Είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε αυτή την εποχή, μια εποχή δραματικών αλλαγών και αέναης προπαγάνδας, να έχουμε στο νου μας πως όταν συζητάμε, ή όταν ακούμε δημοσιογράφους, πολιτικούς, «ειδικούς» και ιδεολόγους, υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στον ειλικρινή διάλογο, που έχει ως στόχο την αναζήτηση της αλήθειας, ή την εύρεση μιας κοινής λύσης, και στον διάλογο που βασίζεται στην παραπλάνηση, την παραπληροφόρηση, και έχει ως μοναδικό στόχο να μας χειραγωγήσει, κάτι που γίνεται ουκ ολίγες φορές σήμερα.

Σε συζητήσεις γύρω από το θέμα της αποικιοκρατίας παραδείγματος χάρη, είναι ιδιαίτερα σύνηθες να ακούει κανείς πως ορθός η μια ή η άλλη αποικιοκρατική δύναμη εκδιώχθηκε από την Αφρική ή την Ασία, και πως αυτές οι χώρες που ήταν υπό αποικιοκρατικό έλεγχο, ανήκουν στον γηγενή πληθυσμό και όχι στους Ευρωπαίους. Ακόμη και σήμερα είναι ιδιαίτερα συχνό να ακούει κανείς πως π.χ. οι Αμερικανοί, «ζουν σε κλεμμένη γη», και πως σε έναν τέλειο κόσμο, οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να επιστραφούν στους ιθαγενείς Αμερικανούς. Με βάση τα παραπάνω αντιλαμβάνεται κανείς πως όσοι αναπαράγουν τέτοιες ιδέες, πρέπει να υποστηρίζουν πως ο εκάστοτε λαός, έχει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ιδιοκτησία πάνω στην πατρογονική του γη, και κάποιος «κλέψει» αυτή τη γη, οφείλει να την επιστρέψει πίσω στον γηγενή πληθυσμό. Οι φωνές αυτές συχνά υποστηρίζουν την χειραφέτηση των λαών από τους Ευρωπαίους, τονίζοντας πως π.χ. οι Σομαλοί θα πρέπει να αποφασίζουν για τη Σομαλία, οι Ινδοί για την Ινδία, κ.ο.κ.

Το πρόβλημα εγείρεται, όταν η ίδια ακριβώς συζήτηση αφορά όχι χώρες της Αφρικής ή της Ασίας, αλλά χώρες της Ευρώπης. Αν αναφέρει παραδείγματος χάρη κάποιος πως η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, ή πως η Γερμανία ανήκει στους Γερμανούς, και πως αυτοί οι λαοί θα πρέπει να αποφασίζουν για το μέλλον και τα δρώμενα της χώρας τους, και όχι ξένοι πολίτες, τα ίδια άτομα που υποστηρίζουν την αυτοδιάθεση χωρών στην Αφρική και στην Ασία, την επιστροφή των Ευρωπαίων στην Ευρώπη, που δηλώνουν με πάθος πως οι χώρες αυτές ανήκουν στο γηγενή πληθυσμό και σε κανέναν άλλον, πως ακόμη και μετά από εκατοντάδες χρόνια η Αμερική θα έπρεπε να επιστραφεί στους ιθαγενείς, χαρακτηρίζουν αυτές τις απόψεις για την Ευρώπη, ως «ακραίες», ως «προβληματικές», ως «ακροδεξιές», πως τα σύνορα είναι «αποκύημα της φαντασίας», και πως είμαστε όλοι «αδέλφια», καλώντας τους λαούς της Ευρώπης να καταλύσουν τα σύνορα τους και να δεχτούν την μαζική μετανάστευση από την Αφρική και την Ασία.  Αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα, πως οι άνθρωποι αυτοί λειτουργούν με δύο μέτρα και δύο σταθμά, έχοντας ως στόχο να χειραγωγήσουν το κοινό τους, και όχι να προάγουν τον υγιή διάλογο.

Είτε όλοι οι λαοί έχουν δικαίωμα σε μια δική τους χώρα, είτε κανένας λαός δεν έχει. Είτε όλοι οι λαοί έχουν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, είτε δεν έχει κανένας. Είτε έχουν δικαίωμα όλοι οι πολίτες, σε όλες τις χώρες, αποφασίζουν για το μέλλον της πατρίδας τους, είτε δεν έχει κανένας. Η ιδέα πως μονάχα μερικοί λαοί έχουν δικαιώματα, και πως οι υπόλοιποι δεν έχουν, είναι αυθαίρετη και έχει μονάχα ως στόχο να χειραγωγήσει τους λαούς της Ευρώπης, στους οποίους συστηματικά έχει επιβληθεί, κυρίως μέσα από την προπαγάνδα και την απόκρυψη της αλήθειας, μια σειρά πολιτικών που απεχθάνονται, μια σειρά πολιτικών την οποία συνήθως τα ίδια άτομα που την προασπίζουν, θα την καταδίκαζαν αν λάμβανε χώρα σε κράτη εκτός της Ευρώπης.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναγνωρίζουμε το πότε έχουμε απέναντί μας έναν συνομιλητή που επιδιώκει να μας κατανοήσει ή να βρει μια χρυσή τομή μαζί μας, και πότε έχουμε απέναντι κάποιον που επιδιώκει να μας χειραγωγήσει.