίος, εκείνη την περίοδο, βρέθηκε ενάντια σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα των Η.Π.Α., ακόμη και ενάντια στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, και κατάφερε να κερδίσει, με κύριο μήνυμά του, πως οι καλύτερες μέρες της Αμερικής βρίσκονται μπροστά, σε αντίθεση με το μήνυμα του τότε Προέδρου των Η.Π.Α. Barack Obama, που καλούσε τους Αμερικανούς να δεχθούν μια σταθερή παρακμή, ενώ υποσχέθηκε να πατάξει τη διαφθορά, και να τελειώσει τους «αέναους πολέμους».

Παρά τον τρόμο που είχαν σπείρει «ειδικοί», «οικονομολόγοι», «αντικειμενικοί δημοσιογράφοι», κ.α., πως μια Προεδρία Trump θα οδηγούσε σε οικονομική καταστροφή, πόλεμο με τη Ρωσία, τρίτο παγκόσμιο, κ.ο.κ., η Αμερική βίωσε έναν τεράστιο βαθμό οικονομικής ανάπτυξης, ο Trump απέσυρε διαρκώς στρατεύματα από το Ιράκ, επιδίωξε να βελτιώσεις τις σχέσεις Αμερικής-Ρωσίας, -κάτι ιδιαίτερα δύσκολο αφού οι Δημοκρατικοί των κατηγορούσαν διαρκώς ως πιόνι των Ρώσων - οργάνωσε την αποχώρηση της Αμερικής από το Αφγανιστάν, την οποία υλοποίησε ο Joe Biden, και πολλοί ήλπιζαν πως για ένα διάστημα τουλάχιστον, η Αμερική δεν θα βρίσκεται στους λεγόμενους «αέναους πολέμους», δίνοντάς της έτσι τη δυνατότητα να επικεντρωθεί σε εγχώρια ζητήματα, λ.χ. η αποβιομηχανοποίηση, και να επιδιώξει μια περιθωριοποίηση της Κίνας, μεταφέροντας την προσοχή της από την Ευρώπη στην Ασία, κάτι που δεν είναι εφικτό τώρα λόγω του Ρωσο-Ουκρανικού πολέμου. Επέτρεψε στον μέσο πολίτη και στον μέσο πολιτικό να αναφερθεί στο μείζον ζήτημα της μαζικής μετανάστευσης, το οποίο αποτελούσε taboo τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη, και λειτούργησε σε πολλά θέματα ως τροχοπέδη στη λεγόμενη “woke agenda”. Όσοι ασχολούνταν την περίοδο αυτή με τα θέματα των Η.Π.Α., θα θυμούνται έντονα τους «κοινωνικούς πολέμους» στο διαδίκτυο, και όχι μόνο, την λεγόμενη cancel culture, το γεγονός πως αρκούσε να φοράει κανείς ένα καπέλο MAGA για να του επιτεθούν και να τον χτυπήσουν, ενώ εύκολα ανατρέχει κανείς στην απόλυτη υστερία που επικρατούσε στα συστημικά Μ.Μ.Ε., τόσο στο εξωτερικό όσο και στη χώρα μας, - θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα «δημοσίευμα» που ανέφερε πως ο «Trump έδωσε υπερβολικό φαγητό σε ψάρια λίμνης» στην Ιαπωνία -, που παρουσίαζαν κάθε πρόταση των Ρεπουμπλικάνων ως «ναζιστική», «ακροδεξιά», «φασιστική», κ.ο.κ. Αν παρακολουθούσε στενά κανείς τις Αμερικανικές εξελίξεις, εύκολα έπιανε κανείς ελληνικά ΜΜΕ να διαδίδουν απόλυτες ασυναρτησίες.

Βέβαια, η συντριπτική πλειοψηφία της ρητορικής του Donald Trump, είναι απολύτως εφάμιλλη με αυτή γνωστών Δημοκρατικών, την περίοδο 2000-2014, και όχι μόνο, όπως του Barack Obama, του Joe Biden, Bill Clinton, Hillary Clinton, Chuck Schumer, κ.ο.κ., σε θέματα όπως η μετανάστευση. Παρά το γεγονός πως δεν υπήρχε αντικειμενικά κάτι το «ακραίο» στην πολιτική του Donald Trump, - σε ένα άρθρο «σοκ» για τις συνθήκες που ζουν οι μετανάστες στα κέντρα κράτησης είχε αποδειχθεί πως η φωτογραφία ήταν από την εποχή του Barack Obama -, καθημερινά άκουγε και διάβαζε κανείς πόσο «ακραίος» είναι, πόσο «ακραίες» είναι οι πολιτικές του, κ.ο.κ. Θα μπορούσε κανείς να μιλάει ώρες ατελείωτες για αυτή τη περίοδο, για την τεράστια προπαγάνδα, την υστερία, τα memes, τις πολιτικές επιτυχίες και αποτυχίες, όμως εν συνόψει, η πρώτη θητεία του Donald Trump, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως επιτυχής, αφού αποτελούταν κυρίως από οικονομική ευμάρεια, διπλωματία, και αποχώρηση των Αμερικανικών δυνάμεων από τη μέση ανατολή, δίνοντας ταυτόχρονα ελπίδα, και φωνή, στον μέσο Αμερικανό, πως το μέλλον θα είναι λαμπρό.

Η δεύτερη θητεία του Donald Trump ξεκίνησε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό, -με ενδιάμεση αυτή του Joe Biden- από το DOGE του Elon Musk, το MAHA (Make America Healthy Again) του Robert Kennedy, από υποσχέσεις για τεράστια μείωση του κράτους, π.χ. για κατάργηση του Υπουργείου Παιδείας – σε φεντεραλιστικό επίπεδο-, για άμεση λήξη του πολέμου την Ουκρανία, για επιστροφή στην οικονομική ευμάρεια, για έλεγχο του πληθωρισμού, για αύξηση των απελάσεων, για ολοκλήρωση του τείχους με το Μεξικό, η βάση του κινήματος MAGA φαινόταν απολύτως ενεργοποιημένη και ικανοποιημένη με όσα άκουγε, ενώ η ανατροπή από το Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α. της απόφασης Roe v Wade έδωσε ελπίδες για μεγάλες αλλαγές. Γρήγορα όμως παρουσιαστήκαν πολλά προβλήματα, από την de facto κατάργηση του DOGE, την παραίτηση της Tulsi Gabbart,  την ρήξη με τον Tucker Carlson, τη δολοφονία του Charlie Kirk, από όπου ο Trump έχασε έναν πολύτιμο σύμβουλο, την σύλληψη του Nicolas Maduro, η κατάσταση άλλαζε, με πολλούς να ανησυχούν πως η δεύτερη θητεία θα ήταν αρκετά διαφορετική σε σχέση με την πρώτη, ενώ όλο και περισσότερο έδειχνε εύνοια στους λεγόμενους «never Trumpers». Παρόλα αυτά, η αισιοδοξία παρέμεινε σε υψηλά επίπεδα, για την βάση του Donald Trump, παρά ορισμένες αποτυχίες, όπως η αδυναμία για εύρεση διπλωματικής λύσης στον Ουκρανο-Ρωσικό πόλεμο. Ο πόλεμος στο Ιράν όμως φαίνεται πως έπληξε ανεπανόρθωτα τον Αμερικανό Πρόεδρο, ο οποίος φαίνεται να μπλέχτηκε σε έναν ακόμη «αέναο πόλεμο» στη Μέση Ανατολή, από τον οποίο δεν μπορεί να ξεμπλέξει, θεωρώντας λανθασμένα πως θα λυθεί άμεσα το ζήτημα, κάτι που φαίνεται να παραδέχεται δειλά-δειλά και η ηγεσία των Ρεπουμπλικάνων. Έχει ανακοινωθεί ξανά και ξανά πως οι Η.Π.Α. κέρδισαν τον πόλεμο, πως το Ιράν θα παραδοθεί, πως είναι αδύναμο, οι μήνες όμως περνάνε, οι τιμές στα προϊόντα αυξάνονται, η οικονομία της Αμερικής ζορίζεται, και όλοι και περισσότεροι είναι αυτοί που θεωρούν πως οι Ρεπουμπλικάνοι δεν ενδιαφέρονται πλέον για τον μέσο πολίτη, έχοντας καταφέρει ελάχιστες πολιτικές νίκες.  Συνδυαστικά με όλα αυτά, η αποτυχία να υλοποιηθούν προεκλογικές υποσχέσεις όπως το άπλετο φως στην υπόθεση Epstein, οι εσωκομματικές ρήξεις με τους φιλελευθεριστές του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, όπως ο Rand Paul και ο Thomas Massie, και πολλά άλλα, οδήγησαν σε μια καταστροφική, για τους Ρεπουμπλικάνους και ιδιαίτερα για τον Donald Trump, ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές, δίνονται και τις δύο Βουλές τους Δημοκρατικούς, οι οποίοι αναμφίβολα θα επιδιώξουν, για 3η φορά, να καθαιρέσουν τον Αμερικανό Πρόεδρο, με πολλούς πλέον να έχουν χάσει κάθε ελπίδα στον Donald Trump και να στρέφουν το βλέμμα και την ελπίδα τους στις Προεδρικές εκλογές του 2028, και πιθανότατα σε μια υποψηφιότητα του JD Vance. Η ζωή βέβαια είναι γεμάτη εκπλήξεις και αναμφίβολα το υπόλοιπο της θητείας του Donald Trump θα έχει έντονο ενδιαφέρον, για καλό ή για κακό.

Θαρρώ πως μπορεί να μάθει κανείς πολλά από τον Αμερικανό Πρόεδρο ακόμη και αν τον αντιπαθεί πλήρως. Από την επικοινωνία του, που ήταν ο πρώτος που παρέκαμψε τα συστημικά ΜΜΕ και μίλησε απευθείας μέσω του διαδικτύου στη βάση του, στην προεκλογική του καμπάνια, στην άρνηση της Αμερικανής Αυτοκρατορίας να αποδεχθεί την παρακμή της, αλλά και στα πάρα πολλά λάθη του, με πολλούς να υποστηρίζουν πως έχασε επαφή με την βάση του και στηρίζετε σχεδόν αποκλειστικά στους λεγόμενους «RINO» (Republicans In Name Only), που τον πολέμησαν σθεναρά το 2015. Πολλοί σήμερα «διαβάζουν» αυτή την πολιτική καταστροφή ως «απόρριψη» των συντηρητικών/δεξιών πολιτικών, ή του κινήματος MAGA, αλλά στην πραγματικότητα η δεύτερη θητεία του Donald Trump θυμίζει περισσότερο το «σύστημα», το οποίο υποσχέθηκε να διαλύσει, παρά ο,τιδήποτε άλλο, πόσο μάλλον για το κίνημα MAGA, ενώ ο ίδιος ποτέ δεν φημιζόταν ως υπερασπιστής του συντηρητισμού, αφού στο παρελθόν ήταν, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, Δημοκρατικός. Πιθανότατα αν είχε συνεχίσει στην ίδια πορεία με την πρώτη του θητεία, αν είχε επικεντρωθεί σε εγχώρια ζητήματα, στην οικονομία, στους «κοινωνικούς πολέμους», και είχε αποφύγει τον πόλεμο στο Ιράν, κάτι που είχε καταφέρει να κάνει ο Joe Biden, και να μειώσει την στήριξη της Ουκρανίας, το αποτέλεσμα να ήταν εντελώς διαφορετικό σήμερα. Στην πολιτική όμως σημασία έχει μονάχα το τι έγινε και όχι το τι θα μπορούσε να είχε γίνει.